Γιάννης Σερέτης

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Φτάσαμε στις 19 Ιανουαρίου και ο Παναθηναϊκός δεν έχει αποκτήσει χαφ. Αλλά έχει κάνει επένδυση 8 εκατομμυρίων ευρώ για έναν 21χρονο εξτρέμ! Κι όταν λέμε «χαφ» δεν εννοούμε τον Αλεξ Κραλ, τον 27χρονο Τσέχο μέσο που πιθανότατα θα αποκτήσει από την Ουνιόν Βερολίνου εντός της εβδομάδας, αλλά έναν σούπερ δημιουργικό μέσο, ο οποίος τόσο πολύ λείπει από την ομάδα. Τσιριβέγια, Τσέριν και Μπακασέτας ήταν τρεις από τους πέντε παίκτες που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν και στο β’ μέρος το απίστευτο τέμπο του Παναθηναϊκού στο α’ ημίχρονο του ντέρμπι με την ΑΕΚ, αλλά στον πάγκο ο Μπενίτεθ είχε μόνο τον Σάντσες και τον Σιώπη...

Συνεχίζουμε με τους αριθμούς. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 4-0 από την ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία του εκτός έδρας. Η μοναδική φορά με το ίδιο σκορ ήττας από την Ενωση καταγράφεται τον Ιανουάριο του 1940 στη «Λεωφόρο»! Ο Παναθηναϊκός δέχθηκε μέσα σε δύο μήνες επτά γκολ από τον ίδιο παίκτη, εκ των οποίων τα πέντε “non penalty”! O Παναθηναϊκός είχε χθες ίδιο αριθμό τελικών προσπαθειών με την ΑΕΚ (12-12), και μεγαλύτερο ποσοστό κατοχής μπάλας (48% - 52%). Ε, και;

Ο Γιόβιτς έκανε ό,τι ήθελε στην περιοχή του Παναθηναϊκού και ο Μπενίτεθ έδειξε για πολλοστή φορά ότι διάγει περίοδο δοκιμών, αλλά ακόμα δεν έχει αξιολογήσει σωστά τα χαρακτηριστικά κάποιων παικτών του. Ναι, ξέρει ότι ψυχολογικά η ομάδα του δεν έχει αντοχές: το ματς μετά το 2-0 είχε τελειώσει για τον Παναθηναϊκό. Ναι, ξέρει ότι η μακροπρόθεσμη λογική του πρότζεκτ της αλλαγής σε συνδυασμό με το τεράστιο διαμέτρημά του τον προστατεύει προσώρας από το ενδεχόμενο απόλυσης. Ναι, ξέρει ότι δεν έχει στο ρόστερ του ισχυρές προσωπικότητες που θα τραβήξουν το κάρο όταν έχει κολλήσει μέσα σε ένα δύσκολο ματς με αρνητική τροπή για το Τριφύλλι.

Αλλά είναι αδιανόητο να πιστεύει ότι αυτός ο Παναθηναϊκός μπορεί να αντέξει στο high press για περισσότερο από ένα ημίχρονο. Να επιλέγει τον Γεντβάι. Να μην φρεσκάρει την ενδεκάδα του (με όποιους έχει!) όταν ο Νίκολιτς διορθώνει το μεγάλο λάθος του που χάρισε στον Παναθηναϊκό υπεραριθμία στη μεσαία γραμμή κατά τη διάρκεια του α’ μέρους (βασικός Βάργκας και 4-4-2).

Στην Τούμπα, πριν από περίπου ένα μήνα, ο Παναθηναϊκός είχε γλιτώσει την τεσσαρο-πεντάρα από τον ΠΑΟΚ λόγω Κότσαρη. Χθες έπεσε στον σεληνιασμένο Γιόβιτς και δεν την απέφυγε. Η συνθήκη δυσκολεύει πολύ πλέον για το διάσημο Ισπανό. Πώς θα τα καταφέρει ο Παναθηναϊκός με αυτή την εικόνα, χωρίς έτοιμο καινούριο μέσο και δίχως Τεττέη – Παντελίδη με τη Φερεντσβάρος και τη Ρόμα; Πώς θα αποκλείσει αυτός ο Παναθηναϊκός σε διπλό ημιτελικό την πιο φορμαρισμένη ομάδα της Ελλάδας; Τι θα κάνει στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο που κινδυνεύει και πώς θα φτάσει στην τετράδα το Λεβαδειακό αν κερδίζει μόνο τα ματς που κερδίζει και ο αντίπαλός του;

Η πίεση αυξάνεται, η γκρίνια πολλαπλασιάζεται, η απόσταση οπαδού – ομάδας μεγαλώνει, η ταυτότητα αναζητείται, οι αλλαγές στο ρόστερ θα συνεχίζονται μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου. Ο Παναθηναϊκός οδεύει ολοταχώς προς την πιο αποτυχημένη σεζόν της ιστορίας του βάσει μπάτζετ, αλλά αυτό μάλλον το έχουν χωνέψει οι φίλοι του. Αυτό που δεν έχουν χωνέψει είναι να παίζει ο Παναθηναϊκός χειρότερα απ΄ ότι στην περίοδο του Χρήστου Κόντη. Να τελειώνει ματς με την ΑΕΚ χωρίς καθαρή ευκαιρία. Να συνεχίζει με τους ίδιους μέσους και τους ίδιους στόπερ στις 19 Ιανουαρίου. Να αλλάζει τακτικές και σχήματα ανά ματς. Να δείχνει ότι δεν «καίγεται» αν «καεί» η εφετινή σεζόν.

Οσοι ζουν σε συννεφάκι και πιστεύουν ότι ο Παναθηναϊκός θα κάνει έξι – επτά μεταγραφάρες το καλοκαίρι και ξαφνικά με δύο μήνες προετοιμασίας θα μεταμορφωθεί σε ομάδα που θα διεκδικήσει έστω το πρωτάθλημα στη χρονιά του νέου γηπέδου, καλό θα ήταν να προσγειωθούν, διότι αυτό είναι παράλογο ποδοσφαιρικά και συμβαίνει σπάνια. Το ζητούμενο, πλέον, είναι να σώσει ό,τι σώζεται και το χειρότερο ότι δεν ξέρει κανείς ποιο μπορεί να είναι το εφετινό ναδίρ του. Οσο για τον Ράφα;

Μπορεί να διορθώσει πολλά, μα ένα σφάλμα του μάλλον είναι μη αναστρέψιμο. «Επέτρεψε» να περάσει εντός του Παναθηναϊκού (ή μάλλον να ενταθεί, να πολλαπλασιαστεί και να γιγαντωθεί) η νοοτροπία του «δεν πειράζει». Κι όταν αυτή η λογική αγγίζει και παίκτες μετρίου επιπέδου κατά μέσο όρο, πολλοί εκ των οποίων είναι ή αισθάνονται «προσωρινοί», τότε η κατηφόρα δύσκολα σταματά.