Me too, you too…επίσης!

Το κίνημα me too, ξεκίνησε απ᾽την Αμερική φέρνοντας στο προσκήνιο δεκαετίες παρενοχλήσεων,ιδίως σεξουαλικές, στη βιομηχανία του θεάματος. Η υπόθεση Weinstein ξετυλίχτηκε μετά από πολύμηνη έρευνα των NewYork Τimes. Η δημοσιοποίηση επώνυμων καταγγελιών, μαρτυριών και ντοκουμέντων, διέλυσαν μυθικές καριέρες. Ο Weinstein αντιμετώπισε δεκάδες τεκμηριωμένες καταγγελίες που τον οδήγησαν στη φυλακή.

Εκτός επαγγέλματος βγήκε ο οσκαρικός Κέβιν Σπέισι, έχασε συμβόλαια εκατομμυρίων ο Μόργκαν Φρίμαν, για χυδαία σχόλια προς εργαζόμενες, στην εταιρεία του. Αλλά με τεκμηρίωση. Για τον Ολιβερ Στόουν, μετά από έρευνα, οι φήμες αποδείχτηκαν δυσανάλογες της πραγματικής υπόθεσης. Συνεχίζει να δουλεύει, επανακτώντας τη εμπιστοσύνη του κοινού και των παραγωγών. Στην Αμερική καμία καταγγελία δεν πέρασε στα ΜΜΕ, χωρίς προηγούμενη έρευνα. Ο αμερικανικός νόμος περί συκοφαντίας και δυσφήμισης τσακίζει. Κανείς δεν απέδωσε ευθύνες στον Ομπάμα ή στον Τραμπ ότι ήξεραν και “κουκούλωσαν“. Οι αμερικανικοί βιασμοί δεν ήταν ούτε …δημοκρατικοί, ούτε ρεπουμπουμπλικάνοι. Γιατί ο βιασμός και οι κάθε είδους παρενοχλήσεις δεν έχουν πολιτική ταυτότητα.

Μπορεί το κίνημα me too να μην ξεκίνησε από την Ελλάδα, αλλά τον σκοπό του ενστερνίστηκαν, ενθέρμως, πολιτειακοί παράγοντες, κυβέρνηση, κοινωνία. Ωστόσο το me too συμπληρώνεται από το you too. Επειδή η δημόσια υποστήριξη προς το θύμα, από όσο ψηλά κι αν προέρχεται, δεν αρκεί για τη Δικαιοσύνη, χρειάζεται και η αυτενέργεια με την επώνυμη, καταγγελία του θύματος έναντι της χυδαίας κατάχρησης εξουσίας. Παραδειγματικές και αψεγάδιαστες οι πράξεις της Σοφίας Μπεκατώρου που καθάρισαν το τοπίο της Ιστιοπλοίας.

Μετά το me too πέρασε στο χώρο του θεάματος. Είδαμε επώνυμους ηθοποιούς,σκηνοθέτες, κριτικούς, ανέμελα και αυτάρεσκα, να δηλώνουν ότι ήξεραν το δράμα των θυμάτων αλλά δεν μίλησαν. Να τους συγχαρεί η κοινή γνώμη για την ενσυνείδητη κάλυψη που πρόσφεραν στον θύτη, υπηρετώντας τον εξουσιαστικό σεξτισμό. Στα social media οι καταγγελίες στο χώρο του θεατρου, από επώνυμα θύματα για επώνυμους θύτες, απέκτησαν αυτό που έπρεπε, πάση θυσία, να αποφευχθεί: Διάσταση κλειδαρότρυπας. Γι αυτό, έστω και τώρα, πρέπει να ερευνηθούν τα καταγγελόμενα για να μη μείνει μετέωρη η κάθαρση. Δυστυχώς, το Σωματείο των Ελλήνων Ηθοποιών δεν είναι ισχυρό συνδικάτο, όπως το ομόλογό του στην Αμερική. Ο δε πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου δεν διασφαλίζει την αξιοπιστία του οργάνου, όταν ο ίδιος αναρτά χυδαία σχόλια για σκηνοθέτη.

Η πιο σοκαριστική καταγγελία ήταν από τον συντευξιαζόμενο Ν.Σ. χωρίς να κατονομάζει κατά ποίου στρέφεται. Ούτε προέβη σε μήνυση. Ο συνήγορός του ζήτησε να ασκηθεί αυταπάγγελτη δίωξη. Ως νομικός όμως, γνωρίζει ότι δεν προβλέπεται, από τον ποινικό κώδικα, για αδίκημα παραγεγραμμένο, πολλώ δε μάλλον με καταγγέλλοντα ενήλικα, που μετείχε σε σεξουαλικές πράξεις, σε ιδιωτικό χώρο, στον οποίο, οικεία βουλήσει, προσήλθε. Εντέλει, εναντίον τίνος ο εισαγγελέας να ασκήσει αυτεπάγγελτη δίωξη, όταν το θύμα Ν.Σ δεν κατονομάζει τον θύτη του; Αναφέρει ότι υπήρχε και τρίτο πρόσωπο παρόν, που όμως δεν εμφανίστηκε να καταθέσει τη μαρτυρία του.

Την ίδια μέρα που δημοσιοποιήθηκε η συνέντευξη του Ν.Σ., παραιτήθηκε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, δηλώνοντας ότι θέλει να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στο όργιο φημών οι οποίες έσκαγαν και στο Εθνικό Θέατρο, χωρίς να τον κατονομάζουν. Ο κ. Τσίπρας, στη Βουλή, εμφανίστηκε ως γνώστης «βιασμών” στο Εθνικό. Πήγε τη επόμενη μέρα να κάνει καταγγελία στον εισαγγελέα ως πολίτης; Κατηγορεί τον πρωθυπουργό, την υπουργό Πολιτισμού για ”κουυκούλωμα“, όταν όσοι ξέρουν ποτέ δεν μίλησαν.

Ο Κ. Γεωργουσόπουλος αναφέρθηκε, σε άρθρο του, ως σύνηθες φαινόμενο του χώρου την σεξουαλική κακοποίηση και μάλλον ως παρεπόμενο απόκτησης θεατρικής εμπειρίας του ηθοποιού. Επανήλθε, την επομενη, δηλώνοντας ότι απεμάκρυνε τον Λιγνάδη για ανάρμοστη συμπεριφορά από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως διευθυντής της. Ενημέρωσε το τότε ΔΣ του Εθνικού; Τον τότε καλλιτεχνικό διευθυντή; Τον τότε αρμόδιο υπουργό; Ο Γενικός Γραμματέας του ΥΠΠΟΑ, από συστάσεως θέσης, δεν είχε αρμοδιότητα για τον σύγχρονο πολιτισμό. Οι αρμοδιότητες ανήκαν στον εκάστοτε υπουργό. Δόθηκαν, για πρώτη φορά, από την υπουργό Λ. Μενδώνη στο Ν. Γιατρομανωλάκη, μετά τη σύσταση της νεότευκτης θέσης Γενικού Γραμματέα σύγχρονου πολιτισμού, τον Σεπτέμβρη 2019.

Η τέως υπουργός Πολιτισμού, 2016-17, Λυδία Κονιόρδου στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κορυφαία του θεατρικού χώρου, δήλωσε ότι ήξερε τι συνέβαινε, η ίδια είχε εμπειρία. Της δόθηκε η ευκαιρία να καθαρίσει την κόπρο ως υπουργός Πολιτισμού. Τί έκανε; Πέρυσι συνεργάστηκε με τον Λιγνάδη. Οι ευθύνες των εντός θεατρικού χώρου, δεν μπορεί να μεταβαίνουν στους εκτός χώρου, που πράγματι δεν ήξεραν.

Αν δεν υπήρχε εργαλιοποίηση της υπόθεσης Ν.Σ από τον ΣΥΡΙΖΑ και την αυλή του, ώστε καταφεύγοντας στον άκρατο λαϊκισμό, να απαιτεί ευθύνες από τον Μητσοτάκη και μάλιστα την απομάκρυνση της υπουργού του, για δήθεν συγκάλυψη του τέως καλλιτεχνικού διευθυντή, θα είχε επικρατήσει η ψυχραιμία που απαιτείται, αν θέλουμε να προχωρήσει η κάθαρση. Αλλά τη μόνη ψυχραιμία που επέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν για να καλύψει ηθοποιούς-στελέχη του που υπηρέτησαν την κυβέρνηση του, από θέση ευθύνης, και σήμερα αντιμετωπίζουν επώνυμες και τεκμηριωμένες. καταγγελίες. Δεν υπάρχει δήλωση του λαλίστατου εκπρόσωπου ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για τον Κιμούλη, ούτε για τον Χαϊκάλη και Φιλιππίδη και άλλους. Σε καμιά χώρα που έσκασε το απόστημα, οι ευθύνες δεν μετατέθηκαν στην πολιτική ζωή.

Στο κράτος Δικαίου δεν προσάγεται κανείς σε δίκη ούτε δικάζεται για έγκλημα…ανωνύμως. Δεν υπάρχει αδίκημα ανωνύμου θύτη κατά ανωνύμου θύματος. Προσάγεται ο καταγγελθείς μετά από επώνυμη τεκμηριωμένη καταγγελία. Ο Αντώνης Μανιτάκης, γράφοντας την ιστορική πορεία του Κράτους Δικαίου, αναφέρει: “Το κράτος Δικαίου συνδέεται άρρηκτα με την αρχή της Νομιμότητας, σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις αυτών που έχουν κρατική εξουσία πρέπει να βασίζονται σε σαφείς νομικούς κανόνες που έχουν καθοριστεί από πριν…”

Κρατικές αποφάσεις που να βασίζονται σε φήμες μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί. Αλλά “δικαίως» λένε οι επαϊοντες. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την διακυβέρνησή του δεν υπερασπίστηκε το κράτος Δικαίου.Υπερασπίστηκε το κράτος του κόμματος.