Μπιλ Γεωργούσης, ο φακός που άλλαξε τα editorial μόδας

Να κλείνεις την εικόνα σε κάδρο, να την ντύνεις με το σάουντρακ που της ταιριάζει, να βάζεις τα άψυχα και τα έμψυχα lego στη σωστή σειρά και στη σωστή θέση, να τα στολίζεις όπως τα είδες μπροστά σου το προηγούμενο βράδυ σε ένα ολοζώντανο REM του ύπνου σου, να φωτίζεις σώματα και ψυχές, να έχεις δίπλα σου παραστάτες τους πιο εμβληματικούς ανθρώπους του χώρου από όλο τον κόσμο, να βλέπεις τη δουλειά σου τυπωμένη σε περιοδικά-θρύλους σε όλες τις συντεταγμένες της Γης και να είσαι τόσο cool, τόσο ωραίος τύπος, τόσο ερωτευμένος με τον ήχο της κάμερας, που αμέσως όποιος σε γνωρίζει να σε κατατάσσει σ’ εκείνους που χαίρεται να μιλάει μαζί σου. Αλλά, γιατί πολυλογούμε; Οι παραπάνω λέξεις μπορούν να ειπωθούν μόνο με δύο: Μπιλ Γεωργούσης.



GALA: Κοιτώντας πίσω, σε αυτή την πορεία των τριών δεκαετιών, ποια στιγμή θεωρείτε ότι λειτούργησε ως καθοριστική στην καριέρα σας ως φωτογράφος μόδας;
ΜΠΙΛ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μία ώθηση σε μια καριέρα. Ωστόσο, μια καθοριστική στιγμή ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ζούσα στο Λονδίνο. Μετά από πολύ κυνήγι, ραντεβού και μικρές δουλειές, έκλεισα μέσα στην ίδια εβδομάδα τρεις σημαντικές συνεργασίες στο Παρίσι: στα περιοδικά «Self Service» και «L’Officiel» και μια καμπάνια ρούχων. Πολύ σημαντικό ήταν και το εξώφυλλο στους «Sunday Times», που έκανε αίσθηση στο Λονδίνο, γιατί τότε ήθελαν όλοι να δουλέψουν με την Ιζαμπέλα Μπλόου. Σίγουρα αυτό άνοιξε πόρτες.





G.: Πώς βιώσατε τη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή εικόνα;
ΜΠ.Γ.: Προσπάθησα να μη χάσω τον τρόπο σκέψης μου. Η ψηφιακή φωτογραφία είναι πολύ γρήγορη και συχνά δεν σου αφήνει χρόνο να σκεφτείς. Εγώ προσπαθώ κάθε κλικ να είναι διαφορετικό. Στην αναλογική, ένα φιλμ είχε 16 καρέ και υπήρχε εξέλιξη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Αυτή τη λογική κρατώ και σήμερα, ακόμα και όταν δουλεύω ψηφιακά.



G.: Πώς επιλέξατε τις εικόνες για την έκθεση «Push Plus One»;
ΜΠ.Γ.: Η επιλογή ήταν μια διαδικασία ανακάλυψης. Κάποιες εικόνες ήταν δεδομένες, αλλά κοιτώντας το αρχείο μου κατάλαβα ότι πολλές δουλειές που είχα αφήσει πίσω στέκονταν ακόμη δυνατά. Ο χρόνος δείχνει αν μια εικόνα αντέχει. Η μόδα δεν έχει σημασία· σημασία έχει αν η εικόνα αποτυπώνει τον ρυθμό και το πνεύμα της εποχής της.

G.: Ξεχωρίζετε κάποια φωτογραφία;
ΜΠ.Γ.: Εχω αδυναμία σε μια σειρά εικόνων για το «Self Service», το πρώτο ανδρικό editorial που έκανα μαζί τους. Ηταν σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, με καλλιτεχνικό mood. Αντανακλούσε ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου και την αίσθηση του Λονδίνου εκείνης της περιόδου.





G.: Γιατί επιλέξατε να δείξετε και το παρασκήνιο της δουλειάς σας;
ΜΠ.Γ.: Ηθελα να μοιραστώ τη διαδικασία. Στο installation υπάρχει το γραφείο μου με contacts από όλες τις δουλειές της έκθεσης. Η επιλογή εικόνων πάνω στο contact sheet ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές της δουλειάς: η πρώτη επαφή με το αποτέλεσμα, με χρόνο και απόλαυση.



G.: Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος ενός φωτογράφου μόδας;
ΜΠ.Γ.: Η δύναμη του φωτογράφου έχει αλλάξει. Υπάρχει υπερπαραγωγή εικόνων και συχνά απαξίωση της δουλειάς. Πολλοί θεωρούν ότι μπορούν να φωτογραφίζουν τα πάντα. Τεχνικά όλα είναι εύκολα, αλλά αισθητικά λείπουν η προσπάθεια και η διαφοροποίηση. Πολλά πράγματα μοιάζουν μεταξύ τους.

G.: Γιατί επιλέξατε τη Λέσβο για την έκθεση;
ΜΠ.Γ.: Η Λέσβος προσφέρει απόσταση. Οποιος έρθει, έχει επιλέξει συνειδητά να κάνει ένα restart και βλέπει τη δουλειά με άλλο μάτι. Σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι ή το Μιλάνο, η μόδα είναι δεδομένη. Εδώ υπάρχει έκπληξη και καθαρό βλέμμα.



G.: Ανοίγει ένας νέος κύκλος μετά την έκθεση;
ΜΠ.Γ.: Δεν το σκέφτομαι έτσι. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ: φωτογραφία μόδας. Ισως, όμως, με το φρέσκο μάτι που έχω τώρα, να προκύψει κάτι νέο. Χαίρομαι κυρίως που αυτή τη δουλειά θα τη δει μια νέα γενιά ◆