Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή την ανάληψη από εμένα της προεδρίας του ιστορικού Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ). Το ΚΕΠΕ ιδρύθηκε πριν από 60 χρόνια, το 1959, με απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και εισήγηση του Ξενοφώντα Ζολώτα.
Για το 2020, το Προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού προβλέπει οικονομική μεγέθυνση της ελληνικής οικονομίας κατά 2,8%. Η μεγέθυνση αυτή θα προέλθει από τις αυξήσεις στην ιδιωτική κατανάλωση (+1,8%), τις επενδύσεις (+13,4%) και τις εξαγωγές (+5,1%).
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διατύπωσε πρόσφατα στη ΔΕΘ την άποψη ότι η αύξηση των μισθών είναι προϋπόθεση για να έρθει η ανάπτυξη.
Στην τελευταία έκθεση αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας οι ευρωπαϊκοί θεσμοί διαπίστωσαν ένα δημοσιονομικό κενό γύρω στο 1,9 δισ. ευρώ για το 2019 και αντίστοιχο κενό για το 2020.
Την προηγούμενη εβδομάδα δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.
Την προηγούμενη Τρίτη η χώρα βγήκε στις αγορές για να δανειστεί 2,5 δισ. ευρώ για μια δεκαετία. Το επιτόκιο διαμορφώθηκε σε 3,9%.
Σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο πρωθυπουργός ανέφερε μεταξύ άλλων: «[…]η οικονομία είναι το μεγάλο μου ατού.
Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σταθερότητας και σχετικής ευφορίας λόγω ολοκλήρωσης του τρίτου μνημονίου, τον Αύγουστο 2018, η αβεβαιότητα φαίνεται να επανέρχεται στην οικονομία.
Συμμετείχα πρόσφατα σε μια δημόσια συζήτηση με θέμα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην ψυχική υγεία των συμπολιτών μας.
Παρακολουθώντας τον τελευταίο καιρό διάφορες εκθέσεις σχετικά με την κατάσταση στον δημόσιο τομέα αλλά και τις εξαγγελίες της κυβέρνησης σχετικά με μελλοντικές παροχές και διορισμούς, αμφιβάλλω ότι τελικά μάθαμε από τα λάθη του παρελθόντος.
Την τελευταία εβδομάδα ήρθα αντιμέτωπος με δύο γεγονότα, ένα ευχάριστο και ένα δυσάρεστο.
