«Σπασμένη Φλέβα»: Ρε Γιάννη, καλά περάσαμε!

Αυτοί που ξέρουν έλεγαν ρε συ, έχει πολύ κόσμο. Συνήθως έρχονται καμιά δεκαριά άτομα στις δημοσιογραφικές. Η μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα του «Opera» είχε κάπου στα πενήντα. Πολλοί καλεσμένοι; Πολλοί αυτοί που γουστάρουν τον Οικονομίδη; Ποιος ξέρει… Ο χρόνος περνούσε και η προβολή δεν ξεκινούσε. Χαμηλόφωνες συζητήσεις έλεγαν ότι μου αρέσει ο Οικονομίδης, αλλά κάπως επαναλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια/Αυτή η ταινία θα είναι διαφορετική, έτσι λένε… Δεν ήξερα ποιοι ήταν αυτοί που «λένε», αλλά εγώ ένα πράγμα είχα στο μυαλό μου: θα περάσω καλά παρακολουθώντας τη Σπασμένη Φλέβα; Τίποτε άλλο δεν μετρούσε. Καλές, κακές, οι προκαταλήψεις, αναπόφευκτες, αλλά το μόνο που μετράει είναι πώς νιώθεις όταν ανάβουν τα φώτα και πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Εδώ, βέβαια, υπάρχει και μια ιδιαιτερότητα. Στο τέλος ακούς το ομώνυμο κομμάτι των ΛΕΞ, Kepler Is Free και κάπως γουστάρεις την όλη φάση λίγο παραπάνω. Ας μείνουμε, όμως, στα μετρημένα, τα κανονισμένα, τα παραδοσιακά. Πήγαμε, περιμέναμε (ξεκίνησε κάπως καθυστερημένα η προβολή), είδαμε και περάσαμε καλά. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ο χρόνος κυλά στο σκοτάδι και στο φως της Σπασμένης Φλέβας πετά. Ρε Γιάννη, είσαι ωραίος ρε φίλε…

Ξανά στο κινηματογραφικό σύμπαν του Οικονομίδη

Ακούγοντας τον Λέξαρο (sιc) να ραπάρει καταλαβαίνεις γιατί ο καλός, κλασικός, Γιάννης Οικονομίδης πάντα θα επιστρέφει και πάντα θα έχει κάτι να πει. Το κοινό του (γιατί έχει κοινό, και σταθερό, ο Οικονομίδης) σίγουρα θα πάει στα σινεμά και σίγουρα θα έχει τη δική του κρίση, ετυμηγορία. Το ποια θα είναι αυτή, κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Εμείς, πάντως, περάσαμε καλά. Το κινηματογραφικό σύμπαν του Οικονομίδη ήταν ξανά μπροστά μας και αφεθήκαμε σε αυτό που μας πρόσφερε: ταχύτητα, ένταση, χιούμορ, αγωνία και την ωμή αλήθεια των πιεσμένων ανθρώπων, και είναι πολλοί αυτοί, πάρα πολλοί…
Η ταινία ξεκινά με το εξής πλάνο: μια χελώνα σε ενυδρείο προσπαθεί να μείνει στην επιφάνεια του νερού. Προσπαθεί, προσπαθεί και αυτό είναι όλο το νόημα στη «Σπασμένη Φλέβα». Άνθρωπε της πόλης, του εμπορίου, της ευκολίας, των δανείων, των δόσεων, των τοκογλύφων, των τραπεζών, των χρεών, των χρημάτων, των καταδικασμένων ερώτων, των ληστειών, των δολοφονιών, κράτα το κεφάλι σου πάνω από το νερό ό,τι κι αν γίνει. Βέβαια, έχε στο νου ότι το μικρό ψάρι τρώει το μεγάλο. Άντε, πορεύσου εν ειρήνη, ήρεμος, ωραίος, μοιραίος και σίγουρα καταδικασμένος. Κάτι τελευταίο. Όταν σπάσει η φλέβα, πες τον εαυτό σου καλή τύχη μάγκες και κάνε τον σταυρό σου.

www.gazzetta.gr