Ένας εφιάλτης που τον έλεγαν Νιλ Γκέιμαν

Τις τελευταίες μέρες έχω κοιμηθεί ελάχιστες ώρες και όχι γιατί στέλναμε το τεύχος του Marie Claire στο τυπογραφείο. Είναι γιατί δεν μπορώ να σταματήσω να διαβάζω ή να χωνέψω αυτά που διαβάζω για έναν από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς της αγγλικής γλώσσας, έναν τρυφερό παραμυθά, έναν μάστορα του φανταστικού, έναν «γαλαζοαίματο» της κόμιξ κοινότητας, έναν άρχοντα του σκότους. Το τελευταίο το γράφω όχι πια μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά.

 
Οι καταγγελίες κακοποίησης από νεαρές, κυρίως, γυναίκες εναντίον του διάσημου και πολύ αγαπητού συγγραφέα του φανταστικού, Νιλ Γκέιμαν, δεν εμφανίστηκαν από τη μια μέρα στην άλλη. Ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2024, από το podcast (“Master: the allegations against Neil Gaiman”) και κορυφώθηκαν με το καταγγελτικό άρθρο, «There Is No Safe Word» (*) της Λίλα Σαπίρο στο περιοδικό New York τον Ιανουάριο του 2025. Ωστόσο, υπήρχαν, πολλά χρόνια τώρα, ψίθυροι για παρεκτροπές από το χαϊδεμένο παιδί της βιομηχανίας των κόμιξ, που την τελευταία δεκαετία αναδείχτηκε σε χολιγουντιανό παράγοντα καθώς σειρές και ταινίες ξεπρόβαλαν από τα βιβλία του. Ποτέ δεν έφτανε κάτι στα αυτιά μας, στα αυτιά των εκατομμυρίων αναγνωστών που τον ακολουθούσαν και τον διάβαζαν και έβλεπαν τις σειρές που υπέγραφε και τον έκαναν πλούσιο. Τον προστάτευαν, λέει, η εκδοτική και στη συνέχεια η κινηματογραφική βιομηχανία, αφού ο τύπος ήταν χρυσωρυχείο, με φαντασία που γεννούσε ήρωες με χιούμορ και γενναιότητα, μαύρες γάτες που μονομαχούσαν κάθε βράδυ με δαίμονες για να κρατήσουν ασφαλή σπίτια και ανθρώπους, θεούς των ονείρων και γιους του Όντιν, ανθρωπάκια της διπλανής πόρτας που βουτάνε σε ένα υπόγειο, μεταφυσικό Λονδίνο, σέξι αγγέλους και δαίμονες που φλέρταραν με το καλό. Που να ξέραμε ότι όλο το σκοτάδι που οι ήρωές του έρχονταν να διαλύσουν ο ίδιος το κουβαλούσε μέσα του και δηλητηρίαζε με αυτό τους γύρω του.
50 εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις παγκοσμίως έχτιζαν γύρω από τον Νιλ Γκέιμαν ένα αόρατο τείχος προστασίας.

 
Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr