Δημήτρης Παγαδάκης

Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Ίσως είναι και παρηγορητικό. Μόνο που δείχνει να αυτοστριμώχνεται στο ίδιο ανακυκλωμένοι όνειρο. Τι κι αν από το θρυλικο έπος του 1981 έχουν περάσει 45 ολόκληρα χρόνια;

Το Συνέδριο του κόμματος διεθετε περίσσια τα σύμβολα, τη ρητορική και τη τελετουργία περασμένων εποχών. Παραμερίζοντας ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη στεναχώρια, από την ανάμνηση της παλιάς ευτυχίας στις δυστυχισμένες μέρες.

Θεμιτά, πάντως, τα κολλήματα και οι μνημειώδες αναγωγές στα αλλοτινά, φουριόζα χρόνια της εξουσίας. Επιτρεπτός ο βολονταρισμός για μια νεφελώδη, προσεχώς, εκλογική νίκη του κόμματος με μια ψήφο παραπάνω. Σεβαστή και η υπεράσπιση της πολιτικής του αυτονομίας

Εύλογη, ακόμη, η σκοπιμότητα να παρακινηθούν οι σύνεδροι στη παρακινδυνευμένη προοπτική μιας θολής άσκησης εξουσίας. Έστω και με μεταχειρισμένο περιτύλιγμα. Με καημούς, λαχτάρα, μαράζι, κορώνες και κάμποση τύχη από το ανακάτεμα μιας τσαλακωμένης τράπουλας.

Στη προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, σα να καθρέφτιζαν εναγωνίως μια άσκηση στη τέχνη της επιβίωσης μέσα σε έναν φασματικό πολιτικό τοπίο. Τόσο πολύπλοκο, ευμετάβλητο και αβέβαιο που, όσο και αν εντός του τα αρχικά περιγράμματα ξεθωριάζουν, αυτά έπρεπε πάση θυσία να συντηρηθούν.

Όλα αυτά σε μια μάζωξη που όφειλε ως εσωκομματικό πολιτικό γεγονός να κουβεντιάσει τα θέματα φυσιογνωμίας, χαρακτήρα, κατευθύνσεων ενός κόμματος εξουσίας. Δεν καταπιάστηκε με κανένα.

Αρκέστηκε σε επίδειξη ενότητας προς καταπράυνση εσωτερικών τριγμών. Βολεύτηκε σε ομόφωνες εγκρίσεις δια ανατάσεως των χεριών. Αναλώθηκε σε μικροϋπολογισμούς των μηχανισμών εκάστου δελφίνου για τις θέσεις στα όργανα.

Η κεντρική ομιλία του αρχηγού μάλλον κατέδειξε την υπεροχή της ασάφειας και της απόρριψης ως παραγωγών πειστικότητας. Πιστοποίησε επί πλέον την αδυναμία ή την αδιαφορία του ηγετικού επιτελείου του να κατανοήσει ότι στη πολιτική αποτελεί ισχυρό ατού να λογαριάζεις, να ζυγίζεις, να μετράς.

Πόσο μάλλον σε ένα κόμμα στάσιμο, ακίνητο, σχεδόν κρυσταλλωμένο. Το οποίο δημοκοπικά καθηλωμένο υπολείπεται στην εκτίμηση ψήφου 16%-18% από το κυβερνών κόμμα.

Ο ίδιος έμοιαζε να περπατά με αιχμηρούς κομπασμούς στους διαδρόμους της ιστορικής μνήμης του κόμματος. Σαν παλιός αξιωματικός με θαμπά παράσημα που επιθεωρεί ένα ερημωμένο από δόξες στρατόπεδο. Ψέματα;

Στις εκλογές του 2009 το κόμμα ήρθε περήφανα πρώτο με ποσοστό 44%. Σε εκείνες του 2023 ήρθε τρίτο και καταϊδρωμένο λαμβάνοντας 11,5%. Κατέλαβε το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευση τον Νοέμβριο του 2024, μετά από 15 χρόνια, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ρημαδιό.

Παρόλα αυτά, η εισήγηση του απέπνεε μια ερμητική αύρα, παγιδευμένη σε ηρωικές αναπολήσεις. Με πληθώρα εσωτερικών αναφορών και προσωπικών εμπειριών θυματοποίησης πρότεινε ένα κλειστό αφήγημα. Προσανατολισμένο εμμονικά σε μια αντιδεξιά στρατηγική. Εστιασμένο προκαταβολικά στη μετεκλογική άρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ.

Δικαίωμα του προφανώς να τη θεωρεί συνεπή γραμμή συνέχειας των αδάμαστων κομματικών παραδόσεων της Χαρ. Τρικούπη. Φτάνει αυτή να μην υπονομεύει την αξιολογική ωριμότητα και ανεξάρτητη κρίση των ψηφοφόρων.

Δεδομένου, ότι δεν ξεδίπλωσε κανένα σενάριο σύμπραξης για τη συγκρότηση ενός υποτιθέμενου προοδευτικού μετώπου με τις όποιες λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις». Είτε αυτές είναι φυλλορροούσες, μαραμένες και φθίνουσες, είτε εκκολάπτονται προσωποπαγώς, αυτοσχέδια και λαϊκίστικά .

Από το βήμα του Τε Κβον Ντο ο αδιαμφισβήτητος επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ τα άφησε όλα ασαφή, ρευστά, γενικά και αόριστα. Εναρμονισμένα με την χειροκροτούμενη απροσδιοριστία. Δίχως το πλάσιμο σαφών νοημάτων που επηρεάζουν τη συλλογική συνείδηση των μελών και κινητοποιούν, ενδεχομένως, τους πολίτες.

Γκρέμισε κάθε γέφυρα συνέργειας με τη μια πλευρά και δεν έχτισε θεμέλια συμμαχικής πρόσβασης με τη άλλη. Παρέδωσε, έτσι, το περιεχόμενο μιας υπεύθυνης και σταθερής κυβέρνησης, σε δύσκολους διεθνώς καιρούς, στην ανασφάλεια του ότι «βρέξει ας κατεβάσει». Κοινώς, εναπόθεσε κάθε πιθανότητα μιας εναλλακτικής κυβερνητικής αντιπρότασης στο φλου.

Μέλλει η ζωή και η κάλπη να αποδείξουν αν το σημερινό ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής ως χρήσιμο για τη χώρα πατάει σταθερά στο έδαφος της ανάγκης. Ή αν απερίσκεπτα ακροβατεί με άλματα ανατροπής στους αιθέρες.