«Η πιο σκοτεινή ώρα»: Ένας επίκαιρος Τσόρτσιλ

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Η πιο σκοτεινή ώρα»: Ένας επίκαιρος Τσόρτσιλ

Σε μια εποχή όπου τα πρότυπα εκλείπουν, έρχεται μια ταινία να υπενθυμίσει τι σημαίνει «στόφα αληθινού ηγέτη», εστιάζοντας στον θυελλώδη Μάιο του 1940, τότε που ο Βρετανός πρωθυπουργός, κόντρα στις ίντριγκες και σε κάθε λογική, αποφασίζει να ορθώσει ανάστημα απέναντι στον ναζιστικό οδοστρωτήρα του Χίτλερ και να αλλάξει την Ιστορία της Ευρώπης

Στις 9 Μαΐου του 1940 το Αγγλικό Κοινοβούλιο έμοιαζε με χύτρα που έβραζε. Το καπάκι έτοιμο να εκραγεί. Ετοιμο να κόψει και να διαχωρίσει το κεφάλι του πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν από τον υπόλοιπο κορμό. Απέναντί του, όρθιος, οργισμένος και φλεγόμενος ο αντίπαλός του Κλέμεντ Ατλι, ο αρχηγός του κόμματος των Εργατικών.
 


Στη μέση ο Speaker (πρόεδρος της Βουλής) να ωρύεται «Order, order, order» (τάξη). Ο Ατλι σαρωτικός. Επαναλαμβάνει δεκάδες φορές: «Παραιτήσου, άνθρωπέ μου». Το «άνθρωπέ μου» με σαρκασμό. Σαν να λέει «είσαι ένα τίποτα, ένα τοσοδούλικο ανθρωπάκι». Ο Νέβιλ Τσάμπερλεν μαζί με τον προκάτοχό του Στάνλεϊ Μπόλντουιν, του Συντηρητικού Κόμματος, οι εγκέφαλοι της «πολιτικής του κατευνασμού». Αργότερα ο Ουίνστον Τσόρτσιλ (αν και το σωστό είναι σαφέστατα Τσέρτσιλ) θα πει περίπου «εγώ να συμβιβαστώ μ’ έναν μπογιατζή (house painter) ποτέ των ποτών»!

Ο Νέβιλ Τσάμπερλεν με τις υποχωρήσεις του είχε ανοίξει την όρεξη του Αδόλφου Χίτλερ. Ιδιαιτέρως μετά τη Συμφωνία του Μονάχου. Ετσι ο «μπογιατζής» χλαπάκιασε την Αυστρία. Στη συνέχεια Σουδητία και Τσεχοσλοβακία. Και φυσικά στο τέλος εφόρμησε εναντίον της Πολωνίας. Αφού προηγουμένως είχε αναρτήσει σε όλες σχεδόν τις κεντροευρωπαϊκές χώρες τον αγκυλωτό σταυρό και όλα τα σύμβολα της χιτλερικής Γερμανίας. Τα 2/3 των χωρών της Ευρώπης (μαζί με τα θησαυροφυλάκιά τους) είχαν μεταβληθεί σε προτεκτοράτα της Γερμανίας
Η χύτρα του Κοινοβουλίου έβραζε. Οι μισοί και πλέον βουλευτές χόρευαν τον Τσάμπερλεν στο ταψί. 

Οι στιγμές της επαφής του Τσόρτσιλ απευθείας με τον λαό έχουν αποτυπωθεί σε φωτογραφίες εποχής και αποδίδονται εξαιρετικά και από τον Γκάρι Ολντμαν, σε μία από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας «Η πιο σκοτεινή ώρα»


Εκείνος, συρρικνωμένος, μαραμένος, «τελειωμένος», είχε αποφασίσει να καταθέσει την παραίτησή του στον «Bertie», τον βασιλέα Γεώργιο τον ΣΤ’, τον επονομαζόμενο «Τραυλό» (από την οσκαρική ταινία «Ο λόγος του βασιλιά»). Το ερώτημα ήταν ποιος ο τυχερός. Που μαζί με τον πρωθυπουργικό θώκο θα κρατήσει και την καυτή πατάτα λύση ανάγκης: Ο Τσόρτσιλ.
Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ εντελώς απών. Οι ΗΠΑ εξακολουθούσαν να παραμένουν αφοσιωμένες στην πολιτική του απομονωτισμού. Ο Ιωσήφ Στάλιν και η ρωσική «αρκούδα», επίσης, απόντες. Κάτι χειρότερο. Οκτώ μήνες πριν από αυτό το σκοτεινό περιστατικό, είχαν συνάψει σύμφωνο με τη χιτλερική Γερμανία. Οι Γάλλοι σχεδόν με τα χέρια ψηλά.

Εκείνο τον Μάιο του 1940 στην παραλία της Δουνκέρκης (το είδαμε και στην ταινία «Δουνκέρκη», επίσης οσκαρική) 300.000 αξιωματικοί και οπλίτες, κατά βάση Βρετανοί, αλλά και Γάλλοι, ήταν στριμωγμένοι σαν «μεζεδάκια» στα πιάτα της γερμανικής Αεροπορίας, των τεθωρακισμένων Πάντσερ και του γερμανικού Πυροβολικού. Σε λίγο το Παρίσι θα έπεφτε σαν ώριμο φρούτο. Χωρίς αντίσταση.

Μοναδική χώρα που αντιστάθηκε και θριάμβευσε -προσωρινά- η μικρή Ελλάς. Γι’ αυτό ο Τσόρτσιλ είχε πει την περιβόητη φράση: «Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Ελληνες πολέμησαν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Ελληνες» (φράση που δεν ακούγεται όμως στην «Πιο σκοτεινή ώρα»). Αργότερα, αυτή η θρυλική πολιτική ιδιοφυΐα, κατά την 24ωρη παραμονή του στη «Μεγάλη Βρεταννία» της Αθήνας, την 25η Δεκεμβρίου του 1944, θα πει «αν οι Ελληνες μορφωθούν και ομονοήσουν, αλίμονό μας».



Ετοιμοι να συμβιβαστούν


Το πραγματικό όνομα του Λόρδου Χάλιφαξ ήταν Εντουαρντ Φρέντερικ Λίντλεϊ Γουντ. Ο αρχιτέκτων της πολιτικής του κατευνασμού. Ο άνθρωπος που ασκούσε μεγάλη επιρροή στον εύθραυστο Νέβιλ Τσάμπερλεν. Ο Χάλιφαξ ήταν κάτι παραπάνω από συμβιβαστικός. Το 1937, τρία χρόνια πριν από εκείνη τη «σκοτεινή ώρα», είχε φιλοξενηθεί στο Βερολίνο από τον Αδόλφο Χίτλερ με τη μεσολάβηση του Χέρμαν Γκέρινγκ, του δεύτερου ισχυρότερου παράγοντα του Γ’ Ράιχ.

Μέρος της αγγλικής αριστοκρατίας φλέρταρε με τον γερμανικό ναζισμό. Η Αμερικανίδα Γουόλις Σίμπσον, ερωμένη του βασιλιά Εδουάρδου Ζ’, που λόγω αυτού του δεσμού του αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να παραδώσει τον θρόνο στον αδελφό του Γεώργιο ΣΤ’, είχε κατηγορηθεί ως μυστική πράκτορας της χιτλερικής Γερμανίας (το φλερτ της αγγλικής αριστοκρατίας με τον Χίτλερ είναι το θέμα της ταινίας «Τ’ απομεινάρια μιας μέρας»).
Η κατάσταση απελπιστική. Μοναδική προσωπικότητα που είχε αντιληφθεί το βάθος αυτής της μεγάλης εικόνας ήταν ο Σερ Ουίνστον Λέοναρντ-Σπένσερ Τσόρτσιλ. Που έλεγε ότι «η επιτυχία είναι να προχωράς από αποτυχία σε αποτυχία πάντα με ενθουσιασμό».

Σκηνή από την ταινία με τον Τσόρτσιλ να υποκλίνεται στον βασιλιά Γεώργιο, στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Αν και ο τραυλός μεγαλειότατος είχε αντιρρήσεις στην αρχή για την επιλογή του πληθωρικού αλκοολικού και απρόβλεπτου χιουμορίστα, επηρεασμένος από τους Συντηρητικούς, στη συνέχεια του ζήτησε συγγνώμη και τον στήριξε ανοιχτά στην επιλογή 
της ματωμένης αντίστασης  



Πρωταγωνιστές αυτής της μεγάλης -εφιαλτικής- εικόνας ήταν: εκ δεξιών ο «μπογιατζής» Αδόλφος Χίτλερ και εξ ευωνύμων η «αρκούδα» Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς (Στάλιν). Η διορατικότητα αυτού του ευτραφούς 64χρονου (τότε) Ουίνστον Τσόρτσιλ προέβλεπε ότι το μέλλον, μετά το τέλος του Πολέμου, θα ήταν ένας κόσμος κομμένος στα δύο. Ανάμεσα στην κτηνώδη βαρβαρότητα του χιτλερισμού και το «σιδηρούν παραπέτασμα», όπως ο ίδιος το χαρακτήρισε, του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Επομένως το τέλος του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας. «Ο καπιταλισμός», έλεγε «έχει ένα ελάττωμα: την άνιση κατανομή του πλούτου. Ο σοσιαλισμός, αντίθετα, έχει ένα σταθερό προτέρημα: την ίση κατανομή της φτώχειας»!

Μοναδική λύση αυτού του αδιεξόδου ήταν η παράδοση της πρωθυπουργικής σκυτάλης στον Ουίνστον Τσόρτσιλ (στην ταινία τον υποδύεται ο πλήρως μεταμορφωμένος και εντελώς με τον Τσόρτσιλ ταυτισμένος ο Γκάρι Ολντμαν, το μεγάλο φαβορί των φετινών Οσκαρ).

Καπνιστής, αλκοολικός, βουλιμικός, εγωπαθής, αχώνευτος 


Το εξωφρενικό αυτής της «αναγκαστικής λύσης» ήταν το γεγονός ότι όλοι οι βασικοί παράγοντες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας είχαν να πουν τα χειρότερα για τον μέλλοντα πρωθυπουργό και «πατέρα της νίκης». Οπως «εγωπαθής», «εγωκεντρικός», «ιδιόρρυθμος», «απρόβλεπτος», «παράξενος», «αλκοολικός», «ανάποδος», «αχώνευτος»!

Το πούρο δεν έφυγε στιγμή από τα γυρίσματα της ταινίας, με τον -αγνώριστο- Γκάρι Ολντμαν  να τρέχει στα νοσοκομεία προκειμένου να ενσαρκώσει πειστικά τον Βρετανό ηγέτη 


«Ο Τσόρτσιλ πάντα έχει εκατό καινούριες ιδέες να σου πει, εκ των οποίων οι 96 είναι για πέταμα», έλεγε ο Χάλιφαξ. Και όλοι, συμπεριλαμβανομένου του «Bertie» (του βασιλιά), είχαν τα χειρότερα να του φορτώσουν για την πανωλεθρία που είχε υποστεί ο βρετανικός στρατός στη Μάχη της Καλλίπολης (κι αυτή η μαύρη σελίδα της Ιστορίας έχει γίνει ταινία).
Ο Τσόρτσιλ είχε κατηγορηθεί -και δικαίως- για την απώλεια 50.000 Βρετανών στρατιωτών.

Ομως ταυτόχρονα με αυτή την πανωλεθρία, στο βιογραφικό του υπάρχει και μία, από τις πολλές, κρυφή λαμπρή σελίδα. Το 1929, στη μεγάλη γενική απεργία είχε παραλύσει το σύμπαν και ήταν ζήτημα χρόνου τα συνδικάτα και το προλεταριάτο να πολιορκήσουν και να αλώσουν την εξουσία. Τότε λοιπόν ο Τσόρτσιλ με πονηριά, ελισσόμενος σαν αλεπού, κατάφερε να ντριμπλάρει τους κομμουνιστές και να επαναφέρει το σύστημα σε λειτουργία.

Αυτός ο ιδιόρρυθμος ευτραφής τύπος από το πρωί «κολυμπούσε» στο ουίσκι. Η αυτογνωσία του μοναδική και σαρκαστική: «Εγώ δεν έπαθα τίποτα από το αλκοόλ, το αλκοόλ έπαθε από εμένα». Και είναι αλήθεια. Παρά τους καθημερινούς «τόνους» ουίσκι. Παρά τον άπειρο καπνό από τα χιλιάδες πούρα που είχαν ποτίσει και καταμαυρίσει τα πνευμόνια του. Φανταστείτε ότι ο Γκάρι Ολντμαν, αναγκασμένος να καπνίζει κι αυτός ατελείωτο αριθμό πούρων, χάριν της ταύτισης με τον Τσόρτσιλ, βρέθηκε στο νοσοκομείο λιπόθυμος, με τον οργανισμό του στραγγαλισμένο από τον καπνό.

Το τρέιλερ της ταινίας


Το αδέκαρο «γουρουνάκι»


Παρά, λοιπόν, την ακόρεστη βουλιμία του που προσπαθούσε να την ηρεμήσει καταβροχθίζοντας για πρωινό δύο αυγά τηγανητά με μπόλικο μπέικον και πολλά λουκάνικα. Παρά τα 100 και πλέον κιλά, αυτό το «γουρουνάκι» (Piggy), όπως τρυφερά τον πείραζε η πολυαγαπημένη του και τόσο κομψή Κλέμι (Κλημεντίνη), που στην ταινία την υποδύεται η Κριστίν Σκοτ Τόμας, κατάφερε να εγκαταλείψει αυτόν τον μάταιο τούτο κόσμο σε ηλικία 91 ετών (1965). Ρεκόρ!

Ο «Piggy» ήταν τότε πρώτος Λόρδος του Βρετανικού Ναυαρχείου (κάτι σχεδόν ισοδύναμο με το υπουργείο Αμυνας). Προηγουμένως, στη μακρόχρονη και ταραγμένη διαδρομή του είχε αναλάβει όλα σχεδόν τα υπουργικά χαρτοφυλάκια, μέχρι και το Εμπορίου. Είχε πολεμήσει στην Ινδία, ενώ ήταν ανταποκριτής, για ένα φεγγάρι, στον Πόλεμο των Μπόερς για λογαριασμό της λονδρέζικης εφημερίδας «Morning Star». Η δημοσιογραφική του καριέρα ήταν το κρυφό οιδιπόδειό του με την (Αμερικανίδα) μητέρα του, κόρη ενός εκ των ιδιοκτητών των «New York Times». Αυτή η πολυμορφική του προσωπικότητα ήταν που τον διαχώριζε από το σύνολο του υπόλοιπου πολιτικού προσωπικού.





Οσο τζέντλεμαν, αριστοκράτης και σνομπ ήταν, άλλο τόσο του δρόμου και της καθημερινής ζωής. Η κορυφαία αυτή αντίθεση καθρεφτίζεται στην οικονομική του κατάσταση. Αν και πρωθυπουργός. Αν και αριστοκράτης. Αν και εκλεκτό μέλος της αγγλικής αφρόκρεμας, καταλήγει -κάποια στιγμή- να μην έχει δεκάρα να πληρώσει τους λογαριασμούς του νερού και του ηλεκτρικού!

«Γουρουνάκι», του λέει η Κλέμι και μάλιστα τη στιγμή που εκείνος είχε φορτωθεί ολόκληρη την κόλαση της Μεγάλης Βρετανίας, «δεν έχουμε να πληρώσουμε νερό και φως». Ακριβώς έτσι. Τ’ ακούτε εσείς του Ελληνικού Κοινοβουλίου; Αντέστε να δείτε την «Πιο σκοτεινή ώρα» μπας και βάλετε μυαλό!

Μόνος εναντίον όλων 


Μέσα σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον εντελώς υπονομευμένο από ατελείωτες συνωμοσίες και άλλες τόσες ίντριγκες. Οπου όλοι εναντίον του, εκείνος αποφασίζει να οργανώσει War Cabinet (κάτι σαν Πολεμικό Συμβούλιο) Ανάμεσα στα μέλη του συμβουλίου οι δύο κορυφαίοι αντίπαλοί του: ο Λόρδος Χάλιφαξ και ο Νέβιλ Τσάμπερλεν. «Τους εχθρούς σου πρέπει να τους έχεις πιο κοντά από τους φίλους σου».

Το πιο επείγον καθήκον -ζωής και θανάτου- ήταν οι 300.000 ψυχές που από ώρα σε ώρα θα παραδοθούν στα «σαγόνια» του καρχαρία Χίτλερ. «Our Boys in Dunkirk» (τα αγόρια μας στη Δουνκέρκη). Ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων απλώνει τον χάρτη, δείχνει το σημείο και σηκώνει τα χέρια ψηλά. Dead End. Αδιέξοδο. Ο Τσόρτσιλ με άφθονο ρεαλισμό (στα όρια του κυνισμού) ρωτάει: - «Εχουμε δικές μας δυνάμεις κάπου εκεί κοντά;» - «Εχουμε» -  «Πού;» - «Στο Καλέ». - «Πόσοι είναι;» - «Περίπου 4.000».

Σύμφωνα με τους ιστορικούς συμβούλους της «Πιο σκοτεινής ώρας», στο Καλέ είχε στρατοπεδεύσει ένα από τα πιο αξιόμαχα και συγκροτημένα συντάγματα του Βρετανικού Στρατού. Ο Τσόρτσιλ δίνει εντολή για αντιπερισπασμό ώστε οι γερμανικές δυνάμεις να κατευθυνθούν προς τα εκεί. «Μα θα σκοτωθούν όλα τα’ αγόρια μας», απαντάει ο αρχηγός του Επιτελείου. «Να σκοτωθούν», η απάντηση του Τσόρτσιλ.

Η επόμενη κίνηση ήταν προς τον «Bertie». Τηλεφωνικώς. Σχεδόν σαν να υπαγορεύει στον προσωπικό του μπάτλερ. «Κάνε ό,τι μπορείς», του λέει, «ώστε αμέσως να αποπλεύσουν όλα τα ιδιωτικά σκάφη, άνω των εννέα μέτρων, με κατεύθυνση τη Δουνκέρκη». Κάπως έτσι περί τα 900 σκάφη περιμαζεύουν χιλιάδες ψυχές από την παραλία.

Η αφρόκρεμα της Βρετανίας, έτοιμη να παραδοθεί στον Χίτλερ


Ομως ο Χάλιφαξ πιέζει αφόρητα τον Τσόρτσιλ. Η υπεροπλία του «μπογιατζή». Η ακατανίκητη -μέχρι στιγμής- γερμανική πολεμική μηχανή και η «μοναχικότητα» της Αγγλίας συγκροτούν τα βασικά επιχειρήματά του. «Πρέπει να έρθουμε σε συμφωνία με τον Χίτλερ».

Ο Τσόρτσιλ επικοινωνεί τηλεφωνικά με τον Ρούζβελτ. Εκείνος, ατάραχος, σχεδόν από άλλον κόσμο, του προτείνει να στείλει κάποιες ενισχύσεις στον Καναδά και οι Αγγλοι με... άλογα να τις μεταφέρει στο Λονδίνο. Η πρόταση μοιάζει με ανέκδοτο. Ο Χάλιφαξ εξακολουθεί να πιέζει για συμβιβασμό. Η πρόταση κυκλοφορεί στην αφρόκρεμα της πολιτικής σκηνής ως μάννα εξ ουρανού.

Ο Χάλιφαξ, με δική του πρωτοβουλία, κουβεντιάζει με τον Μουσολίνι. Οι δίαυλοι επικοινωνίας του με τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό ναζισμό παραμένουν ανοικτοί. Ο Τσόρτσιλ ακούει, δυσανασχετεί και παρορμητικά λέει «εγώ δεν θα υποκύψω σ’ έναν μπογιατζή», αλλά στο τέλος της ημέρας αρχίζει να συμβιβάζεται με την ιδέα.

Το «γουρουνάκι» είναι στριμωγμένο. Στη γωνία. Του ρινγκ. Ολοι εναντίον του. Ο Τσάμπερλεν τρίβει τα χέρια του. Περιμένει την αποκαθήλωση του αντιπάλου του. Στο ίδιο το κόμμα του. Το «γουρουνάκι» μαθαίνει εντελώς τυχαία ότι το Λονδίνο διαθέτει υπόγειο σιδηρόδρομο. Δεν το ήξερε. Και το επόμενο πρωινό, όταν κάθε λεπτό μοιάζει με ολόκληρο 24ωρο, ξεγλιστράει από την προσοχή των φρουρών και μόνος του κατρακυλάει στα σκαλιά ενός σταθμού του υπόγειου.

«Δεν έχω τίποτε να προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα»

Το περιστατικό είναι μοναδικό. Το «γουρουνάκι» εισβάλλει λαχανιασμένο σε κάποιο βαγόνι. Ολοι οι επιβάτες πετάγονται σαν να τους είχε τσιμπήσει σφήκα. Εκείνος σηκώνεται, πλησιάζει και αφού τους εξηγεί την κατάσταση και την διάθεση για συμβιβασμό, ρωτάει το ανώνυμο πλήθος: «Τι να κάνουμε;».

Η απάντηση με μα φωνή: «Never surrender». Σαν να λέμε «Μολών λαβέ». Ο Τσόρτσιλ, με γεμάτες τις μπαταρίες του, αποφασισμένος και με απέραντο θράσος οπλισμένος, κατευθύνεται στο Κοινοβούλιο. 

Η στιγμή είναι η πιο κρίσιμη. Το θερμόμετρο έχει σπάσει κάθε κόκκινο. Το «γουρουνάκι» σηκώνεται και λέει: «Δεν έχω τίποτε να σας προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα. Εχουμε μπροστά μας ένα μαρτύριο της πιο οδυνηρής μορφής. Εχουμε μπροστά μας πολλούς, πολλούς μήνες αγώνα και πόνου. Ρωτάτε ποια είναι η πολιτική μας. Μπορώ να πω ότι είναι το να διεξαγάγουμε πόλεμο από θαλάσσης, ξηράς και αέρος, με όλες τις εσωτερικές μας δυνάμεις και μ’ όλη τη δύναμη που μπορεί να μας δώσει ο Θεός. Να διεξαγάγουμε πόλεμο εναντίον μιας τερατώδους τυραννίας που κανείς ποτέ δεν την έχει υπερβεί στον σκοτεινό, αξιολύπητο κατάλογο της ανθρώπινης εγκληματικότητας. Ρωτάτε ποιος είναι ο σκοπός.

Μπορώ ν’ απαντήσω με μια λέξη. Είναι η νίκη. Νίκη με κάθε κόστος, νίκη παρ’ όλο τον τρόμο, νίκη, όσο μακρύς και σκληρός και αν είναι ο δρόμος. Γιατί χωρίς νίκη δεν υπάρχει επιβίωση. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Καμία επιβίωση για τη Βρετανική Αυτοκρατορία, καμία επιβίωση για όλα όσα αντιπροσωπεύει η Βρετανική Αυτοκρατορία. Θα πολεμήσουμε στη Γαλλία, θα πολεμήσουμε σε θάλασσες και ωκεανούς, θα πολεμήσουμε με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους αιθέρες, θα υπερασπίσουμε το νησί μας ό,τι και να μας κοστίσει, θα πολεμήσουμε στους διαδρόμους προσγείωσης, θα πολεμήσουμε στα χωράφια και στους δρόμους, θα πολεμήσουμε στους λόφους. Δεν θα παραδοθούμε ποτέ!». The rest is history.

ΣΧΟΛΙΑ (40)

Δέλτα

Θα ήθελα να ξέρω τι θα γράφανε οι "κριτικοί" εάν γινότανε μια ταινία για τον Μεταξά. Ας μην ξεχνάμε ηρωικό ΟΧΙ είπε και αυτός, ή μήπως στην Ελλάδα το ΟΧΙ το είπε ο λαός;

Ν

"Η απάντηση με μα φωνή: Never surrender. Σαν να λέμε Μολών λαβέ. Ο Τσόρτσιλ, με γεμάτες τις μπαταρίες του....." ΠΟΙΟΣ ΒΛΑΚΑΣ τα γραφει αυτα; συνελθε φιλε, τοσο πολυ θες να παμε να γεμισουμε τα ταμεια της ταινιας; ΟΧΙ δεν εχει σχεση ο Τορτσιλ με τον Λεωνιδα. Τα δε εγκληματα της Αγγλιας στην Ελλαδα τα γνωριζουν ολοι απο το πρωτο εξωφρενικο δάνειο 1827 εως τα Δεκεμβριανα.

Είσαι στο κόσμο σου ανιστόρητε

Έχεις ακούσει κάτι για τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, όταν οι έλληνες αλληλοσπαράζονταν μεταξύ τους, σκοτώνανε το Καποδίστρια και φυλακίζανε το Κολοκοτρώνη? Αλλά βέβαια, όλο οι άλλοι φταίνε, εμείς ποτέ.... Αν δεν μας υποστήριζαν οι Άγγλοι ακόμη επαρχία του Ερντογάν θα είμασταν... Φαντάζομαι ότι έχεις και δικαίωμα ψήφου.....

Υπέροχη ταινία !!

Η ταινία θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ως μάθημα περί ηγεσίας ! Ο Gary Oldman αξίζει Oscar κ τα εύσημα που του αποδίδονται ! Απλά εκπληκτικός

ΣΤΕΛΙΟΣ

εξαιρετικη ταινία!!την προτεινω ανεπιφυλακτα!

Μεταξικός

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ! ΥΜΝΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΤΑΚΑΘΙ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ!

Η ταινια αφορα αποκλειστικα το BREXIT

Η ταινια αφορα αποκλειστικα το BREXIT. Και η ταινια Δουνκερκη και αυτη εχουν αποκλειστικο σκοπο την τονωση της επιλογης τους. Μονοι εναντιων ολων. Χαρακτηριστικη ειναι η σκηνη που Τσωρτσιλ και ο Βασιλιας καθονται διπλα - διπλα στο κρεβατι του πρωτου, θελοντας να δειξουν οτι Θρονος και Κοινοβουλευτισμος μαζι θα τα καταφερουν (ακριβως οτι εγινε και με την αποφαση του BREXIT). Εδω ακομα μας ενδιαφερει να δειξουμε οτι ο Λαϊκος Στρατος που διχασε και χωρισε την Ελλαδα στα δυο ήταν η υγιης λυση για τη πορεια της Ελλαδας στο μελλον. Εδω, ακομα μας ενδιαφερει να δειξουμε ως ταινες οτι ο διχασμος ηταν η καλλιτερη δυνατη λυση μαζι με εναν εμφυλιο οπου ο "αδικημενος" ΔΣΕ ήταν η λυση σωτηριας για τον τοπο. Και μην ακουσω εξυπναδες "ειδαμε τι κανανε οι δεξιοι 40 χρονια...Η χωρα αυτη αριστεροτροφη ηταν και παντα αυτοι κυβερνουσανε μεσα απο τις απεργιες και τα συνδικατα...Το μυαλο μας και μια λιρα

Stefanos

Πολύ σωστά αυτά που γράφετε, ιδιαίτερα η αριστερόστροφη Ελλάδα. Έτσι ακριβώς είναι, όλη η κοινωνία μας είναι δηλητηριασμένη από μια άρρωστη αριστερή ιδεολογία, αυτή είναι κατάρα μας και ακόμα δεν έχομε καταλάβει οι ηλίθιοι.

Η αχρηστοτερη ώρα

ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΗΣΕ και κατέστρεψε την Ευρώπη και τη Βρετανία για να αποτρέψει ΤΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ : ΕΥΡΩΠΗ ΥΠΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ , ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

What??

Μάθε πρώτα ιστορία και τι σημαίνει ναζισμός και μετά μίλα.

Q

Αλλη μια ταινια που ειναι η χαρα του κομμουνιστη. Την αλλη που ελεγε για τον Σταλιν, της εριξαν σουπερ απαγορευτικο. Η κομμουνιστικη ταξη πραγματων θελει να βλεπουμε την ιστορια μονο με το ενα ματι και μονο μεσα απο κομματικες και ιδεολογικες παρωπιδες. Να ξεκιναει και να σταματαει στον Χιτλερ. Απο κει και περα δεν υπαρχουν ουτε αλλοι σφαγεις, ουτε αλλοι νεκροι.

CHRISTOPHOROS

Πολύ ωραία ταινία , ατμοσφαιρική...εξαιρετική ερμηνεία του Gary Oldman

Shlomo Muhsixbillionberg von Shekelstein

My fellow Europeans τωρα που επιτελους επικρατησε το (((καλο))) και τα διεθνη λομπι της ειρηνης και του προοδευτισμου εχουν κυριαρχησει μπορουμε να ευχαριστησουμε τον κ. Τσωρτσιλ για την πολυ σημαντικη βοηθεια εναντια στους κακους δολοφονους φασιστες ναζι που ηθελαν να υποδουλωσουν την πολυαγαπημενη μας Ευρωπη. Δεν θα τα ειχαμε καταφερει χωρις την πολυτιμη βοηθεια σας. Αθανατος ! *rubs hands together*

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

mo4

Ο πολυαγαπημένος Γάλλος κωμικός Κριστιάν Κλαβιέ («Θεέ μου, τι σου Κάναμε;») και η βραβευμένη με Σεζάρ Κατρίν Φρο πρωταγωνιστούν σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία που κλείνει το μάτι στα θερινά σινεμάκαι ανοίγει την αγκαλιά της στους θεατές.

jurasic_park


Βροχή νέων αφίξεων με τέσσερις καλές επιλογές για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα: το «Jurassic World» είναι το καλύτερο της «σειράς». Το «Κορίτσι για φίλημα» άκρως διασκεδαστικό. Οι «ακρότητες» ιδιαίτερο και εξαιρετικό. Και το «Γκοντά αγάπη μου» ότι πρέπει για τη γενιά του εξήντα!

2