Συντήρηση... δυνάμεων για την Πρωτοχρονιά

Το 2016 δειλά δειλά μάς αποχαιρετά. Έμειναν μόλις δύο εβδομάδες. Ως τότε όμως έχουμε πολλά να πούμε και περισσότερα να δούμε. Ο φόρτος εργασίας μειώνεται. Οι υποχρεώσεις στο πανεπιστήμιο μειώνονται. Οι φοιτητές αναχωρούν προς τους τόπους καταγωγής τους, ενώ στον αθλητισμό προβλέπονται γιορτές στο γήπεδο. Πάμε, όμως να κάνουμε την καθιερωμένη ανασκόπηση της εβδομάδας.

Στα κινηματογραφικά δρώμενα προλάβαμε να δούμε το «Κοινόβιο» του Τόμας Βίντερμπεργκ. Μετά το αριστούργημα «Το κυνήγι», ο Δανός σκηνοθέτης επιλέγει μία ταινία με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Βρισκόμαστε στην Κοπεγχάγη του 1970. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου αποφασίζει να μετατρέψει το σπίτι του, κατόπιν υποδείξεως της συζύγου του, παρουσιάστριας ειδήσεων, σε έναν χώρο που θα φιλοξενήσει και τρίτους. Παρότολμο εγχείρημα, επαναστατική ιδέα, ακόμα και για την εποχή που τα ήθη ήταν απελευθερωμένα. Ηθικά διλήμματα, αναπόφευκτες συγκρούσεις, σκληρή μάχη και εν τέλει εμφάνιση των παθογενειών της συντηρητικής Ευρώπης και της ανασφάλειας των ανθρώπων. Βραβείο Μοντάζ στα βραβεία της ευρωπαικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Αργυρή Άρκτο για την ερμηνεία της Τρίνε Ντίρχολμ στο Βερολίνο.

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης συνέχισε τα μοναδικά αφιερώματά της. Aυτήν την φορά το τιμώμενο πρόσωπο ήταν ο σπουδαίος Πολωνός σκηνοθέτης Αντρέι Βάιντα. Τίτλος του αφιερώματος, “Early Wajda”. Με περισσότερες από 40 ταινίες στη φιλμογραφία του, ο Αντρέι Βάιντα τιμήθηκε το 1981 με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για την ταινία «Άνθρωπος από σίδερο», ενώ το 2000 έλαβε τιμητικό Οσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο, αλλά και τιμητική Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2006. Ξεχωρίσαμε «Το Στάχτες και διαμάντια», ένα φιλμ που ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και ο Μάρτιν Σκορσέζε συμπεριλαμβάνουν σταθερά στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.

Στα μουσικά δρώμενα, βρεθήκαμε σε μία πολύ αξιόλογη εκδήλωση νέων καλλιτεχνών στο Ωδείο Μουσικό Κολλέγιο Θεσσαλονίκης. Εκεί, οκτώ νεαρά παιδιά, με μεγάλη αγάπη για την κλασική κιθάρα, έδωσαν μία μοναδική συναυλία στον χώρο, που γέμισε από συγγενείς και φίλους που αγκαλιασαν την προσπάθεια. Kαι από το ωδείο στο απόλυτο jazz bar της πόλης, το Duende bar, για λογαριασμό του Dimitris Angelakis jazz trio. Οι συνθέσεις που ακούστηκαν ως επί το πλείστον αυθεντικές, ενώ δεν έλειψαν και οι αναφορές σε παρεμφερή είδη μουσικής, όπως είναι η funk και η latin, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο ιδίωμα στο οποίο δεσπόζει ο μουσικός αυτοσχεδιασμός.

Όσον αφορά τα κοινωνικά. Το εορταστικό ωράριο ξεκίνησε. Η αγορά προσπαθεί να ορθοποδήσει. Ελπίδα για τους καταστηματάρχες. Πώς όμως να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, όταν ανά τρεις-τέσσερις μέρες υπάρχουν απειλές και τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ σηκώνουν χειρόφρενο, ακρωτηριάζοντας την πόλη; Πέραν τούτου, μεγάλη κουβέντα έχει σηκώσει ο στολισμός της πόλης. Αφενός καθαρά για το φαίνεσθαι και αφετέρου για το από πού προήλθαν τα χρήματα.

Η πόλη μοιάζει να χαλαρώνει. «Νηστεύει», σαν να μαζεύει δυνάμεις, ώστε από την επομένη των Χριστουγέννων και μέχρι το τέλος της χρονιάς να αρχίσει το μεγάλο φαγοπότι. Αποχαιρετώντας, με χαμόγελο και το κεφάλι ψηλά αυτόν που φεύγει. Τι μας έμεινε άλλωστε; Μικρές, καθημερινές στιγμές.