Με τη σκέψη στον άλλον

Την Ευτυχία Αργυροπούλου τη γνωρίζω προσωπικά. Είναι από τους ανθρώπους που αγαπάνε με πάθος τη δουλειά τους. Ούσα κοινωνικά και καλλιτεχνικά ανήσυχη, ψάχνεται διαρκώς και προσπαθεί να δημιουργήσει τις καλύτερες συνθήκες για να εκφράσει αυτό που θέλει να πει μέσα από το θέατρο που λατρεύει. Φέτος επιστρέφει υπογράφοντας τη σκηνοθεσία στην εντελώς ανανεωμένη εκδοχή του «Πού να σου εξηγώ…» της Νάνσυς Μητροπούλου στο Life n’ Art Theater, το καλλιτεχνικό της στέκι.

Το «Πού να σου εξηγώ… Στοιχειωμένη αθωότητα» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ για ανθρώπους που μετατρέπονται από θύματα σε θύτες χάνοντας το πιο πολύτιμό τους αγαθό, την αθωότητά τους. «Είναι μια δουλειά την οποία καλλιτεχνικά την πιστεύω πολύ. Πραγματεύεται ζητήματα και κηρύττει θέσεις που αισθάνομαι την ανάγκη να βροντοφωνάξω, προσωπικά, σε γνωστούς και αγνώστους», μου λέει η Ευτυχία. Τη θυμάμαι πέρυσι να μου μιλάει με τόσο θερμά λόγια για τη συνεργασία της με τη Νάνσυ. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ανθρώπους να συναντιούνται, να ταιριάζουν καλλιτεχνικά και να δημιουργούν μαζί.

Η Ευτυχία και η Νάνσυ μοιράζονται κοινές καλλιτεχνικές πεποιθήσεις και το «Πού να σου εξηγώ…» τους έδωσε την ευκαιρία να τις εκφράσουν. Στο κέντρο της κοσμοθεωρίας τους (και όχι μόνο της καλλιτεχνικής) είναι ο Άνθρωπος. «Η απάντηση σε όλα είναι ο Άνθρωπος. Η αποδοχή. Η κατανόηση», μου επισημαίνει η Νάνσυ. «Το “Πού να σου εξηγώ” μιλά για την πιο μικρή μας στιγμή που μπορεί να αλλάξει όλη μας τη ζωή. Για τους ανθρώπους που δε μίλησαν όταν έπρεπε και η σιωπή έγινε πληγή. Στην ψυχή τους και στις σχέσεις με τους γύρω τους. Μιλά για το κακό που ξεκινά από το σπίτι, για την ελπίδα που είναι κρυμμένη στην αγκαλιά.

»Για το κενό μέσα μας που μόνο η στοργή μπορεί να καλύψει. Για τους “δολοφόνους” που σκοτώνουν τα πιο εκλεκτά υλικά της ψυχής μας, το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας. Για όλους εκείνους που αργοπεθαίνουν σε μια καθημερινότητα που δεν διάλεξαν. Για την απώλεια που μπορεί να γιατρευτεί με τη σκέψη ότι “Όλα ζουν αν τα θυμάσαι”. Για τα παιδικά χρόνια που ορίζουν όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Για την κάθε μικρή ιστορία μας που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει, τον ίδιο τον εαυτό μας».

«Μια επιπλέον ανάγκη που μας οδήγησε στη δημιουργία του “Πού να σου εξηγώ… Στοιχειωμένη αθωότητα” ήταν και η έννοια της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης», παρεμβαίνει η Ευτυχία. «Η εποχή που ζούμε, ο πόλεμος που μας χτυπάει την πόρτα, η ανθρώπινη εξαθλίωση και η ηθική κατάπτωση δεν είναι δυνατόν να μας αφήνουν αδιάφορους. Ανέκαθεν, πίστευα ότι το αντίδοτο στον ανθρώπινο πόνο, απ’ όπου κι αν αυτός προέρχεται και όποια “αμφίεση” κι αν φοράει, είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη. Το “εμείς”, το οποίο τόσο έχουμε ξεχάσει στις μέρες μας, δεν είναι ούτε ανάγκη που γέννησε η κρίση, ούτε θρησκευτική–κοινωνική πολυτέλεια. Είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης που αν δεν ικανοποιείται, πάντα κάτι θα μένει μισό. Τόσο μισό που το κενό που θα αφήνει θα οδηγεί στην καταστροφή».

Αυτό το «εμείς» λοιπόν έγινε ένα μεγάλο «μαζί», που ένωσε μία παρέα νέων ανθρώπων και τους ώθησε να δημιουργήσουν από κοινού μια παράσταση, που μας υπενθυμίζει ότι: «Αν εσύ κατάφερες να ξεπεράσεις ότι τραγικό συνέβη στη ζωή σου, δεν σημαίνει ότι μπορεί να το κάνει και ο διπλανός σου. Να μάθετε να ακούτε». Μία παράσταση που μιλάει με τρυφερότητα για τον άλλον. «Υπάρχει μια χαρακτηριστική ατάκα στο έργο που λέει: “Τα μεγαλύτερα κακά που έχουν γίνει στην ανθρωπότητα, έγιναν επειδή ποτέ δεν κατάλαβες της ευαισθησία του διπλανού σου”», σχολιάζει η Ευτυχία και προσθέτει: «Είναι μια φράση τόσο αληθινή που έρχεται και ακουμπάει πάνω στη σημερινή πραγματικότητα. Αν στραφούμε με ευαισθησία και κατανόηση στον διπλανό μας, αν αρχίσουμε να βλέπουμε κάτω από τις ταμπέλες, τον άνθρωπο, θα εκπλαγούμε με αυτό που θα ανακαλύψουμε, το πόσο ίδιοι είμαστε όλοι μας. Και επειδή γελάμε και κλαίμε όλοι μας σχεδόν με τα ίδια πράγματα, είναι απαιτητό να προσέχουμε αυτά που προκαλούμε στους άλλους, γύρω μας».

Στο τέλος της κουβέντας μας η Ευτυχία θυμάται μία ακόμα ατάκα από το έργο. «Μεγάλοι φονιάδες τα λόγια μερικές φορές από μικρούς ανθρώπους». Με κοιτάζει και λες και τα μάτια της αστράφτουν. «Ας είμαστε εμείς αυτοί οι “μεγάλοι” άνθρωποι που δε θα προκαλέσουμε, αλλά θα απαλύνουμε τον πόνο του άλλου και θα ενισχύσουμε τη χαρά του», μου λέει. «Ας είμαστε εμείς αυτοί οι “μεγάλοι” άνθρωποι που θα φτιάξουν μια καινούρια κοινωνία από την αρχή, πιο ανθρώπινη, πιο συμμετοχική, πιο ουσιαστική».