Κινητά στα σχολεία: Διευκόλυνση ή ένας ψηφιακός ομφάλιος λώρος που πρέπει να κοπεί;

«Τα παιδιά που έχουν κινητό, το χρησιμοποιούν» γράφει η συγγραφέας και πρώην εκπαιδευτικός Gail Cornwall, στο The Atlantic. Απλή φράση, αλλά λέει πολλά. Κι όποιος έχει έφηβο στο σπίτι ξέρει ακριβώς τι εννοεί.

 
Μέσα στη σχολική μέρα, αντί για σημειώσεις στο τετράδιο, τα παιδιά μας στέλνουν μηνύματα για το μισό λίτρο γάλακτος που χρειάζονται για τη χημεία, για αλλαγές οργάνου στο μάθημα μουσικής ή για να ειδοποιήσουμε το γραφείο απουσιών. Όλα αυτά θα μπορούσαν να περιμένουν. Ή να λυθούν εκεί, στο σχολείο. Όπως συνέβαινε πριν η οθόνη γίνει προέκταση του χεριού.

 
«Το κινητό είναι ένας ψηφιακός ομφάλιος λώρος που κρατά τα παιδιά διαρκώς δεμένα με τους γονείς τους», παρατηρεί η Cornwall. Και δεν έχει άδικο. Πολλοί από εμάς νιώθουμε καλύτερα γνωρίζοντας πως μπορούμε να τα βρούμε «ανά πάσα στιγμή». Όμως με αυτόν τον τρόπο, τα κρατάμε πίσω. Τους στερούμε την ευκαιρία να γίνουν ανεξάρτητα, να διαχειριστούν μόνα τους μικρές κρίσεις, να ωριμάσουν κοινωνικά και συναισθηματικά.

Η συγγραφέας, πρώην εκπαιδευτικός, θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να διατηρήσει την προσοχή των μαθητών ακόμα και πριν τα smartphones. Πώς θα σταθεί σήμερα ένας εκπαιδευτικός απέναντι σε μια τάξη με 25 εφήβους που έχουν στην τσέπη τους την απόσπαση της προσοχής σε μορφή εφαρμογής; Οι ίδιοι οι μαθητές παραδέχονται πως «όλοι κάνουν πως μιλούν στο κινητό στα διαλείμματα για να αποφύγουν την αμηχανία». Αλλά όταν αποφεύγεις την αμηχανία, αποφεύγεις και την ανάπτυξη.

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr