Οι νικητές και ο μεγάλος χαμένος των Βραβείων World Fantasy

Τα Βραβεία World Fantasy σαραντάρισαν φέτος. Από το 1975 ο θεσμός έχει καταφέρει να αναγνωριστεί ως ένας από τους τρεις μεγαλύτερους στον χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας, μαζί με τα Βραβεία Hugo και τα Βραβεία Nebula. Τα Βραβεία απονέμονται στο πλαίσιο του World Fantasy Convention, το οποίο πραγματοποιείται κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη των ΗΠΑ. Φέτος έλαβε χώρα μεταξύ 5 και 8 Νοεμβρίου στο Σαρατόγκα Σπρινγκς της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Και η τελετή βράβευσης έκανε αυτή τη χρονιά μεγάλη εντύπωση όχι τόσο για τους νικητές, όσο για τον χαμένο.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Στην κατηγορία Μυθιστόρημα το βραβείο απέσπασε ο Ντέιβιντ Μίτσελ με το βιβλίο του “The Bone Clocks” (Random House/Sceptre UK). Το βιβλίο, το οποίο χαρακτηρίστηκε από την αυτού μεγαλειότητα Στίβεν Κινγκ ως ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του 2014, ακολουθεί τη ζωή της Χόλι, από την άστατη εφηβεία της έως τα γεράματά της στη δυτική Ιρλανδία, καθώς η Ευρώπη στερεύει από πετρέλαιο. Η ιδιαιτερότητα με τη Χόλι είναι ότι αποτελεί πόλο έλξης μεταφυσικών φαινομένων, από οράματα που προέρχονται από το μέλλον μέχρι τις ξαφνικές εμφανίσεις ανθρώπων από το πουθενά και τα σύντομα «ρήγματα» στους κανόνες της πραγματικότητας. Αυτή η ιδιαιτερότητα καθιστά τη Χόλι -χωρίς να το θέλει η ίδια- παίκτη σε μία δολοφονική σύγκρουση που εκτυλίσσεται στις σκιές και στις παρυφές του κόσμου μας.

Στην κατηγορία της Νουβέλας, μεγάλος νικητής ήταν ο Ντάριλ Γκρέγκορι με το “We Are All Completely Fine” (Tachyon Publications). Σε αυτό συναντάμε μία σειρά από ετερόκλητους ήρωες: ο Χάρισον ήταν ο Monster Detective, ένας ήρωας βιβλίου. Τώρα είναι ένας τριαντάρης που υποφέρει από αϋπνία και περνάει την ώρα του καταπίνοντας χάπια. Ο Σταν κατάφερε να γίνει celebrity όταν μία ομάδα κανιβάλων έφαγε μέρος της σάρκας του. Η Μπάρμπαρα είναι στοιχειωμένη από μηνύματα που είναι χαραγμένα στα κόκαλά της. Η Γκρέτα πιθανώς να είναι πυρομανής - ίσως, όμως και να μην είναι. Κανένας δεν πιστεύει τις ιστορίες των παραπάνω, μέχρι που τους αναζήτησε η ψυχοθεραπεύτρια Τζαν Σέιερ. Τι θα συμβεί όταν αυτοί οι άνθρωποι συμμετάσχουν σε group therapy;



Στην κατηγορία της Σύντομης Ιστορίας το βραβείο κέρδισε ο Σκοτ Νικολάι για το “Do You Like to Look at Monsters?” (Fedogan & Bremer, chapbook), ενώ στην κατηγορία Ανθολογία νικητές ήταν οι Κέλι Λινκ και Γκάβιν Γκραντ (επιμ.) για το “Monstrous Affections: An Anthology of Beastly Tales” (Candlewick Press), ένα βιβλίο που περιγράφει έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ζουν μαζί με τέρατα, από βρικόλακες που νοσταλγούν τις παλιές καλές εποχές, μέχρι έναν οκτάποδο εξωγήινο που του αρέσει να φτιάχνει τσάι. Στην κατηγορία Συλλογές, είχαμε δύο νικήτριες: την Άντζελα Σλάτερ για το “The Bitterwood Bible and Other Recountings” (Tartarus Press) και την Έλεν Μάρσαλ “Gifts for the One Who Comes After” (ChiZine Publications).

Το βραβείο Καλλιτέχνη κατέκτησε ο Σάμιουελ Αράγια για τα αν μη τι άλλο «σκοτεινά» έργα του. Δείτε για παράδειγμα αυτό:



Το Ειδικό Βραβείο για τους Επαγγελματίες πήγε στους Σάντρα Καστούρι και Μπρετ Αλεξάντερ Σέιβορι για τη δουλειά τους με τις εκδόσεις ChiZine Publications. Αντίστοιχα, το Ειδικό Βραβείο για τους Μη Επαγγελματίες κέρδισαν οι Ρέι Μπ. Ράσελ και Ρόζαλι Πάρκερ για την Tartarus Press. Τέλος, τα Βραβεία για το Έργο Ζωής (Life Achievement) που αφορούν στη συνολική προσφορά ενός συγγραφέα ή εκδότη στο πεδίο του fantasy δόθηκαν στους Ράμσεϊ Κάμπελ και Σέρι Σ. Τέπερ.



Και εδώ πάμε στο ζουμί της ιστορίας. Ποιος ήταν όμως ο μεγάλος χαμένος; Ο Χ.Φ. Λάβκραφτ, ο θρυλικός συγγραφέας ιστοριών τρόμου που είχε δανείσει τη μορφή του στο αγαλματίδιο του Βραβείου World Fantasy. Φέτος ήταν η τελευταία χρονιά που το Βραβείου είχε αυτή τη μορφή. Αν και δεν δόθηκαν εξηγήσεις για τη συγκεκριμένη απόφαση, είναι προφανές ότι οι διοργανωτές υποχώρησαν μπροστά στην καμπάνια μίας ομάδας συγγραφέων που είχε εγείρει το αίτημα αλλαγής του Βραβείου λόγω των ρατσιστικών απόψεων του πατέρα του Κθούλου, οι οποίες είχαν περάσει και στο έργο του, όπως στο ποίημα “On the Creation of Niggers”. Ένας από τους πρωτοστάτες της καμπάνιας, ο Ντάνιελ Ζοσέ Όλντερ, ο οποίος ήταν μάλιστα και υποψήφιος φέτος για ένα από τα βραβεία, υποδέχτηκε με αυτό το tweet -που μάλλον δεν χρήζει κανενός βραβείου- τα νέα:

We did that shit. Y'all did that shit. Changing the motherfucking world. One overrated racist d-bag at a time. Fuck. Yeah.

— Daniel José Older (@djolder) Νοέμβριος 8, 2015

Σε αυτό το σημείο, βέβαια, εγείρεται ένα μεγάλο ζήτημα, το οποίο έχει προκύψει πολλές φορές στο παρελθόν (όπως για παράδειγμα με την περίπτωση του Έζρα Πάουντ): η καλλιτεχνική αξία ενός συγγραφέα ή ενός οποιουδήποτε καλλιτέχνη κρίνεται βάσει της δουλειάς του ή βάσει των απόψεών του; Και η αξία της δουλειάς του Λάβκραφτ, παρά τα όσα ισχυρίζεται ο κ. Όλντερ μέσα στο ξέσπασμα της θριαμβολογίας του, είναι αδιαμφισβήτητη για τη συντριπτική πλειονότητα όσων έχουν διαβάσει έστω και μία ιστορία του «άρχοντα του τρόμου».

Όσο για το πώς θα μοιάζει το νέο αγαλματίδιο, προς το παρόν δεν έχουμε ιδέα. Οι διοργανωτές δεν έχουν αναφέρει τίποτα σχετικό.