Ενας Αθηναίος στον τελικό του Champions League

Το άλλοτε σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου είναι σήμερα ίσως η πιο ζωντανή μητρόπολη της Eυρώπης. Το ενωμένο πια Βερολίνο, συνεχίζει να αποκτά υπεραξία μέσα από τις αντιθέσεις του. Πολύχρωμοι δρόμοι ενώνονται με τεράστια πάρκα. Σύγχρονα γυάλινα κτίρια συναντούν τα σοσιαλιστικής αισθητικής υπερμεγέθη κτίσματα. Κοσμικά εστιατόρια δίπλα σε multi-culti bistro. Πανάκριβα brand μαζί με second hand ρούχα. Το Βερολίνο είναι μια πόλη που για να την αγαπήσεις πρέπει να την περπατήσεις. Και σίγουρα θα την αγαπήσεις ακόμη περισσότερο αν σε αυτή διεξάγεται ο τελικός του Champions League.

Βρεθήκαμε λοιπόν στην καρδιά της Ευρώπης, μαζί με δεκάδες χιλιάδες Ισπανούς και Ιταλούς, αλλά και όλους τους υπόλοιπους φιλοξενούμενους οπαδούς της στρογγυλής θεάς. Και ομολογουμένως οι Βερολινέζοι αποδείχτηκαν εξαιρετικά φιλόξενοι οικοδεσπότες, με μια πόλη που κατανάλωσε τόνους carry wurst και άφθονα λίτρα μπύρας. Μια πόλη που για ένα Σαββατοκύριακο δεν «κοιμήθηκε» ούτε λεπτό.







Οι Ιταλοί είχαν καταλάβει την AlexanderPlatz, την κεντρική πλατεία του Ανατολικού Βερολίνου και οι πολυπληθέστεροι Καταλανοί διαχέονταν σε όλη την πόλη. Αν και φανατικός οπαδός της «Μεγάλης Κυρίας» δε μπορώ παρά να διαπιστώσω πως η Barcelona είναι αυτό που λένε και οι ίδιοι: κάτι περισσότερο από ένα απλό club. Οι μπλούζες του Messi και του Neymar είχαν την τιμητική τους. Ιάπωνες, Βραζιλιάνοι, Ινδοί, Αμερικάνοι είχαν φτάσιε στο Βερολίνο για να δουν την αγαπημένη τους Barcelona. Στην Πύλη του Βραδεμβούργου είχε στηθεί όλο το σκηνικό της UEFΑ καθώς και το studio των τηλεοπτικών εκπομπών αναφορικά με τον μεγάλο τελικό.







Ολα αυτά και το καθένα μόνο του, σε ένα τεράστιο μωσαϊκό γεύσεων, χρωμάτων, αισθήσεων. Aν προσθέσουμε μάλιστα τη συνύπαρξη των πρώην ανατολικών και δυτικών Βερολινέζων, αλλά και όλων εκείνων που επέλεξαν την πόλη αυτή ως τη νέα πατρίδα τους, τότε η πρωτεύουσα της Γερμανίας γίνεται άκρως ενδιαφέρουσα και μοναδική.