Χορό που "ακούγεται" παρουσίασε η ομάδα Rosas στην Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Η Anne Teresa de Keersmaeker όλο και περισσότερο αποβάλλει τα περιττά στοιχεία στις χορογραφίες της. Την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου παρουσίασε το έργο Partita II στην σκηνή της Στέγης και την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου “ανέβηκε” ένας μεγαλύτερος θίασος επί σκηνής για να παρουσιαστεί το Vortex Temporum.


H Keersmaeker, “ξεγυμνώνει” το ανθρώπινο σώμα στον χορό από περιττές κινήσεις και θεατρικά τερτίπια. Το σώμα, η αναπνοή, ο ήχος, ο συντονισμός είναι τα στοιχεία που παραμένουν. Μια ακριβής μελέτη της ανθρώπινης φύσης μέσα από την κίνηση.


Αυτό που δεν έχει αλλάξει καθόλου από την αρχή της καριέρας της την δεκαετία του '80, είναι η συνεργασία της με την μουσική. Η νέα παραγωγή Vortex Temporum είναι μια ωδή πάνω στη σχέση μουσικής και κίνησης.


Ο τίτλος προέρχεται από την ομώνυμη μουσική σύνθεση του 1996 του Γάλλου μουσικού Gérard Grisey.

Όπως και στο Partita II, ο ήχος είναι αυτός που κυριαρχεί στο πρώτο κομμάτι του έργου. Έξι μουσικοί του μουσικού συνόλου Ictus, παίζουν πάνω στην σκηνή. Μελωδία και ρύθμος κατακλύζουν τις αισθήσεις. Ήχοι που φαίνονται τυχαίοι είναι επακριβώς μελετημένοι. Όπως ακριβώς και η κίνηση ενός χορευτή σύγχρονου χορού.

Οι χορευτές ξεκινούν να στροβιλίζονται, να πέφτουν στο πάτωμα σε διαφορετικές φάσεις, σαν χορδές χαλασμένων μουσικών οργάνων. Χοροπηδούν, μετακινούνται, τρέχουν. Όλα με τον χαρακτηριστικό τρόπο της βελγίδας χορογράφου πια. Και όλα σε απόλυτη αρμονία με την μουσική.

Η παράσταση αυτή αλλάζει την εντύπωση που έχουμε για την μουσική και την αίσθηση που έχουμε για την κίνηση μέσα από έναν πολύ πρωτόγονο αλλά απόλυτο τρόπο.

Και ενώ νομίζεις οτι οι χορευτές απλώς κινούνται με την μουσική, παρατηρώντας τις κινήσεις συνειδητοποιείς οτι κάθε ένας τους αντιστοιχεί σε ένα μουσικό όργανο. Είναι μια παράσταση που απαιτεί την προσοχή του κοινού, είναι μια δύσκολη μουσική, που καταφέρνει όμως μέσα από αυτή την χορογραφία να μετατραπεί σε ένα μεγαλοπρεπές θέαμα.