Παύλος Σιδηρόπουλος: Ο ασυμβίβαστος που έφυγε νωρίς

pavlos_5

Η γλυκόπικρη ζωή ενός παιδιού που έγινε θρύλος τραγουδώντας τα βιώματά του και έσβησε μια τέτοια μέρα πριν από είκοσι εννιά χρόνια

Όταν τον είδε, ο Παύλος έμοιαζε να κοιμάται γαλήνια, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μέσα σε εκείνο το δωμάτιο ενός μικρού διαμερίσματος στον Νέο Κόσμο, όπου είχε καταλήξει μετά από ένα βράδυ που είχε αργήσει να τελειώσει.

Δεν ήταν το πρώτο, έμελλε όμως να είναι το τελευταίο στην ζωή αυτού του γλυκού παιδιού, που όταν διάβαζε ότι ήταν ο Έλληνας Τζιμ Μόρισσον, κοκκίνιζε από ντροπή.

Οι νύχτες του Σιδηρόπουλου ήταν συνήθως ατέλειωτες, διαποτισμένες από αλκοόλ,νικοτίνη και δυστυχώς ηρωίνη, αυτή την μόνιμη ερωμένη από την οποία δεν μπορούσε να χωρίσει ποτέ, παρά τις προσπάθειες που έκανε.


Η φίλη που είχε το διαμέρισμα ήταν αυτή που βρήκε νεκρό τον μικρό πρίγκιπα της ελληνικής ροκ σκηνής, εκείνο το πρωινό της 6ης Δεκεμβρίου του 1990, ο οποίος πλήρωσε με την ζωή του το πάθος για την άσπρη σκόνη.

video placeholder


Αυτής, που στα σαράντα δύο του χρόνια τον έστειλε να βρει κάποιους άλλους «καταραμένους» φίλους του εκεί ψηλά για να τζαμάρουν μαζί, αφήνοντας για πάντα φτωχότερη την ελληνική ροκ σκηνή.


Από τον Μαρκόπουλο στην ροκ

Ευαίσθητος, τρυφερός, ρομαντικός,ο Σιδηρόπουλος ήταν όλα αυτά και κάτι παραπάνω, μια γοητευτική περσόνα που εισήλθε στην ροκ σκηνή σαν κομήτης.

Όταν ξεκίνησε την διαδρομή του σπούδαζε στο μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στα τέλη της δεκαετίας του '60, αλλά τα μαθηματικά και οι εξισώσεις δεν τον συγκίνησαν ποτέ.

Περπάτησε διάφορα μονοπάτια στην μουσική του διαδρομή, πέρασε από πολλά σχήματα, τραγούδησε συνθέσεις του Γιάννη Μαρκόπουλου και ακολούθησε τελικά μια ροκ πορεία που τα είχε όλα.


Συνεργασίες με γκρουπ σαν τους «Σπυριδούλα», τα «Μπουρμπούλια» το ντουέτο «Δάμων & Φειδίας» έχτισαν τον μύθο του Παύλου Σιδηρόπουλου με την χαρακτηριστική φωνή που σημάδεψε τραγούδια σαν το «Να μ' αγαπάς».

Όπως όλοι σχεδόν οι μύθοι που ακολουθούν τους ροκ ήρωες, ο δικός του τον ήθελε ένα μοναχικό καβαλάρη με ευαισθησίες και όλα όσα τις ακολουθούν.

Γυναίκες που πέρασαν και δεν έμειναν για πολύ, «άγριες» νύχτες με φίλους, ερωτικά βράδια που τέλειωναν το πρωί, μυθικές live εμφανίσεις και ναρκωτικά.

video placeholder


Το ειδοποιητήριο για να καταταγεί, τον βρίσκει τελείως αντίθετο. Δεν θέλει να πάει στον στρατό και όταν οι αναβολές τελειώνουν αποφασίζει να πάρει το γνωστό «τρελόχαρτο».

«Την άνοιξη του 1976 με ενάμιση μήνα στην Τρίπολη, είκοσι μία ημέρες στο 401 και τέσσερα ηλεκτροσόκ παίρνω το τρελόχαρτο» είχε πει σε μια συνέντευξή του, κάποια χρόνια αργότερα, όταν ήταν πλέον ευρέως γνωστός, ως ο πρίγκιπας της ελληνικής ροκ σκηνής.


Ήταν ένας τίτλος που δεν άλλαξε εν πολλοίς τον χαρακτήρα του Παύλου, ενός παιδιού που μεγάλωσε μέσα σε ένα άνετο οικονομικά περιβάλλον και στους κόλπους μιας αστικής οικογένειας, στην οποία κυριαρχούσε η πνευματική καλλιέργεια.

Με τους «Απροσάρμοστους» και το μυθικό πια «Zorba the Freak» είχε φτάσει στην πιο ώριμη ίσως καλλιτεχνική του στιγμή, έχοντας σίγουρα να δώσει κι άλλα.

Δεν πρόλαβε ίσως επειδή όλοι οι «καταραμένοι» πρίγκιπες φεύγουν από την ζωή, την στιγμή που βρίσκονται στην πιο δημιουργική τους φάση.

Έτσι κι εκείνος, ταξίδεψε στις 6 Δεκεμβρίου του 1990 για να συναντήσει τον Μόρισον, τον Χέντριξ και την Τζάνις όταν έκλεισε για πάντα τα μάτια του, σε εκείνο το διαμέρισμα στο Νέο Κόσμο.

Όταν είδα τον Παύλο

Μέσα δεκαετίας του '80, ο γράφων ευτύχησε να ζήσει ένα βράδυ που δεν ξέχασε ποτέ, στο κλαμπ «Ροντέο» μαζί με καμιά διακοσαριά άλλους θαμώνες.

Είναι η περίοδος που ο Ανδρέας Μικρούτσικος έχει βγάλει-μερικούς μήνες πριν-τον δίσκο «Περνάω με κόκκινο», το «Χαμένο νησί» είναι μεγάλο χιτ και εμφανίζεται στον συγκεκριμένο χώρο μαζί με την Σοφία Βόσσου και guest τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Εγώ όμως που είμαι μαζί με έναν ξάδερφό μου μαθητής λυκείου ακόμη, δεν έχω πάει γι' αυτόν. Έχω πάει για να δω τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον καταραμένο πρίγκιπα της ελληνικής ροκ, όπως τον είπαν μετά, μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

video placeholder


Δεν είναι εκεί και η ώρα περνάει. Εμφανιζόταν πρώτος γύρω στις έντεκα, αλλά η ώρα πλησιάζει δώδεκα και όλοι έχουν αρχίσει να μουρμουράνε.

Αίφνης εμφανίζεται ο Ανδρέας, πιάνει το μικρόφωνο και, ζητώντας συγνώμη, μας λέει ότι κάτι έτυχε στον Σιδηρόπουλο και δεν θα μπορέσουμε να τον δούμε.

Δεν έχει προλάβει να τελειώσει καλά-καλά την φράση του, όταν από κάτι σκάλες ξεπροβάλλει ο Σιδηρόπουλος και με αργά βήματα κατεβαίνει και φτάνει στο μικρό πάλκο. Στα χέρια του κρατάει ένα αναμμένο τσιγάρο.

Ο Μικρούτσικος ψελλίζει ένα «παιδιά ο Παύλος» και εξαφανίζεται, ενώ οι θαμώνες ξεσπάμε σε ένα ζεστό χειροκρότημα, την ώρα που ο πρίγκιπας ρυθμίζει το ύψος της βάσης του μικροφώνου του. Γυρίζει στην μπάντα και λέει: «Rock 'n' Roll στο κρεβάτι. 1,2,3...»

Ήταν ένα βράδυ που δεν ξέχασα ποτέ και το θυμάμαι κάθε φορά αυτή την την ημέρα, που ο Παύλος έσβησε στο σπίτι μιας φίλης του, στο Νέο Κόσμο, βυθισμένος στα όνειρα της ηρωίνης που είχε πάρει και από τα οποία δεν ξύπνησε ποτέ....
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (35)

joey

μα ειναι αναγκη να μαλωνουμε για όλα πια;

Δεν μαλώνουμε

Απλά αντιστεκόμαστε στον αριστερό φασισμό.

Γιώργος

Ήρθαν οι χουντικοί να κρίνουν τον Σιδηρόπουλο, μάλιστα.. Άλλοι λένε ότι μόνο οι "κομμουνισταί" τον ήξεραν και τον ξέρουν αλλά έρχονται να βρίσουν σε άρθρο 30 χρόνια μετά τον θάνατο του.. Άλλοι λένε ότι δεν έκανε διεθνή καριέρα, αγνοώντας ότι αυτό ισχύει για το σύνολο των Ελλήνων καλλιτεχνών.. Άλλοι λένε ότι δεν πήγε φαντάρος, λες και αυτοί που πάνε γίνονται de facto καλοί άνθρωποι.. Άλλοι λένε ότι ήταν τοξικομανής, λες και ήταν ο μοναδικός... Εντάξει μας πείσατε.. Πίσω στα καβούκια σας τώρα..

Μπα...

Καιρός μάλλον να μπείτε στο χρονοντούλαπο. Κι όταν ξαναβγειτε πάλι με χρόνους και καιρούς φροντίστε να μη βρίζετε τον καπιταλισμό φορώντας αμερικανικό τζην και παίζοντας αμερικανική μουσική. Είναι.. πως να το πω... κιτς κι όσο να 'ναι καλό είναι να κρύψετε καλύτερη την αστική σας καταγωγή την επόμενη φορά.

Εντάξει ρε φιλε

Το πιάσαμε το μήνυμα. Για σένα ο καταξιωμένος καλλιτέχνης είναι ένας τοξικομανής με τρελοχαρτο και με μέτριους στίχους που παίζει αμερικάνικη μουσική. Ok.

Κωστας

Τα "κορόιδα πανε φανταροι και οι δειλοί ιδεολόγοι ναρκομανείς είναι οι έξυπνοι. Α ρε χουντα που μας χρειαζεται!

Σάκης

Χεντριξ, Μόρισον και Σιδηροπουλος(!!!!!) Αν ειναι δυνατον να βαζεις αυτα τα τρια ονοματα στην ιδια προταση! Κλαίω!!!

Παύλος

Υπερτιμημένος wannabe. Πόσο γελοίο είναι το ροκ με ελληνικό στίχο. Όσο γελοίο ειναι και με κινέζικο, ινδικό, αφρικανικό, αραβικό. Wannabes..

ΗΚ

Ο Σιδηρόπουλος έπαιξε ροκ'ν'ρολ με στίχο ελληνικό σε μία εποχή που υπήρχαν λίγοι εως καθόλου ροκ καλλιτέχνες στην Ελλάδα.. Πολέμησε το κατεστημένο στην Ελλάδα του τότε αλλά είχε και το σεβασμό από ολόκληρο τον καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής του.. Μπορεί η φήμη του να γιγαντώθηκε λόγω του γρήγορου θανάτου του, αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα γιατί το ίδιο ισχύει για πολλούς καλλιτέχνες παγκόσμιου βεληνεκούς.. 30 χρόνια μετά τον θάνατο του αλλά ακόμα δεν έχει ξεχαστεί, αυτό λέει πολλά.. Τέλος, ο ίδιος συμβούλευε όλους να μείνουν μακριά από την πρέζα, όχι το αντίθετο.. Από μένα θα έχει σεβασμό πάντα..

Φιλαράκι

Ο Σιδηροπουλος ήταν ναρκομανής που δεν κατάφερε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Αν τον θυμάσαι εσύ ως κάτι άλλο με γεια σου και χαρά σου. Εμείς οι υπόλοιποι όμως τον θυμόμαστε αλλιώς.

Σε ποια συχνότητα είσαι;

Οποιοσδήποτε Ελληνας μη μέλος αριστερής/κουμουνιστικής παράταξης ή οργάνωσης δεν τον γνωρίζει.Μόνο εσείς εκει στην κνέ/πκς/εαακ και παρακλάδια τον ξέρετε.Αϊντε όρνια που νομίζετε οτι ο κόσμος κ ο ντουνιάς κινείται στο δικό σας συμπαν.

ΣΔ

Ο Σιδηρόπουλος συμπυκνώνει το wannabe και το ερασιτεχνικό greek way της δεκαετίας του 80. Λάτρης των Stones και γενικότερα της βρετανικής ροκ που απλά επιχείρησε να το λανσάρει στους (αδαείς τότε) ιθανεγείς. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ένας ρομαντικός ερασιτέχνης που (όπως πολύ εύστοχα αναφέρει και προηγούμενος σχολιαστής) πήρε τρομακτικά μεγαλύτερες διαστάσεις λόγω βιωμάτων των σημερινών opinion-makers, της αστικής καταγωγής του, της εξωτερικής του εμφάνισης και του πρόωρου θανάτου του. Υπήρξαν αξιόλογοι και καταρτισμένοι μουσικοί, σύγχρονοι και προγενέστεροί του, που πέρασαν στην αφάνεια και ήταν 1000 φορές μεγαλύτεροι σε αξία.

sam

"επιχείρησε να το λανσάρει στους (αδαείς τότε) ιθανεγείς". Αυτή γενικότερα ήταν η φάμπρικα που είχε στήσει η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου, αυτός ο κακός δαίμονας της Ελλάδας. Κάποιοι από αυτούς εγκλωβίστηκαν στον ίδιο τους το μύθο και καταστράφηκαν (ναρκωτικά, δεν πήραν ποτέ πτυχίο, μείνανε μια ζωή ρεμάλια ...), κάποιοι έζησαν ζωή χαρισάμενη ("Θείο Βρέφος", Δαμανάκη, Ανδρουλάκης και δε συμμαζεύεται...). Κανείς τους πάντως δεν πήγε φαντάρος. Η θητεία ήταν για τα κορόιδα, αυτοί ήταν προοδευτικοί και κουλτουριάρηδες.

Πέρασαν στην αφάνεια

Γιατί δεν ήξεραν ότι στην Ελλάδα του πολυτεχνείου έπρεπε να δηλώσεις αναρχοκουμούνι για να επιβιώσεις.Γι'αυτό βλέπουμε άσχετους καλλιτέχνες με 40 χρόνια δήθεν καριέρας και 5-6 ψιλογνωστά τραγουδάκια να τρέχουν στις συναυλίες της κνέ με σκισμένα τζιν και καμιά 10αρια μακριές τρίχες στο κεφάλι και να το παίζουν αιώνιοι έφηβοι, ταλεντάρες,φωνάρες,αξεπέραστοι κ λοιπές piΠes.

αγαπητοί σχολιαστές

Πολύ θα ήθελα να μάθω με τι ασχολείστε αυτοί που κράζετε η τι έστω θα αφήσετε για τις επόμενες γενιές (είτε μικρο είτε μεγάλο) Πιστεύω τίποτα, γιαυτό τέτοια χολή Το 99% αυτό είσαστε

Να σου πω...

Ακουμε γνησια ελληνικη δημοτικη μουσικη, ρεμπετικα, λαϊκά, ελαφρολαικα. Ελληνικά πράγματα και μάλιστα από φοβερούς συνθέτες και τραγουδιστές που τιμούν το επάγγελμα τους. Όσο για το τι αφήνουμε στις επόμενες γενιές να σου πω... Άντρες που δε φοβούνται να πάνε φαντάροι, που δε μπλέκουν με τα ναρκωτικά και που αν γίνει πόλεμος θα θυσιαστούν για σένα το κοπρόσκυλο ιδεολόγοι της πεντάρας. Συγκριτικά λοιπον νομίζω πως προσφέρουμε πολύ περισσότερα από όσα πρόσφερε ένας ναρκομανής τραγουδοποιός που ζούσε ασωτη ζωή. Τι λες κι εσυ;

Οντως

Ο Σιδηροπουλος αφησε το πιο δυνατο μήνυμα για τις επόμενες γενιές: Τα ναρκωτικά σκοτώνουν.

οτιναναι

Τόσο φαρμάκι πια αγαπητοί σχολιαστές? Πηγαίντε να ακούσετε ναζιστικούς ύμνους ή ότι σας ευχαριστεί, αλλά μην ακουμπάτε κάτι που δεν ξέρετε..

Ε καλά τωρα μη γινεσαι φασίστρω

Οταν σου βγάζει αρθρο πρωτη μούρη ενα από τα μεγαλύτερα,αν όχι το μεγαλύτερο site της χώρας τότε να είσαι ετοιμος να τα δεχτεις όλα.Θετικα και αρνητικά.Δημοκρατία έχουμε.

Αρθρογράφος ...

"Έτσι κι εκείνος, ταξίδεψε στις 6 Δεκεμβρίου του 1990 για να συναντήσει τον Μόρισον, τον Χέντριξ και την Τζάνις όταν έκλεισε για πάντα τα μάτια του"! Τι έγραψε το άτομο ...

Δύο είναι τα κακά

Αν δεν του 'γινε το μυαλό κουρκούτι απ'την πολλή αριστερίλλα,τότε κάτι πρέπει να παίρνει.Ας ελπίσουμε να είναι το πρώτο.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης