Παντελής Διαμαντόπουλος

Και αν απλά η ήττα από τον Παναθηναϊκό ήταν ένα αποτέλεσμα που έκανε κρότο και δημιούργησε έκπληξη λόγω της κατάστασης των «πράσινων», τούτη την φορά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για το Χ στην Βοιωτία. Μπορεί ο αντίπαλος να παίζει φέτος σούπερ ποδόσφαιρο, αλλά η χρονική στιγμή που ήρθε ο αγώνας και το τι έγινε μέσα στο ματς, αφήνουν τον Μεντιλίμπαρ και τους παίκτες του χωρίς την παραμικρή δικαιολογία.

Ο Λεβαδειακός είναι άξιος συγχαρητηρίων για ένα συγκεκριμένο γεγονός. Όχι για τον βαθμό που πήρε. Για κάτι άλλο. Ξέρετε, δεν είναι συνηθισμένη αυτή η ομάδα να δίνει do or die αγώνες. Στην πιο υπέροχη σεζόν της ιστορίας της σοκαρίστηκε άσχημα την Τετάρτη το απόγευμα από τον ΟΦΗ. Στα ποδοσφαιρικά στέκια λοιπόν ήταν διάχυτη η εκτίμηση πως ο κυπελλικός αποκλεισμός θα έφερνε στο χορτάρι το Σάββατο ένα σύνολο αδύναμο και… λιπόθυμο.

Ένα σύνολο χωρίς όρεξη, διάθεση και τον κλασικό του προσανατολισμό. Κάθε άλλο. Ο Λεβαδειακός μπήκε καλά. Εντάξει, δεν ήταν καλύτερος του Ολυμπιακού, όμως μόνο τρακαρισμένοι ή απογοητευμένοι ή αγανακτισμένοι δεν φάνηκαν οι παίκτες του. Οι Πειραιώτες είχαν έλεγχο, είχαν το πλάτος του γηπέδου, είχαν δυο καλές φάσεις με Ελ Κααμπί και Αντρέ Λουίζ, αλλά γκολ δεν έβαλαν, μέχρι να πάνε στα αποδυτήρια για ξεκούραση. Οι Βοιωτοί, έπαθαν το χειρότερο από την ανοησία του Όζμπολτ. Ο φορ της ομαδας, δέχθηκε κάρτα για διαμαρτυρία και πάει καπάκι να κάνει τάκλιν στον Τζολάκη. Άφησε την ομάδα του με παίκτη λιγότερο, κάτι που σήμαινε πως οι συμπαίκτες του θα έπρεπε να δουλέψουν και να αντέξουν διπλά και τριπλά.

Ο Κωστή ήταν υπέροχος στο κέντρο του γηπέδου και αποτέλεσε την βασική αιτία, που ο Ολυμπιακός από τον άξονα έκανε πάντα κακή επιλογή στην προτελευταία πάσα. Οι «ερυθρόλευκοι» πήγαν πολύ από το πλάι όπως έγραψα μιας και είχαν αυτή την φορά (όχι όπως με τον Παναθηναϊκό) καθαρά εξτρέμ. Και ο Ζέλσον και ο Αντρέ Λουίζ έκαναν ορατή την παρουσία τους από την αρχή. Και οι δυο τους το πάλεψαν ως το τέλος, μέχρι που κουράστηκαν να ψάχνουν να βγάλουν σέντρα. Αφήστε που από ένα σημείο και μετά, αυτό το έκαναν και άλλοι συμπαίκτες τους. Και αλλαγές που έγιναν, ο Ολυμπιακός δεν άλλαξε την… τάση του να πετάει τις μπάλες στα πλάγια και να τις φέρνει από αέρα προς την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Προπονήθηκε και ο Λοντίγκιν. Κι όχι απλά προπονήθηκε.

Ο έρμος είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που τόσο πολύ λύγιζαν τα πόδια του συνέχεια, αφού περίμενε το ένα γέμισμα μετά το άλλο. Ε το δοκάρι του Αντρέ Λουίζ και το άστοχο ψαλιδάκι του Ελ Κααμπί (από τις λίγες αέρινες μπάλες που έχασε ο Μάγκνουσον) ήταν οι πιο φάσεις για γκολ της ομάδας του λιμανιού. Μπορεί να είχε 24 τελικές ο Ολυμπιακός, μόνο 4 πήγαν προς το τέρμα. Και το 64% πάλι δεν σήμαινε κάτι.

Οι «ερυθρόλευκοι» βρήκαν τον Λεβαδειακό μετά από τον αποκλεισμό του και με δέκα παίκτες. Είναι απαράδεκτο για το επίπεδό τους και τους στόχους τους, να μην βάζουν την μπάλα κάτω και να μην προσπαθούν να παίξουν και λίγο πιο απλά. Να βγάλουν κάποιον αυτοματισμό, μια συνεργασία, κάτι που να μπερδέψει τον υποψιασμένο αντίπαλο. Ο Ολυμπιακός «έγραψε» 55 γεμίσματα. Οι ομάδες που κλείνονται τον στέλνουν να γεμίζει. Αν η τριάδα των αμυντικών (όπως έγινε σε ΠΑΟ και Λιβαδειά) λειτουργεί άψογα οι Πειραιώτες έχουν ζήτημα. Είναι άλλο για όσους πάνε να παίξουν μπάλα με τον Ολυμπιακό και άλλο για όσους του την αφήσουν. Ο Μεντιλίμπαρ φυσικά δεν είναι άμοιρος ευθυνών και αυτός, αφού δίνει ρεσιτάλ με το ποδόσφαιρο που γουστάρει (πίεση στην κατοχή του άλλου), αλλά όταν οι αντίπαλοι δεν ψήνονται να έχουν κατοχή ο Βάσκος περιμένει να περάσει μια μπάλα στην περιοχή τους και να κάνουν γκέλα.

Με την Λεβερκούζεν θα είναι ένα εντελώς διαφορετικό ματς, αλλά στο πρωτάθλημα οι βαθμοί χάνονται…