Συμπληρώθηκαν φέτος 47 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η οποία δεν ήταν ανώδυνη. Γιατί επισκιάστηκε από την Κυπριακή τραγωδία, από την εισβολή και την Κατοχή της μισής Κύπρου από τον Αττίλα, και η οποία σήμερα απειλείται με διχοτόμηση και οσονούπω με ενσωμάτωση της μισής Κύπρου στην νεοθωμανική Τουρκία.
Οι ειδικοί λοιμωξιολόγοι έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου. Όλοι τους; Ίσως όχι. Γιατί προφανώς διχάστηκαν ως προς το μέγεθος του κινδύνου σε βάθος χρόνου. Οι περισσότεροι, είναι αλήθεια, διέγνωσαν και την επικινδυνότητα και τη μεταδοτικότητα του κορωνοϊού. Γιατί περί αυτού ο λόγος.
Το Νοέμβριο του 2017, η λαϊκή βάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ της Δημοκρατικής Παράταξης, εξέλεξε στην ηγεσία του κινήματος, τη Φώφη Γεννηματά. Διακόσιες δώδεκα χιλιάδες πολίτες, έλαβαν μέρος σε αυτή τη δημοκρατική διαδικασία. Ήταν η δεύτερη φορά, μετά την αντίστοιχη διαδικασία του 2004, που ανέδειξε ο λαός τον Γιώργο Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Στην Ιταλία η τρομοκρατία με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες τελείωσε νωρίς.
Γρηγόρης: Πρόεδρε, οι Τούρκοι πότε θα βγάλουν το σκασμό και πότε θα πάψουν να επιβουλεύονται την εθνική μας ακεραιότητα και κυριαρχία μας;
Ένας χρήσιμος διάλογος
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, σε ό, τι αφορούσε τις συμμαχικές σχέσεις της χώρας (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) τις θεμελίωνε σε ένα αδιαπραγμάτευτο, σε ένα απαράβατο δόγμα: «Εκπληρούμεν εις το ακέραιον τας υποχρεώσεις μας και διεκδικούμεν εις το ακέραιον τα δικαιώματά μας».
Στην μετά Ανδρέα περίοδο (εποχή Κων/νου Σημίτη), κυριαρχούσε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ο όρος «εκσυγχρονισμός», με στόχο να αποκτήσει ο όρος αυτός ιδεολογικό περιεχόμενο. Προσωπικά δεν αποδέχθηκα τον όρο «εκσυγχρονισμός». Και δεν τον αποδέχθηκα για έναν απλό λόγο: Επειδή είμαι σοσιαλιστής.
Την επομένη της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, έγραψα ένα ποίημα. Πήγα και το καρφίτσωσα στον τόπο της δολοφονίας (οδός Τζαβέλλα και Μεσολογγίου). Ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη του αδικοχαμένου. Από τότε τη μνήμη του τιμά, κυρίως η νεολαία, με πορείες και δυστυχώς με καταστροφές της πόλης, αλλά και με θανάτους αθώων από τους αναρχικούς, (Marfin).
Ο ερντογανισμός (νεοχιτλερισμός, νεοθωμανισμός, τουρκικός σωβινισμός, επεκτατισμος), όπως θέλετε ονομάστε τον, βήμα-βήμα προωθεί τους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς του στόχους. Και τους κατακτά, σταδιακά, σταθερά και ανενόχλητα: Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Καύκασος και συνεχίζει. Επόμενες επεκτατικές κινήσεις του, το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος, η Κύπρος. Η φιλανδοποίηση της Ελλάδας και της Κύπρου, μέσα από τον αναθεωρητισμό των συνθηκών Λοζάνης και Παρισίων, είναι το επόμενο στάδιο.
Υπηρέτησα το Κοινοβούλιο, αυτόν τον κορυφαίο θεσμό της συντεταγμένης έκφρασης της Λαϊκής Κυριαρχίας, από το 1977 έως το 2004.
Με τις απορίες του φίλου μου του Γρηγόρη έχω βρει το μπελά μου. Η απορία του, στον πρωινό καφέ ήταν:
Είναι ανάγκη να επισημάνουμε τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές που οριοθετούν τις θέσεις των τριών μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών κομμάτων, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝ.ΑΛ (ΠΑ.ΣΟ.Κ) και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ.
Ένα βαθύ, θολό και ορμητικό ποτάμι έχει να αντιμετωπίσει ο δυτικός πολιτισμός. Το ποτάμι αυτό είναι ο οθωμανικός αναθεωρητισμός του Αδόλφου Φον Ερντογάν, το οποίο όλο και φουσκώνει, όλο και μεγαλώνει, όλο και γίνεται περισσότερο απειλητικό. Η ώρα ενός πλημμυρικού φαινομένου είναι ζήτημα χρόνου.
Τα γεγονότα ξεπερνάνε την επικαιρότητα. Αν ασχοληθείς με ένα από αυτά αναλυτικά, χάνονται τα υπόλοιπα. Γίνονται παρελθόν και μερικές φορές παίρνουν τη μορφή τετελεσμένου.
Είναι γεγονός ότι ο νεοθωμανισμός του Ερντογάν είναι επεκτατικός. Αποτελεί σταθερή και φανερή απειλή για την Ε.Ε, το δυτικό πολιτισμό και το δυτικό τρόπο ζωής.
Ήταν οι πρώτες μέρες μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (21 Απριλίου 1967)
Στον απόηχο της 46ης επετείου της 3ης Σεπτέμβρη, που γιορτάστηκε πρόσφατα, ορισμένες νοσταλγικές ακόμα σκέψεις για το παρελθόν και ορισμένες μελαγχολικές διαπιστώσεις για το μεγάλο κενό που υπάρχει στην ηγετική πυραμίδα της χώρας σήμερα
Την ερχόμενη Πέμπτη, συμπληρώνονται 46 χρόνια από την ιστορική Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη.
Πότε επιτέλους η Ε.Ε, η Ευρώπη γενικότερα θα συνειδητοποιήσει το νεοθωμανισμό ο οποίος γίνεται όλο περισσότερο επεκτατικός και επιθετικός καθοδηγούμενος από ένα νεοσουλτάνο, τον Ερντογάν, ο οποίος έχει επιβάλει στην Τουρκία ένα ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας το οποίο θα ζήλευε ακόμη και ο Χίτλερ;
Η εθνική συμφιλίωση ναρκοθετείται με πράξεις διχασμού, μίσους και ματαιόδοξες ιστορικές αναδρομές από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα τις νεότερες. Τις άγευστες της Ιστορίας. Την εθνική συμφιλίωση που υλοποίησε (ή μήπως όχι;) ο μεγάλος Ανδρέας Παπανδρέου χάριν των ηττημένων του εμφυλίου πολέμου.
Ο ΣΥΡΙΖΑϊκός αριστερισμός δεν θέλει και δεν μπορεί να προσαρμοστεί στους κανόνες της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όταν φυσικά η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, δεν αναθέτει στους ΣΥΡΙΖΑίους, κυβερνητικό ρόλο.
Όποιος αναλαμβάνει να διευθύνει τις τύχες αυτής της χώρας, πρέπει να μην παρεκκλίνει, ούτε μια στιγμή, από τη συναίσθηση της ευθύνης. Της ευθύνης που έχει αναφορά στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους, στην διά των αιώνων διαδρομή του, άμα δε, της ευθύνης για το μέλλον του λαού μας.
Υπάρχουν στο δημόσιο βίο, αλλά και γενικότερα, γεγονότα (πράξεις) των οποίων η αντικειμενική αξία, είναι ανάλογη με τη διάσταση που παίρνουν από την επικοινωνιακή ανάδειξή τους. Μικρά γεγονότα μεγεθύνονται, διογκώνονται, μεγαλοποιούνται, μυθοποιούνται. Μεγάλα γεγονότα, σημαντικές πράξεις, που αφορούν στους θεσμούς, στη Δημοκρατία, υποβαθμίζονται, ελαχιστοποιούνται, ή και θάβονται στη σιωπή.
