Γιατί ένας άντρας μπορεί να «πλαντάξει» για την Ομάδα του και όχι για μια Γυναίκα

Αν έχεις βρεθεί ποτέ σε εξέδρα στην Ελλάδα, ξέρεις καλά τη σκηνή: τύποι που στην κηδεία του πατέρα τους ήταν «βράχοι», να κλαίνε χωρίς ντροπή για ένα γκολ στο 93’. Ο ίδιος άνθρωπος που σε έναν χωρισμό θα ξεράσει ένα απλό «εντάξει, μωρέ, πάμε παρακάτω», μπορεί να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του για μια χαμένη πρόκριση σε νοκ-άουτ παιχνίδι της Ευρωλίγκας ή του Europa League. Παράλογο; Καθόλου, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Psychology.

Χρόνια ερευνών πάνω στο φύλο και το συναίσθημα δείχνουν πως οι άντρες μαθαίνουν από μικροί ότι «ο άντρας δεν κλαίει». Ή ακριβέστερα, ότι δεν κλαίει μπροστά σε ανθρώπους που τον «μετράνε», που τον «ζυγίζουν». Στον έρωτα, στην οικογένεια, στη δουλειά, το δάκρυ μεταφράζεται ως αδυναμία. Στο ποδόσφαιρο όμως; Εκεί το δάκρυ ισούται με πάθος, με αποδεικτικό στοιχείο που σε περνάει ασυζητητί από το τεστ του οπαδόμετρου.

Οι κερκίδες ως «ασφαλής περιοχή»

Στο γήπεδο ο άντρας βρίσκεται μέσα στο πιο «ματσό» περιβάλλον που μπορείς να στήσεις: φωνές, ένταση, ιδρώτας, «καντήλια», σημαίες, κορμιά αιωρούμενα στο πέταλο να συνθηματολογούν. Η ανδρική του ταυτότητα είναι τόσο «εξασφαλισμένη», που ακόμη και το συναίσθημα παίρνει... άδεια να εκφραστεί κατά το δοκούν. Αν πλαντάξει, κανείς δεν θα αναρωτηθεί «τι κάνει αυτός;». Άπαντες θα πουν «κοίτα πόσο το ζει ο τρελός!».

Οι ψυχολόγοι το περιγράφουν ως ««κοινωνική νομιμοποίηση του κλάματος». Δεν αλλάζει ο άνθρωπος, αλλάζει το πλαίσιο. Στο γήπεδο, το κλάμα δεν σημαίνει «σπάω», σημαίνει «νοιάζομαι μέχρι τρέλας». Είναι ένδειξη πίστης, όχι ευαλωτότητας.

Διαβάστε περισσότερα στο Gazzetta.gr