Μοντέρνοι τροφοσυλλέκτες για κυνήγι μανιταριών στο Ζαγόρι και στο Πήλιο

Γυρίζοντας πίσω στις απαρχές της εξέλιξης των «σοφών», πολύ μακρινών, προγόνων μας, πιάνουμε το νήμα της ανθρωπιάς μας από την αρχή. Κι ήταν, όντως, σοφοί εκείνοι οι πρωτόγονοι άνθρωποι, γιατί εξερευνούσαν τον κόσμο τους, ξεπερνώντας τα όρια που είχε εγγράψει στα χρωμοσώματά τους η ίδια η φύση τους. Με λίγα λόγια, ο τρόπος που επέλεξαν οι ανθρωπίδες να εξασφαλίσουν τη τροφή τους – πρώτα με τη τροφοσυλλογή και μετά με το οργανωμένο κυνήγι με εργαλεία και το μαγείρεμα στη φωτιά – μας έβαλε στο μακρόσυρτο μονοπάτι της ανθρωπιάς. Όπως κι εμείς τώρα μπαίνουμε στα στρωμένα με πολύχρωμα πεσμένα φύλλα σκιερά μονοπάτια των δασών γύρω από το Δίλοφο Ζαγορίου και το Πήλιο, γυρεύοντας ατόφια αυτή την πρωτόγονη (και πάντα συγκλονιστική) εμπειρία και γοητεία της ανακάλυψης, μαζί με τα μανιτάρια, και τη βαθύτερη φύση του σπουδαίου προνομίου της ανθρωπιάς μας.

Δεν υπάρχει, μάλλον, πιο παραστατική αναβίωση του κόσμου των τροφοσυλλεκτών ανθρώπων στους μοντέρνους καιρούς, από το κυνήγι των μανιταριών. Κι όχι, απλώς, γιατί έχουν τόσο αυθεντική και έντονη τη γεύση και την ευωδιά της μεγάλης μητέρας γης, αλλά, κυρίως, γιατί είναι βασικά συστατικά του τοπίου την εποχή τους, το φθινόπωρο και την άνοιξη, κάτι σαν εμβλήματά του, ζεις τη φύση καθώς τα αναζητάς και τη γεύεσαι μετά από λίγο, χωρίς αναμονές και μεγάλες επεξεργασίες, όχι πολύ μακριά από τους τόπους που φυτρώνουν αδέσποτα, από θεία πρόνοια. Κι όλα αυτά διανθισμένα με τη δύναμη της γνώσης – καθώς τα μανιτάρια μπορεί να είναι ανά πάσα στιγμή νόστιμο φαγητό αλλά και δραστικό δηλητήριο – προσόν που έκανε τους πρώτους ανθρώπους να ξεχωρίσουν από τα άλλα ζώα.

Διαβάστε περισσότερα στο Travel.gr.