Ένας γερανός, χορογράφος!

chorografos

Ο 45χρονος Μπορίς Σαρμάτζ, ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της αβανγκάρντ σκηνής του χορού, προτείνει μια χορογραφία «παραδομένων σωμάτων», χρησιμοποιώντας τόσο την ανθρώπινη όσο και τη μηχανική κίνηση, σε μια παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Ο Μπορίς Σαρμάτζ γεννήθηκε το 1973 στην πόλη Σαμπερί στη νότια Γαλλία.

Είναι χορογράφος και χορευτής και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της αβανγκάρντ σκηνής χορού τα τελευταία χρόνια.

Αν και κατηρτισμένος με κλασσική παιδεία, ο ίδιος παρέκλινε από την αυστηρά προδιαγεγραμμένη διαδρομή του κλασικού χορευτή -όπως διαβάζουμε στα βιογραφικά του στοιχεία στην ιστοσελίδα της ¨Στέγης¨ με αφορμή ένα παλαιότερο έργο του- δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του -σε μορφές και τεχνικές χορού όπως ο αυτοσχεδιασμός– ανοιχτές σε πειραματισμούς.

Επίσης, «στο διάστημα της συνεργασίας του με το Εθνικό Κέντρο Χορού της Γαλλίας, από το 2002 έως το 2004, ανέπτυξε το Bocal, ένα νομαδικό και εφήμερο σχολείο που συγκέντρωνε παιδιά διαφορετικού κοινωνικού υποβάθρου. Το 2007 και το 2008 ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Universität der Künste του Βερολίνου, όπου συνέβαλε στην κατάρτιση ενός νέου ακαδημαϊκού προγράμματος για το χορό».

Ως προσκεκλημένος καλλιτέχνης του Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2011, ο Σαρμάτζ δημιούργησε στο αίθριο του Παπικού Ανακτόρου της πόλης το έργο «enfant», ένα έργο για 26 παιδιά, 9 χορευτές και 3 μηχανές.

Στις 12 Ιουλίου –και για δύο συνεχόμενες ημέρες- ο Μπορίς Σαρμάτς παρουσιάζει το έργο του «enfant», στο χώρο της Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Για την παράσταση διαβάζουμε σχετικά σε ένα ενημερωτικό σημείωμα των διοργανωτών: «Τα τελευταία χρόνια ο καλλιτέχνης, διερευνά την έννοια της πολλαπλότητας, θέτοντας μια σχετικά απλή ερώτηση: πώς γίνεται να υπάρξει σωματική κίνηση χωρίς τη χρήση μυϊκής ενέργειας; Συνεχίζοντας την έρευνα πάνω στις μηχανές που ξεκίνησε σε προηγούμενα έργα του, ο Σαρμάτς προτείνει μια χορογραφία παραδομένων σωμάτων χρησιμοποιώντας ένα αμφιλεγόμενο υλικό: τα παιδιά. Ένα εύθραυστο, εύπλαστο, αλλά και μη ελέγξιμο υλικό, που οι χορευτές μεταφέρουν, τοποθετούν, αποθέτουν στο έδαφος και χειρίζονται δημιουργώντας ένα τοπίο μεταμορφώσεων. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η κίνηση, τόσο στην ανθρώπινη όσο και στη μηχανική μορφή της: Ένας τεράστιος γερανός μετακινεί τους ενήλικους χορευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους μετακινούν τα παιδιά».

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

euthimiou

Την Δευτέρα 21 Ιανουαρίου και τις άλλες δύο επόμενες – Δευτέρα 28 Ιανουαρίου και Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2019- η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Ευθυμίου θα βρίσκεται στο «υπόγειο του Κουν» για το πιο συναρπαστικό «μάθημα» Ιστορίας με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821

1
ta-lyrika

Τα Λυρικά (ποίηση Τάσου Λειβαδίτη – μουσική Μίκη Θεοδωράκη) παρουσιάζονται για πρώτη φορά για συμφωνική ορχήστρα και 3 φωνές σε διασκευή και ενορχήστρωση του Γιάννη Μπελώνη, στενού συνεργάτη του Μίκη Θεοδωράκη και πιανίστα της ορχήστρας του για περισσότερο από μια δεκαετία

booksecrets

Ολοι όσοι διαθέτουν προφίλ στο www.booksecrets.com μπορούν να συνεισφέρουν το δικό τους μυστικό, την κριτική τους, φωτογραφίες, ή οτιδήποτε άλλο θέλουν σχετικά με τα αγαπημένα τους βιβλία, και να το μοιράζονται με την κοινότητα της booksecrets και τους 6000 χρήστες της mobile εφαρμογής και του web

areti-zoula

Η βιολονίστα Αρετή Ζούλα –διακεκριμένη μουσικός από τη Θεσσαλονίκη– παρουσιάζεται με το Κουαρτέτο Εγχόρδων Juilliard -στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους περιοδείας- στο Μέγαρο Μουσικής της γενέτειρας πόλης της

mousitsa

Η 34χρονη Μυρτώ Ξύδη από τη Ναύπακτο δημιούργησε ένα online κατάστημα τοποθετώντας την αγάπη της για τη μόδα, το στυλ και το χειροποίητο κόσμημα

tomatos

Ένα ντοκιμαντέρ της Μαριάννας Οικονόμου ταξιδεύει στο Βερολίνο για να αφηγηθεί μια ιστορία ενός χωριού της Καρδίτσας όπου οι ντομάτες «μεγαλώνουν» με τη συνοδεία κλασσικής μουσικής

pros-eleusis

Το Pros-Eleusis -ένα σύγχρονο οικομουσείο/εφαρμογή με στόχο τον εμπλουτισμό της τουριστικής/πολιτιστικής εμπειρίας στην Ελευσίνα ή αν προτιμάτε, ένα «μουσείο» χωρίς τοίχους που ενώνει την Ελευσίνα με τους ανθρώπους της- μας θυμίζει ένα γεγονός που συνέβη στη πόλη της Δήμητρας πριν από 100 χρόνια