Μία ανάρτηση για τον Μπάμπη Λαζαρίδη έκανε η Πόπη Μαλλιωτάκη, με αφορμή τα 18 χρόνια που συμπληρώνονται από την ημέρα της δολοφονίας του, δηλώνοντας πως παρά τον πόνο και τις δυσκολίες που πέρασαν, τον αγάπησε αληθινά και θέλει να θυμάται μόνο τις όμορφες στιγμές τους.
Η τραγουδίστρια, την Τρίτη 18 Αυγούστου, δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram κοινές τους φωτογραφίες και τις συνόδευσε με ένα μακροσκελές κείμενο, εκφράζοντας τις σκέψεις της, σημειώνοντας πως δεν συνηθίζει να κάνει τέτοιου είδους αναρτήσεις.
Στη λεζάντα της ανάρτησής της έγραψε αρχικά: «Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται 18 χρόνια που έφυγες και, μαζί σου, έφυγε για πάντα ένα κομμάτι από τη ζωή που είχαμε γνωρίσει. Δεν έχω ξαναγράψει για σένα δημόσια. Σήμερα όμως είπα να το κάνω... Όχι στον άνθρωπο που έγραψαν οι άλλοι. Όχι στον άνθρωπο που θυμούνται οι άλλοι. Αλλά σε εκείνον που γνώρισα εγώ. Μέσα σε αυτά τα 12 χρόνια μεγαλώσαμε μαζί δύο παιδιά. Τον Βασίλη μας και τη Ράνια μου, που μπήκε στη δική σου ζωή κι εσύ στη δική της. Ήσουν εκεί στα πρώτα τους χρόνια, στις χαρές και στα γέλια μιας οικογένειας που πιστεύαμε πως θα έχουμε για πολλά χρόνια. Και ναι.. πληγώθηκα πολύ. Υπήρξαν πράγματα που με πόνεσαν και με άλλαξαν. Η αλήθεια μου είναι πως, παρά τον πόνο, σε αγάπησα. Γιατί πίσω από όλα όσα μας πλήγωσαν υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε μέσα του πράγματα που δεν μπορώ να αρνηθώ: το φιλότιμό σου, την καλοσύνη σου, τη δημιουργικότητά σου, τη γενναιοδωρία σου και την ανάγκη σου να βοηθάς. Θα μπορούσα να μιλήσω κι εγώ. Δεν θα το κάνω. Δεν έχει νόημα. Θέλω να θυμάμαι τα όμορφα από την ιστορία μας. Γιατί όσο κι αν μας πληγώσει ένας άνθρωπος, δεν γίνεται να μην υπήρξε ποτέ».
Στη συνέχεια, η Πόπη Μαλλιωτάκη μίλησε για τον γιο που απέκτησαν μαζί, στον οποίο παρατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά του: «Σε μένα άφησες τον Βασίλη, το μεγαλύτερο και πιο πολύτιμο δώρο σου. Αν μπορούσες σήμερα να τον δεις, θα ήσουν ο πιο ευτυχισμένος και περήφανος μπαμπάς για τον άνθρωπο που έγινε. Όταν κοιτάζω το παιδί μας, βλέπω μέσα του κομμάτια σου που ο χρόνος δεν κατάφερε να πάρει. Παίρνει τον άνθρωπο, αλλά δεν μπορεί να πάρει όλα όσα άφησε πίσω του. 18 χρόνια μετά, είσαι ακόμη κάπου εδώ. Σε μια ανάμνηση, μια φωτογραφία, ένα βλέμμα του παιδιού μας. Σε θυμάμαι όπως σε γνώρισα εγώ. Με τα καλά σου, τα λάθη σου, τις αδυναμίες σου, με την αγάπη που σου είχα και όσα ζήσαμε. Και πάνω απ’ όλα, σε θυμάμαι ως τον άνθρωπο που μου άφησε το πιο πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του. Το παιδί μας. Να είσαι ήσυχος εκεί που είσαι. Η τραγουδίστρια που γνώρισες στο Düsseldorf...».
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.
