«Επιτέλους, σας βρίσκω μαζί», είπα με ανακούφιση στους μουσικούς παραγωγούς της deep house, Αντώνη Μανισιώτη και Σταύρο Μπήλιο, που είναι γνωστοί στους λάτρεις του είδους ως Vanto & Stauros Billios a.k.a EsBi. Ήμουν πραγματικά χαρούμενη, διότι ο Αντώνης ζει στη Νυρεμβέργη, όπου και γεννήθηκε, ενώ ο Σταύρος στην Αθήνα. Συναντιούνται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, είτε μέσα από τον ψηφιακό κόσμο των παραγωγών τους είτε κάθε φορά που τυχαίνει να βρεθούν ταυτόχρονα στην Ελλάδα, στην Γερμανία ή όπου αλλού τους καλεί η αγάπη τους για τη μουσική.
Ο Αντώνης θυμάται την πρώτη του επαφή με τη μουσική που έγινε μέσω του dj αδελφού του, ο οποίος έπαιζε σε διάφορα κλαμπ της Ευρώπης. «Τότε “κόλλησα” το μικρόβιο της μίξης, στα μηχανήματά του», λέει για εκείνη την εποχή, οταν 14 ετών άκουγε ρυθμούς και μελωδίες της deep house. Το καλοκαίρι του 2012 γνωρίστηκε με τον Σταύρο (EsBi), ο οποίος έγραφε ήδη χορευτική μουσική. Ο Σταύρος, όπως λέει, είχε κάνει το δικό του ξεκίνημα με λίγα ηλεκτρονικά μέσα, ντύνοντας με ρυθμό αγαπημένα του τραγούδια, ενώ ταυτόχρονα έπαιζε με μπάντες προκειμένου να αποκτήσει γνώσεις σε φυσικά όργανα. Μαζί μπήκαν στη διαδικασία να εξελιχθούν και το πρώτο remix που έκαναν ήταν στις Μέλισσες. Οι επιρροές του Σταύρου είναι groovy, funky, afro. Ο ίδιος λατρεύει το αποτέλεσμα που δίνουν τα φυσικά όργανα. Ο Αντώνης, πάλι, είναι της electronica, πιο βαριάς και σκληρής σκηνής. Οι δυο τους προσπάθησαν να βρουν ένα κοινό παρανομαστή και τελικά το κατάφερναν.
Περίπου δύο χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, το πρώτο δικό τους κομμάτι ήταν γεγονός (στη δισκογραφική Madison Square). Ακολούθησαν άλλα τρία κομμάτια και μετά από δύο χρόνια δουλειάς, οι δύο νέοι παραγωγοί έχουν έτοιμα δέκα κομμάτια, από τα οποία τα οκτώ είναι δικά τους και τα δύο remix.
Οι δυο τους κάνουν τώρα όλη την παραγωγή των κομματιών τους, ενώ γράφουν και επάνω σε acapella, επειδή πιστεύουν στα φωνητικά. Στόχος τους είναι περισσότερο η ευρωπαϊκή αγορά, επειδή εκεί υπάρχει μεγαλύτερο κοινό για το είδος που υπηρετούν, χωρίς, όπως λένε, αυτό να σημαίνει ότι και στη χώρα μας δεν υπάρχει ανταπόκριση, όταν κάτι είναι καλό, δεν κουράζει τον κόσμο και δεν είναι δήθεν. «Στην Ευρώπη δεν επιτρέπεται να υπάρχουν λάθη όταν παίζεις ένα σετ, κουράζεσαι πάρα πολύ», συμπληρώνει ο Σταύρος. «Υπάρχει και το θέμα του management, που δεν έχουμε, επειδή είμαστε σχετικά καινούργιοι».
Ρωτάω τον Αντώνη πώς αισθάνεται κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα. «Δεν φαντάζεσαι», μου λέει αμέσως. «Εμείς που μένουμε στο εξωτερικό την πονάμε πολύ την Ελλάδα. Έρχομαι και μετά δεν θέλω να γυρίσω στη Γερμανία, παρόλο που βλέπω ότι εδώ ακούγεται πολλή εμπορική μουσική και πολλή main stream. Ακόμα και όσοι λένε ότι παίζουν deep house στην πραγματικότητα παίζουν house, και έχει διαφορά».
Συνεχίζω ρωτώντας τον πώς είναι τα πράγματα στη Γερμανία. «Όχι πολύ καλά», μου λέει. «Πολλές φορές νιώθω άδειος, κενός και μελαγχολικός. Δεν υπάρχει διασκέδαση όπως εδώ. Καμία σχέση. Δεν μιλάω για το Βερολίνο ή άλλες μεγάλες πόλεις, αλλά για τη Νυρεμβέργη όπου ζω. Εκεί υπάρχουν νομοθεσίες για τα κλαμπ, περιορισμοί. Το ιδανικό είναι στο Βερολίνο και στην Αθήνα - αν υπήρχε εδώ δουλειά όπως τη φαντάζομαι». Ελπίζει ότι η επιστροφή του στην Ελλάδα είναι θέμα χρόνου, αν και τα ταξίδια είναι αναγκαία στον τομέα του επειδή του χαρίζουν νέες, πολύτιμες, εμπειρίες.
Όταν παίζουν μουσική ως djs, παίζουν και πολλά δικά τους, αλλά συνήθως με κάποια επιφύλαξη. «Οταν ο κόσμος αντιδρά θετικά, χαίρεσαι, αλλά και προβληματίζεσαι», λέει ο Σταύρος. «Παρόλο που τα πράγματα στη χώρα μας είναι δύσκολα, πιστεύω ότι όποιος δουλεύει καλά δεν τον αγγίζει η κρίση». Προτείνουν τους νέους παραγωγούς να βγάζουν πολλά τραγούδια και συμβουλεύουν τα νέα παιδιά να μην σταματούν να ονειρεύονται. Για την deep house λένε ότι περιέχει τόσο φως όσο και σκοτάδι, χαρά και απογοήτευση ταυτόχρονα. Ναι, τελικά για τους δύο συνομιλητές μου η μουσική είναι ένα ταξίδι μυαλού, ψυχής και καρδιάς.
