Το οικογενειακό δράμα του Γιώργου Παπαδάκη και η τρυφερή σχέση με την αδελφή του Μαρία

Μεγαλωμένος στον Κολωνό έως τα 2 του χρόνια και στη συνέχεια κάτοικος Χαλανδρίου, ο Γιώργος Παπαδάκης μεγάλωσε όμορφα, δύσκολα και ουσιαστικά έγινε ο άνθρωπος αυτός που δικαίωσε την πεποίθηση πως οι αυτοδημιούργητοι συνήθως είναι και οι σπουδαιότεροι. Απεχθανόταν το δράμα. Όλα ήταν ζωή και μέσα στη ζωή για εκείνον. Τόσο απλά. Και όπως έμαθε από μικρός, έτσι πορεύθηκε και τα επόμενα χρόνια. Σκληρά εργαζόμενος, μαχητής και άνθρωπος που βρισκόταν σε συνεχή εγρήγορση. Δεν κατέβαζε ταχύτητα, δεν τραβούσε χειρόφρενα. Διατηρούσε μία έντιμα σταθερή ταχύτητα, όχι φρενήρη, αλλά έντονη και με διαρκή ανησυχία, αμφισβήτηση, ατέρμονη όρεξη και ζωντάνια να παράξει, να μάθει, να ερευνήσει. Ανέβαινε στη μηχανή του, φορούσε το κράνος του και διέσχιζε τις λεωφόρους που πάντα είχαν τον ίδιο προορισμό. Τα τηλεοπτικά στούντιο.

Η ζωή του έχει στοιχεία παραμυθιού. Παραμυθιού που θέλει όμως τον πρωταγωνιστή να κατακτά την ωραία ζωή και την επιτυχία όχι από τύχη ούτε με κόλπα μαγικά, αλλά με σκληρή δουλειά. Ήταν και οι καταβολές τέτοιες αλλά και οι ανάγκες. Ο πατέρας του ήταν μαρμαράς, η μητέρα του μεγάλωνε τον ίδιο και τα δύο αγαπημένα αδέλφια του: τον Μάρκο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 49 ετών, και τη Μαρία, η οποία έπασχε από σύνδρομο Down και πέθανε στα 52 της χρόνια.

Από τα 12 του ο Παπαδάκης βγήκε στη βιοπάλη. Έκανε πολλές δουλειές από επιλογή κι από ανάγκη: «Και τι δεν έκανα. Από γκαρσόνι, μπετατζής, ακόμα και κουβαλητής τζαμιών και αναρίθμητων κιβωτίων της Ήβη. Δουλειά να έβρισκα, και πάντα ήμουν πρόθυμος να την κάνω, όλα για το μεροκάματο. Δουλεύω από 12 ετών, δεν θέλω να το κάνω μελό… Ήταν πολύ φτωχή η οικογένειά μου, ο πατέρας μου ήταν μαρμαράς. Είχε πρόβλημα υγείας η μητέρα μου και η αδελφή μου. Έχω κάνει όλες τις δουλειές που μπορείς να φανταστείς. Μέχρι που έχω σηκώσει και στεφάνια σε νεκροταφείο. Έχω δουλέψει σε οικοδομή, σε εργοστάσιο, σε περίπτερο. Ήθελα να σπουδάσω κοινωνιολογία στο Παρίσι και μια οικογένεια ήθελε να με στείλει, αλλά δεν μπόρεσα να πάω, έπρεπε να μείνω για να συντηρήσω το σπίτι, εγώ και ο αδελφός μου ουσιαστικά».

Για τη Μαρία, ο Γιώργος Παπαδάκης θα μιλήσει ανοιχτά σε εκπομπές και σε έντυπα όταν ρωτήθηκε: «Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή για την αδερφή μου, αντιθέτως έχω παίξει ξύλο. Όταν πια άρχισα να μεγαλώνω, εκεί στα 13, 14, 15 μου, με την αδερφή μου είχαμε 11,12 χρόνια διαφορά, άρχισα να την παίρνω και να βγαίνουμε έξω. Μου την έδινε που κοιτούσαν περίεργα, όπως και το "χαζό κοριτσάκι" που είπε κάποια στιγμή ένας μέσα στο λεωφορείο και τον έδειρα. Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου πήγαινα έκτη δημοτικού, το έκρυβα δύο χρόνια ότι η αδερφή μου έχει σύνδρομο Down. Δούλευα και από τα λεφτά που έπαιρνα, το 90% πήγαινε στο σπίτι και τα υπόλοιπα, το 10% τα κρατούσα εγώ. Τα μάζεψα, τα μάζεψα, τα μάζεψα και είπα στον πατέρα μου και στη μάνα μου ότι θέλω να κάνω ένα πάρτι. Και έκανα πάρτι για να παρουσιάσω την αδερφή μου στους συμμαθητές μου και στους φίλους μου. Και πήγαινα Τρίτη γυμνασίου όταν οι φίλοι μου και οι συμμαθητές μου είδαν το Μαράκι. Θα πρέπει να πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου είχε μια εκπληκτική συμπεριφορά και αυτό είναι ένα θέμα που μου έχει μείνει στο μυαλό μου, το πόσο την αγκάλιασαν, το πόσο όμορφα της φέρθηκαν…».

Έχασε όλη την οικογένεια του γύρω στα 50. Μία τραγική σύμπτωση που πάντα τον τρόμαζε: «Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Πέθαναν οι γονείς μου και το Μαράκι έμεινε να προστατεύεται από εμένα και τον Μάρκο, τον αδερφό μου. Ξαφνικά στα 49 του πέθανε και ο Μάρκος. Το Μαράκι είχε φοβερή αδυναμία και στους δυο μας. Έπρεπε να το διαχειριστώ αυτό το πράγμα. Με ρωτούσε και είχε τη συμπεριφορά ενός παιδιού 6-7 ετών, αν και ήταν κοντά στα 40. Όταν με ρώτησε που είναι ο Μάρκος, της είπα πολύ πρόχειρα ότι είναι στην Αμερική. Από εκεί και πέρα για πολλά χρόνια την έπαιρνα τηλέφωνο από την Αμερική και της μιλούσα ο Μάρκος και στη συνέχεια γύριζα και της έλεγα "σε πήρε αυτός;". Υποτίθεται ότι είχαμε κόντρα σε κάποια πράγματα. Το μυαλουδάκι λειτουργούσε ως 6-7 χρονών. Δεν της το είπα ποτέ».