5 εμβληματικά σουβλάκια της Αθήνας και η τέχνη τους

Το κεμπάπ του Λευτέρη του Πολίτη
Οι μικρές σούβλες με τα μπιφτεκάκια μπαίνουν δέκα-δέκα στη φωτιά που καίει από νωρίς το πρωί. Σκεπάζονται με πίτες, τις οποίες πατάνε για να τραβήξουν τα ζουμιά του κρέατος. Αυτό είναι και ένα από τα μυστικά που κάνουν το σουβλάκι του Λευτέρη του Πολίτη ένα από τα διαχρονικά νόστιμα σουβλάκια της πόλης. Τα γυρίζουν δύο, τρεις φορές ώστε να ψηθούν σωστά. Δεν τα αφήνουν πολύ στη φωτιά. Μετά έρχεται η ώρα της συναρμολόγησης: πίτα, κρεμμύδι με μαϊντανό, ντομάτα, καυτερό πιπέρι (Αριδαίας, καπνιστό και σπιρτόζικο), το μπιφτέκι φυσικά, τύλιγμα και έτοιμο! Ούτε πέντε λεπτά δεν καθυστερεί από τη στιγμή που το παράγγειλα μέχρι να φτάσει στα χέρια μου. Οι ψήστες δεν σταματούν καθόλου να τροφοδοτούν την αλυσίδα παραγωγής, όπως και ο κόσμος που μπαίνει και βγαίνει πάντα με ζυγό αριθμό από σουβλάκια στο χέρι.

Η ιστορία του μαγαζιού ξεκινά από το 1951, όταν ο παππούς Σταύρος από την Πόλη (εξ ου και Πολίτης) έψηνε σε τροχήλατη ψησταριά στην Ομόνοια. Αργότερα, βρήκε ένα μαγαζί λίγο πιο κάτω από την πλατεία Ομονοίας. «Στην ουσία, ήταν μια λουρίδα με ελενίτ», όπως μου λέει ο Τάσος Σαββόγλου, γιος του Λευτέρη και σημερινός ιδιοκτήτης. Στο τωρινό μαγαζί μετακόμισαν το 1986 και έγινε προορισμός για τους Αθηναίους που θέλουν να απολαύσουν ένα νόστιμο κεμπάπ. Και όχι μόνο. Δίπλα μου, όση ώρα μιλάω με τους ανθρώπους του μαγαζιού, είναι ένας τακτικός πελάτης από την Ελευσίνα. «Δεν γίνεται να κατέβω στο κέντρο και να μην περάσω για δύο σουβλάκια», μου λέει ενώ έχει ήδη περάσει στο τρίτο του. «Έρχονται από παντού και απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις», συμπληρώνει ο Τάσος. «Έχουν περάσει από πολιτικούς, ποδοσφαιριστές μέχρι μεγαλοδικηγόρους και πολλούς, μα πολλούς καλλιτέχνες. Είμαστε ένα καλλιτεχνικό σουβλατζίδικο», αναφέρει χαμογελώντας. Ίσως επειδή είναι κοντά το Εθνικό Θέατρο και λίγο πιο κάτω το Καφενείο των Μουσικών, ποιος ξέρει;

Δείτε τη συνέχεια στο cantina.protothema.gr