Αθάνατη Κυψέλη

Όταν το 1965 ο Άλκης Γιαννακάς περιπλανιόταν στη Φωκίωνος Νέγρη και στους γύρω δρόμους της Κυψέλης, μάλλον δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μισό αιώνα αργότερα ένα περιοδικό με έδρα το Βερολίνο θα αφιέρωνε ένα από τα τεύχη του στον περίφημο πλέον δρόμο. Και μπορεί η ταινία «Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη» να έκανε γνωστή την οδό στους εγχώριους σινεφίλ, ωστόσο η γειτονιά έχει μια ολόκληρη ιστορία πίσω της να επιδείξει: από τις ξεχωριστής αισθητικής πολυκατοικίες μέχρι τα αναρίθμητα καφέ και από τις παραδοσιακές ταβέρνες έως τα δύο Goody’s.



Τα χαρακτηριστικά της αυτά τράβηξαν την προσοχή του γερμανικού περιοδικού Flaneur που αφιερώνει το κάθε τεύχος του αποκλειστικά σε έναν δρόμο μιας συγκεκριμένης πόλης ανά τον κόσμο. Με συχνότητα εκτύπωσης τους έξι μήνες, έχει μέχρι στιγμής φιλοξενήσει στις σελίδες του την Kantstrasse στο Βερολίνο, την Georg-Schwarz-Strasse στη Λειψία, τη Rue Bernard στο Μόντρεαλ και την Corso Vittorio Emanuele II στη Ρώμη. Στόχος του, σύμφωνα με τους ανθρώπους του, είναι να αγκαλιάσει την πολυπλοκότητα του κάθε δρόμου και τη φύση του μέσα από μία ποιητική προσέγγιση.

Έτσι, ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου τραβήξει το ενδιαφέρον η επιλογή των χρωμάτων, οι φωτογραφικές συνθέσεις, οι εικονογραφίσεις αλλά και το ύφος γραφής των κειμένων. Είναι χαρακτηριστικό πως στην παραγωγή του περιεχομένου κάθε τεύχους συμμετέχει μία σειρά καλλιτεχνών, ενώ η συντακτική ομάδα φροντίζει να περνά δύο ολόκληρους μήνες στην τοποθεσία για την οποία πρόκειται να γράψει! Φυσικά, όπως θα περίμενε κανείς, το κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι παγκόσμιο και αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως «δημιουργοί τάσεων».



Επανερχόμενοι όμως στο τρέχον τεύχος, για το φθινόπωρο του 2015 το Flaneur θέλησε να προσεγγίσει με τη δική του ματιά την ιστορία της Κυψέλης. Για να το καταφέρει επικεντρώθηκε στη Φωκίωνος Νέγρη που από ρέμα μετατράπηκε σε πολυσύχναστο δρόμο. Τα μικρά μυστικά της οδού εξάλλου είναι πάρα πολλά: γνώριζες για παράδειγμα πως οι πλάκες της χαρακτηριστικής πλατείας δεν είναι τετραγωνισμένες αλλά το σχήμα τους παραπέμπει σε κύματα για να θυμίζουν το ρέμα που έκλεισε; Ή πώς η ταβέρνα «Φαίδρα» βρίσκεται εκεί για περισσότερα από πενήντα χρόνια, και συγκεκριμένα από το 1962; Εάν λοιπόν και εσύ πρόλαβες τη Φωκίωνος Νέγρη στις καλές της εποχές, τότε που η περιοχή έμοιαζε με μία ιδιότυπη Cinecitta και στις πολυκατοικίες της κατοικούσαν συγγραφείς, ηθοποιοί, σκηνοθέτες κλπ, θα διαβάσεις το τεύχος αυτό με νοσταλγία. Εάν όχι, έχεις μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μάθεις γιατί όσοι αναφέρονται στο παρελθόν της γειτονιάς, κάνουν λόγο για μεγαλεία που χάθηκαν άδοξα…