Cetracore-JetOil: Οι Ρώσοι, ο Πακιστανός και ο Αλέξανδρος Χανδρής
Το χτίσιμο του ομίλου από τους Μαμιδάκηδες, ο τραγικός επίλογος, η νέα σελίδα υπό τη «σκέπη» της Rosneft και η «είσοδος» της Mercantile & Maritime
Η Κρήτη, γενέθλιος τόπος και ανεξίτηλο σημείο αναφοράς της οικογένειας Μαμιδάκη, υπήρξε και η κοιτίδα της επιχειρηματικής δραστηριότητάς της με τα πετρελαιοειδή. Ο Γιώργος Μαμιδάκης ήταν αυτός που δημιούργησε μια πρώτη τοπική εταιρεία καυσίμων με «σήμα κατατεθέν» το αρχικό γράμμα της οικογένειας, δηλαδή το «Μ» σε κόκκινο φόντο. Ήταν ο «πρόγονος» της Mamidoil.
Την εποχή της κρίσης στο Σουέζ ο ευρηματικός Κρητικός κατάφερε να κλείσει μια μεγάλη συμφωνία με την Ρωσία, -επί Σοβιετικής Ένωσης-, για την αποκλειστική αντιπροσώπευση των πετρελαίων τους. Αυτή η συμφωνία, που κράτησε μέχρι το 1981, μαζί βέβαια και με άλλες κινήσεις, θεωρείται ότι έδωσε τη δυνατότητα στην εταιρεία να «ανέβει κατηγορία». Η σχέση με τους Ρώσους, όπως φάνηκε στη συνέχεια, ήταν δεμένη με τη μοίρα της επιχείρησης…
Όταν ο Γιώργος Μαμιδάκης έφυγε, νωρίς και απροσδόκητα, από τη ζωή, το 1986, είχε καταφέρει να χτίσει μια μικρή «αυτοκρατορία», με τάνκερ, δίκτυο πρατηρίων και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις καυσίμων δυναμικότητας 240.000 τόνων.
Δίπλα στον Γιώργο δούλευε από νωρίς ο ξάδελφός του Κυριάκος Μαμιδάκης. Το 1968, μαζί με τα δύο αδέλφια του, Νίκο και Γιώργο, έκαναν το δικό τους βήμα στην αγορά πετρελαιοειδών ιδρύοντας την Jetoil και το 1972 έγινε η συγχώνευση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της ευρύτερης οικογένειας με την Mamidoil-Jet Οil.
Οι Μαμιδάκηδες είχαν εξ αρχής εξωστρεφή προσανατολισμό, διαβλέποντας την ευκαιρία, παράλληλα με τη δικτύωση στο εσωτερικό, να αναπτυχθούν προς τα Βαλκάνια και κυρίως προς την, -ενιαία τότε-, Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία, την Αλβανία.
Εξ ου και επένδυσαν πολλά για το χτίσιμο των μεγάλων αποθηκευτικών εγκαταστάσεων στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αποτελούσαν πάντα, -μέχρι και σήμερα-, το πιο δυνατό χαρτί της εταιρείας.
Κλείσιμο
Ήταν όμως παράλληλα και η αιτία για το πρώτο βαρύ πλήγμα που ήρθε με την πυρκαγιά το 1986, που έκαιγε για μια βδομάδα, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες, να δημιουργηθεί τοξικό νέφος και η εταιρεία να υποστεί σοβαρότατη, για την εποχή, οικονομική ζημιά άνω των 20 εκατ. δολ.
Παρόλα αυτά, ανέκαμψε και με στήριγμα τις εξαγωγές στα Βαλκάνια,- έφτασε να διαθέτει παρουσία σε πέντε γειτονικές αγορές-, πέτυχε να καθιερωθεί ως η τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου με δίκτυο σχεδόν 600 πρατηρίων.
Όταν η Ελλάδα εισερχόταν στην περίοδο της μακράς οικονομικής κρίσης, το 2008-9, έγινε η επεκτατική κίνηση με την εξαγορά της Dracoil και της El Petrol, που εκ των υστέρων κρίθηκε ως ατυχής. Και αυτό γιατί αντί να επιβραδύνει, επιτάχυνε την είσοδο της εταιρείας στον ολισθηρό δρόμο των ζημιογόνων αποτελεσμάτων.
Ο τραγικός επίλογος και η «ρωσική περίοδος»
Παρά τις εργώδεις προσπάθειες της διοίκησης, υπό τον Κυριάκο και τον Νίκο Μαμιδάκη, η εταιρεία τα επόμενα χρόνια βυθίστηκε σε ένα εκρηκτικό μίγμα ραγδαίας υποχώρησης του τζίρου, συσσώρευσης ζημιών, αύξησης του δανεισμού και «αποξήλωσης» του δικτύου της.
Η οικογένεια εξάντλησε όλες τις πιθανότητες να βρεθεί ο στρατηγικός συμπαίκτης που θα διατηρούσε στη ζωή την JetΟil. Όταν εξανεμίστηκαν και οι τελευταίες ελπίδες, στις 9 Ιουνίου του 2016, η εταιρεία κατέθεσε αίτηση για την υπαγωγή της στην προπτωχευτική διαδικασία του άρθρου 99. Σε λιγότερο από έναν μήνα, στις 3 Ιουλίου, ο περήφανος Κρητικός Κυριάκος Μαμιδάκης έβαλε τέλος στη ζωή του γράφοντας με τον πιο τραγικό τρόπο τον επίλογο…
Τότε, για μια ακόμη φορά, οι Ρώσοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, καθώς μπορεί το σοβιετικό καθεστώς να κατέρρευσε, αλλά το βλέμμα τους δεν έπαψε να εστιάζεται στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Έτσι, το νέο κεφάλαιο άρχισε να γράφεται από την άνοιξη του 2017, όταν μετά από διεργασίες μηνών, η εταιρία πέρασε στον έλεγχο της εδρεύουσας στην Aυστρία, αλλά ρωσικών συμφερόντων Cetracore Energy.
