Πάντα αναρωτιόμουν τι γίνεται ένα έργο τέχνης μετά την έκθεση. Ίσως επειδή ζωγραφίζω κι εγώ κάπου-κάπου και μετά από μερικές μικρές εκθέσεις μου στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα, με έπιανε μια στεναχώρια για όσα έργα μου έμεναν απούλητα, κομμάτια που είχα αγαπήσει τόσο όσο και εκείνα που εκτιμήθηκαν πιο θετικά από κάποιον που τ' αγόρασε.
Μια έκθεση προϋποθέτει πολλή δουλειά για κάθε καλλιτέχνη, μια και για τον ίδιο αποτελεί, υποθέτω, και το κορυφαίο σημείο μιας περιόδου της ζωής του - λιγότερο ή περισσότερο σημαντικής, δεν έχει τόση σημασία. Τι γίνεται, όμως, μετά, αφού σβήσουν τα φώτα; Τι νιώθει ο δημιουργός; Τι συμβαίνει με τα εναπομείναντα έργα του; Εγώ, τα δικά μου τα κοίταζα με συμπόνοια. Έπαιρναν στα μάτια μου σάρκα και οστά και σαν οντότητες ήθελα να τα παρηγορήσω, να τους ψιθυρίσω να μην τα νοιάζει η γνώμη μερικών άσχετων που δεν έχουν ιδέα από Τέχνη, και άλλα τέτοια... χαζά.
Είχα, λοιπόν, την περιέργεια να ρωτήσω έναν γνωστό εικαστικό, και πήρα το θάρρος με τον Νίκο Γιαβρόπουλο. Αφορμή στάθηκε η ολοκλήρωση της πρόσφατης έκθεσής του με τίτλο «SPHINX – Το Ακατάλυτο Ερώτημα» στην γκαλερί Depot. Τετάρτη βράδυ και πήγα στην εκδήλωση του κλεισίματος με αυτή την απορία και μόνο.
«Μου αρέσει πολύ η ερώτησή σου», είπε με το χαρακτηριστικό ύφος και τρόπο του που σε μεταφέρει στο ευγενικό σύμπαν αλλοτινών εποχών. «Δεν μου την έχουν ξανακάνει και θα σου απαντήσω: για μένα ένα έργο τέχνης είναι ένα παιδί και η γκαλερί είναι παιδότοπος για μεγάλα, κακά και σκληρά παιδιά. Όταν τελειώσει η έκθεση παίρνω πίσω το παιδί το “άρρωστο”, εκείνο δηλαδή που δεν το ήθελε κανείς. Μένω στην Κυψέλη σε μια παλιά πολυκατοικία από αυτές που έχουν δωμάτιο υπηρεσίας και εκεί πηγαίνω τα άρρωστα παιδιά μου. Εκεί “πεθαίνουν”! Αλλάζουν οι καιροί. Παλιά σε αυτό το δωμάτιο έμενε η υπηρέτρια. Τώρα φιλοξενούνται τα “νεκρά παιδιά”».
Σεβαστή και -για μένα- κάπως σοκαριστική η γνώμη του κ. Γιαβρόπουλου. Ήθελα να πιστεύω σε μια συνέχεια εκείνων των «άτυχων» έργων, Κάπως, με κάποιον τρόπο, ότι η ζωή τους συνεχίζεται και μετά τον μικρό θάνατο που βιώνουν στο τέλος της έκθεσής τους. Και, μεταξύ μας, εξακολουθώ να θέλω να το πιστεύω.
