Ρομίνα Ξύδα

«Στις 21 Οκτωβρίου 2020, στη συμπλήρωση δύο χρόνων και ενός μήνα ακριβώς από την ασύλληπτη δολοφονία του Ζακ, ορίστηκε η δίκη των δολοφόνων του στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας. Θα είμαστε εκεί, όσο κι αν ξέρουμε πόσο θα συληθεί το κορμί του πάλι. Θα είμαστε εκεί πολλές και πολλοί, για να ακουστεί η φωνή του. Θα είμαστε εκεί να γεμίσουμε γκλίτερ και αστερόσκονη τις δικαστικές αίθουσες. Θα σε δικαιώσουμε Ζακ. Οι ζωές μας έχουν αξία». Το παραπάνω κάλεσμα, «τυπωμένο» σε socialmedia, δρόμους, πλατείες, συζητήσεις και συνειδήσεις αποτελεί τον προάγγελο μιας επώδυνης δικαστικής διαδικασίας με ένα αίτημα κοινό για όλους: Δικαιοσύνη (ξανά).

Πάρτι. Με ψηλά τακούνια, βαθύ ντεκολτέ και κατακόκκινο κραγιόν. Κάθεται δίπλα σου στον καναπέ. Καλύπτει τους ψίθυρους «και ποια είναι αυτή;» με γέλιο δυνατό και τις εξυπνάδες «άλλη μια ξανθιά» με σιωπή. Σε σκουντάει με τον αγκώνα για να χορέψεις, εδώ ήρθαμε για να διασκεδάσουμε, «τι ζώδιο είσαι;».

«Μην κάθεσαι παιδί μου τόσο πολύ στον ήλιο! Θα καείς». Ποιος να μου ‘λεγε εκείνη την εποχή, που έσταζα μανιωδώς ιώδιο μέσα σε μπουκάλια baby oil για να γίνω παντελώς «γκάγκανο», πως το πραγματικό «κάψιμο» θα ερχόταν χρόνια μετά μέσα από μία πανδημία. Χωρίς ήλιο, χωρίς bronzé απόχρωση, με τόνους οινοπνεύματος στα χέρια και δύο μικρά παιδιά σε σπίτι-καραντίνα… Κι όμως.

Συμβαίνει κάθε χρόνο την ίδια ακριβώς εποχή. Ψυχολόγοι παντός καιρού να ξεφυτρώνουν μέσα σε οθόνες, πάνω σε περιοδικά, πλάι σε χριστουγεννιάτικα έλατα με πολύχρωμα φωτάκια και πελώριες μπάλες και με ύφος περισπούδαστου μαϊντανού να μας ενημερώνουν πως δεν πρέπει να λέμε ψέματα στα παιδιά μας ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης. Πως το αθώο αυτό ψεύδος είναι ικανό να χαλάσει σε βάθος χρόνου την σχέση μας με το παιδί, να εξαϋλώσει την εμπιστοσύνη, να σβήσει την πίστη, να συνθλίψει την ειλικρίνεια. Στο ίδιο χωράφι περισπούδαστων μαϊντανών φυτρώνουν και κάποια “βλίτα” με το ταμπελάκι του ειδικού, τα οποία επιστρατεύουν όλα τα αποθέματα του φτωχού μυαλού τους και της ελλειμματικής πένας τους προκειμένου να μας… διδάξουν τον ακριβή τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να προβαίνουμε στην αποκάλυψη της μεγάλης αλήθειας. Γράφουν κι άλλες σοφίες, όπως για παράδειγμα ότι η ιστορία του Άγιου Βασίλη αποτελεί μία καλή ευκαιρία για να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το ψέμα, πως η “ρομαντική ψυχούλα” πολύ θα πληγωθεί αν μάθει την αλήθεια από τον κολλητό στο σχολείο κι όχι από τη μαμά στο σπίτι κι ότι θα πρέπει να είμαστε ψυχολογικά προετοιμασμένες για έναν ορυμαγδό ερωτήσεων οι οποίες ενδέχεται να διαρκέσουν μία… ολόκληρη ζωή!

Στην καθαρεύουσα θα το λες πουλάκι μου και θα το γράψεις κι εκατό φορές σε λευκή σελίδα μπας και ξεπλύνεις το πιτσιλισμένο με το αίμα του Τζόκερ ηθικό σου μητρώο.

Πότε μεγάλωσες; Ξέχασα να σε ρωτήσω, πολλές φορές δεν είχα καν το χρόνο να σε κοιτάξω. Οι δουλειές, βλέπεις. Το άγχος, ξέρεις. Η τρέλα μέσα στην οποία χανόμαστε εμείς οι μεγάλοι, μου έκλεψε τις ματιές μέσα στις μέρες που πέρασαν από πάνω σου κι από μέσα σου με ταχύτητα ιλιγγιώδη

Τηλεφωνώ από το πρωί. Σε μαγικούς θερινούς προορισμούς, κατά προτίμηση all inclusive. Σε θέρετρα με πισίνες και νεροτσουλήθρες, με παιδικές χαρές και baby sitting, με ξαπλώστρες και «αχνιστές» πετσέτες θαλάσσης, με water sports και room service, με gourmet restaurants και BBQ parties.

Μικρή κλέφτρα. Φλύαρη, πομπώδης, αυτάρεσκη. Να δοκιμάζει μπροστά σε καθρέφτη-αντίκα λάφυρα από το σεντούκι της μαμάς: διαμαντένια κολιέ, ψηλοτάκουνες γόβες, μακριά φουστάνια, ακριβά γουναρικά κι εκείνη την ολόχρυση βέρα που δεν της «χώραγε» πια. Μαζί τα φόρτωσαν ένα συννεφιασμένο μεσημέρι σε ένα πορτοκαλοκίτρινο σαραβαλιασμένα τζιπ για να ορθώσουν τη ζωή τους κόντρα σε όλα τα προγνωστικά που τις ήθελαν ερειπωμένες…

Πέθανε ο Θέμος. Το σήμερα παραλύει, όλα γύρω μου τρέχουν στο αντίθετο ρεύμα του θανάτου: στη φιγούρα του, στα λόγια του, στο αργό του περπάτημα, στο δαιμονικό χιούμορ του, σ’ εκείνο το «Μη φοβάσαι μπουμπού εγώ είμαι εδώ».

Συνήθως το “κουτί” αυτό είναι κλειστό.

Πρωινό τηλεφώνημα πνιγμένης φωνής: “Πέθανε ο Μουλόπουλος”. Χειρόφρενο στην Κηφισίας. 

Είμαι ο μέσος άνθρωπος. Αυτός που σε κοιτάζει χωρίς να σε βλέπει, που σε ακούει χωρίς να σε καταλαβαίνει, που σε αισθάνεται χωρίς να σε νιώθει, που σου απλώνει το χέρι για να το τραβήξει απότομα μόλις το δικό σου ιδρώσει.

Δανεικός ο τίτλος Τζιμάκο. Απ’ τη δική σου «δανεική» Susanna που μεταμόρφωσες στο «αστείο» των εφηβικών μας χρόνων. Πού μυαλό τότε Τζιμάκο για να καταλάβουμε πως «Η ζωή έχει μια πόρτα, μία πόρτα πονηρή μ’ ένα κόκκινο φωτάκι και πληρώνεις για να μπεις. Έχει και υπογραφή σε ταμπέλα πλαστική. Σουζάνα, Σουζάνα, Σουζάνα η πουτάνα η ζωή…».

Ο «καλός φρουρός» που ξεκλήρισε την οικογένειά του και αυτοκτόνησε - Η μοιραία γνωριμία, το αίτημα για διαζύγιο και τα σημάδια που έδειχναν ότι αυτός ο γάμος δεν έπρεπε να γίνει...

Γιατί σκέφτηκες ότι τα έπαθλα δεν αξίζουν σε κανέναν άλλον όσο στα λιγότερo τυχερά παιδιά. 

Τον Βασίλη Μπεσκένη δεν τον γνώριζα κι όμως είναι σαν να τον ήξερα. Σαν να καθόταν εδώ,  στο διπλανό γραφείο με συγχρονισμένους παλμούς καρδιάς σ’ ένα ασυγχρόνιστο επάγγελμα. 

Ήταν ο Μιχάλης. Ήταν ο Αλέξης. Ο πρώτος δολοφονήθηκε πισώπλατα από τον αστυνομικό Μελίστα το Νοέμβριο του 1985, ο δεύτερος με ευθεία βολή στην καρδιά από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα το Δεκέμβριο του 2008. Είναι ο Μιχάλης. 

■ Η θλίψη σπάει από τις φωνές των φίλων του Γιώργου που ζητούν να ακουστεί η δική τους αλήθεια: «Ο φίλος μας δεν αυτοκτόνησε από αγιάτρευτο έρωτα, αισθανόταν πιεσμένος». ■ Ο συνεσταλμένος έφηβος, οι τραγικοί γονείς και οι εκκλήσεις των ειδικών: «Ποτέ μη λέτε “εφηβεία είναι, θα περάσει”»

Είναι μέρες που τη συνέλαβαν με 2,6 κιλά κόκας στο σάκο της και μέρες τώρα που αναρωτιέμαι τι ακριβώς σνιφάρει ένα κομμάτι συναδέλφων μου που συνεχίζει να ασχολείται με το θέμα της 19χρονης από τη Μυτιλήνη λες και είναι το alter ego του Ότο Γουόρμπιερ, του νεαρού που κρατούνταν επί 17 μήνες στη Βόρεια Κορέα επειδή ξεκόλλησε μία αφίσα από τοίχο ξενοδοχείου και επαναπατρίσθηκε σε κωματώδη κατάσταση για να αφήσει την τελευταία του πνοή λίγες ώρες μετά

Ήταν Κυριακή. Ένα μικρό χάσμα ανάμεσα σε δύο σχολικές ημέρες, ένα μεγάλο κενό στο μαθητικό μου στομάχι.