Ένας μικρός τόνος κυνικότητας μπαίνει στον αέρα των Όσκαρ μετά την δημόσια δήλωση της ηθοποιού Σούζαν Σάραντον, όπου σε συνέντευξη της στην εφημερίδα The Guardian, αναφερόμενη στο Όσκαρ της για το Dead Man Walking το 1996, λέει μεταξύ άλλων: «Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι ψηφίζουν για τα Όσκαρ και πραγματικά δεν είναι σοβαροί: ας πούμε σκέφτονται α έβαλε ψεύτικη μύτη, πάχυνε, δείχνει άσχημη για τον ρόλο. Ή μπορώ να ψηφίσω για μια ταινία για τον Νέλσον Μαντέλα είναι σαν να κάνω φιλανθρωπικό έργο ή α ναι μου αρέσει η ιστορία του Gandhi (δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι όλα τα μέλη της επιτροπής είδαν την τρίωρη ταινία του Gandhi».
Τα σχόλια της βέβαια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μομφές για τις Meryl Streep και Nicole Kidman, που φόρεσαν ψεύτικες μύτες για τις ταινίες Η Σιδηρά Κυρία και Οι Ώρες, αλλά η διάθεση της είναι να χαριτολογήσει και απλά να “ξεσκεπάσει” το Hollywood για την επιφανειακή του πλευρά. «Όλοι οι ηθοποιοί καταλαβαίνουμε πως είναι μια κούρσα προς την αναγνώριση, είναι μια δουλειά που συνδέεται απόλυτα και με τις πωλήσεις, και το δυστυχές είναι εξαιρετικές ερμηνείες που επειδή δεν έχουν μεγάλα budget προώθησης, χάνονται».
Ο Αλφόνσο Κουαρόν, σκηνοθέτης του περσινού Gravity, δήλωσε στην εφημερίδα ότι «γίνεται μια καμπάνια σαν να είσαι σε προεκλογική εκστρατεία όταν πλησιάζουν τα Όσκαρ. Και κάθε χρόνο γίνεται πιο έντονα». Ο Στηβ Μακουήν που γύρισε πρόπερσι το «12 Χρόνια Σκλάβος» δηλώνει οτι για τον ίδιο «τα Όσκαρ δεν είναι το μέτρο για το τι είναι καλό ή κακό. Αλλά από την άλλη το να κερδίσεις βοηθάει πολύ χρηματικά και σε αναγνώριση. Η ταινία μας άνοιξε τις πόρτες για το Αφροαμερικανικό σινεμά».
Χιλιάδες φίλαθλοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν το μονοθέσιο που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών της Formula 1 το 2025 και τη θρυλική McLaren MP4/6 του Ayrton Senna να «βρυχώνται» σε μια ειδικά διαμορφωμένη πίστα στο ΟΑΚΑ.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία σπάνια ανακοινώνουν την άφιξή τους. Δεν ξεκινούν με μια ανακάλυψη ούτε με μια εφεύρεση. Ξεκινούν τη στιγμή που μια ιδέα, τόσο βαθιά ριζωμένη που μοιάζει αυτονόητη, παύει ξαφνικά να ισχύει. Μία από αυτές τις ιδέες ήταν ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να τρώμε.