Αποχαιρετώντας τον Λευτέρη Βογιατζή

Ο Νίκος Κουρής συντετριμμένος αγκαλιάζει τους φίλους που καταφτάνουν ο ένας μετά τον άλλο, η Αμαλία Μουτούση φαίνεται χαμένη και δεν σαλεύει από το καθισμά της για ώρες, ο στενός του συνεργάτης Δημήτρης Ήμελλος παραμένει σιωπηλός και αγνώριστος πίσω από το μούσι του πένθους ενώ ο Νίκος Παναγιωτόπουλος δεν ξέρει αν πρέπει να μιλήσει ή να μείνει να κοιτάει τα εκατοντάδες λουλούδια. Κανείς ηθοποιός σήμερα δεν υποκρίνεται και όλοι μένουν σιωπηλοί, σχεδόν συνωμοτικά, γιατί ξέρουν ότι αποχαιρετούν τον δικό τους άνθρωπο.

Eξω ακριβώς από το θέατρο ο Μένης Κουμανταρέας συνομιλεί χαμηλόφωνα με τη σπουδαία μεταφράστρια των έργων του Τζένη Μαστοράκη ενώ η Ζυράννα Ζατέλη καπνίζει νευρικά το ένα τσιγάρο μετά το άλλο-σήμερα τα έχουν χαμένα ακόμη και οι συγγραφείς. Τα παραθυρόφυλλα του όμορφου νεοκλασικού που φιλοξενεί το θέατρο παραμένουν κλειστά αλλά όλο και κάποια γάτα από αυτές που ο ίδιος τόσο αγαπούσε πηδάει από το διπλανό μπαλκόνι προσπαθώντας να προσθέσει τη μοναδική ανέμελη νότα στη συννεφιασμένη μέρα. Τραγική φιγούρα η στενή και επί χρόνια συνεργάτις του Λευτέρη Βογιατζή, Ειρήνη Λεβίδη που δεν κρατιέται και ξεσπάει, ανα διαστήματα, σε λυγμούς. Σε μια γωνιά του θεάτρου στέκεται ακούνητος ο Γιώργος Βέλτσος και παρατηρεί αποσβολωμένος το κενό, σάμπως τα λόγια του Λεβινάς να μην είναι εδώ αρκετά για να περιγράψουν τη θλιβερή συνθήκη.

Ο Ζαλμάς αφήνει ένα τριαντάφυλλο, το ίδιο και η Καλογεροπούλου ενώ οι Ακύλλας Καραζήσης και Παντελής Βούλγαρης αναζητούν αμήχανα ένα βλέμμα παρηγοριάς. Οι παλμοί της καρδιάς μπερδεύονται με τις πάλλουσες μορφές των φυλλωμάτων που στολίζουν την είσοδο και θαρρείς οτι ακόμη και αυτά σκύβουν συντετριμμένα. Και ακριβώς τη στιγμή που τα μελανά χρώματα και οι σκιές των ανθρώπων συγχέονται, κάποιος άνθρωπος σχολιάζει τις ζωγραφιές, τα στεφάνια και τα αφιερώματα που εμπνεύστηκε ο απλός κόσμος. Αυτός ειναι που κατά κύριο λόγο αγάπησε και τίμησε τον Λευτέρη Βογιατζή γεμίζοντας διαρκώς το θέατρο του και παίρνοντας από αυτόν τα πιο πολύτιμα μαθήματα ζωής και τέχνης. Αλλά όπως έλεγε και ο ίδιος, παραμένοντας πάντα ουσιαστικός μέχρι τέλους-σε αντίθεση με άλλους ποιητές και διανοούμενους: «Τίποτα από αυτά που λέμε δεν είναι σημαντικό. Η ζωή μπορεί να είναι σημαντική ερήμην μας». Ο λόγος του παραμένει η περιουσία που θα παραμείνει αναλλοίωτη για πάντα.