Από τους Ρεκόμπα- Εστογιανόφ και τα χρυσά συμβόλαια του Τσακίρη, στην απόλυτη διάλυση με τις μη αδειοδοτήσεις και την φετινή αναγέννηση. Αυτή είναι η πορεία του Πανιωνίου τα τελευταία 5 χρόνια και το Gazzetta Journal Weekend την παρουσιάζει.
Ο Πανιώνιος είναι σαν ένα μυστήριο τρένο. Κάτι ανάμεσα σε μικρή ομάδα και τεράστιος σύλλογος. Η μπίλια κάθεται οπουδήποτε στο ενδιάμεσο, με χαοτικό τρόπο, με εναλλαγές σαν σε τραινάκι λούνα παρκ. Ανεξάντλητα αποθέματα ανθρώπων που αγαπάνε τον σύλλογο και μπαίνουν καμικάζι να σώσουν τα άσωτα και τα καταφέρνουν. Αλλά και με αυτοκαταστροφικές τάσεις όταν τσουλάνε τα πράγματα.
Με συναίσθηση πραγματικότητας και μεγαλοϊδεατισμό αλλά και αρκετές διοικητικές ντροπές. Ο Πανιώνιος κατάφερε να επιβιώσει από την εποχή Κοσκωτά-Μοβσεσιάν, να σηκώσει κεφάλι παρά την απώλεια 6 ποδοσφαιριστών που είχαν μείνει ελεύθεροι (εποχή Ερμείδη), να ζήσει την απόλυτη φτώχεια με τις απεργίες παικτών (εποχή Δήμου Ν.Σμύρνης), να επιστρέψει ακόμα πιο δυνατός μετά τους δύο υποβιβασμούς στην Β' Εθνική, αλλά και να ζήσει την απόλυτη ξεφτίλα στον βωμό των χρεών να μετονομαστεί σε «Νέος Πανιώνιος».
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξή τους, τα «Γαλανόλευκα Αστέρια by EKO» έχουν εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες αναπτυξιακές δράσεις του ελληνικού μπάσκετ, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι το μέλλον του αθλήματος χτίζεται από τις μικρές ηλικίες.
Η σύγχρονη μεταλλευτική δραστηριότητα, δεν καθορίζεται μόνο από την παραγωγή πρώτων υλών, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εντάσσεται στο κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, στο οποίο λειτουργεί και το πως αλληλοεπιδρά με αυτό.