Την επέτειο γάμου με τη σύζυγό του, Γιώτα Ζαρμακούπη, γιόρτασε ο Σταύρος Νικολαΐδης. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 2014 και έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο. Ο ηθοποιός δημοσίευσε στα social media βίντεο, με τους δυο τους να σβήνουν κεράκια σε μία τούρτα, και μοιράστηκε μερικές σκέψεις με τους διαδικτυακούς του ακόλουθους.
Μέσα από την ανάρτηση που έκανε στον λογαριασμό του στο Instagram, εξήγησε γιατί θεωρεί σημαντικό να γιορτάζει ένα ζευγάρι την πορεία που χαράζει, παρά τις προστριβές και τους καβγάδες. Για εκείνον μάλιστα, η επέτειος γάμου είναι πιο σημαντική από τα γενέθλια.
Επισημαίνοντας τον λόγο που γιορτάζει την επέτειο του γάμου του, ο Σταύρος Νικολαΐδης έγραψε χαρακτηριστικά: «Απορούσαν κάποιοι χθες που γιορτάζουμε την επέτειο γάμου. ''Έλα ρε γιορτάζετε ακόμα;'' Ή ''εγώ δεν γιορτάζω από τον πρώτο χρόνο''. Ε τότε τι παντρεύτηκες; Κατά τη γνώμη μου (για τους παντρεμένους τουλάχιστον) η επέτειος είναι πιο σημαντική από τα γενέθλια. Στα γενέθλια τι γιορτάζεις δηλαδή; Πού ζεις; Λίγο μακάβριο δεν είναι; Ενώ στην επέτειο γάμου, γιορτάζεις που τα καταφέρνεις ακόμα. Που αντέχεις. Που ανταπεξέρχεσαι στις δυσκολίες και στην καθημερινότητα. Που αγαπάς ακόμα. Που πολλές φορές κάνετε την ίδια σκέψη και προλαβαίνετε ο ένας τον άλλον».
Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι: «Αυτοί είναι λόγοι να γιορτάζεις! Γιατί έχεις τσακωθεί χοντρά, κι είσαι ακόμα εδώ. Γιατί έχουν περάσει μέρες που δεν μιλάτε, κι είσαι ακόμα εδώ. Γιατί έχεις σκεφτεί να χωρίσεις, κι είσαι ακόμα εδώ. Γιατί κάποιες φορές ανυπομονείς να μείνεις λίγο μόνος σου κι όταν μένεις, μετά από λίγες ώρες σου λείπει. Και εκείνη και το παιδί που σου έχει γανώσει τον εγκέφαλο «μπαμπά και μπαμπά'' κι αν δεν το ακούσεις μια μέρα, νιώθεις τη σιωπή να σου τρυπάει τα αυτιά. Αυτοί είναι λόγοι να γιορτάζετε παιδιά. Γιατί αυτές οι στιγμές χρωματίζουν το γκρίζο. Κι αν το αφήσεις, θα σε αφήσει. Αυτές οι ενέσεις σπάνε τη ρουτίνα. Και δίνεις τα εύσημα και στον άνθρωπο σου, αλλά και στον εαυτό σου! Γιατί η ζωή μπορεί να μην είναι πόλεμος, αλλά είναι μικρές καθημερινές μάχες. Που τις κερδίζετε μαζί και πρέπει να χαίρεστε γι’αυτό».
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.