Ποιος είναι ο Μάριο Μπανούσι το παιδί θαύμα του ελληνικού θεάτρου: Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, η μετανάστευση από την Αλβανία και η «μάμι» γιαγιά του

Ο Μάριο Μπανούσι, Ελληνοαλβανός δημιουργός που κατέκτησε τον Αργυρό Λέοντα στην Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας για το 2026, έχει ξεχωρίσει για το ταλέντο του, που φανερώνεται στη μοναδική σκηνική του γλώσσα και στις παραστάσεις του που συνδυάζουν θεατρική και κινηματογραφική αφήγηση. 

Η διαδρομή του δεν ήταν εύκολη: τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από σκληρές συνθήκες, καθώς πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του μακριά από τη μητέρα του, μεγαλώνοντας αρχικά με τη γιαγιά του στην Αλβανία, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.

Αυτές οι εμπειρίες, ωστόσο, έγιναν πηγή έμπνευσης για το έργο του, ενισχύοντας τη βαθιά του σύνδεση με θέματα οικογένειας, ταυτότητας και καταγωγής.

Η διάκριση με τον Αργυρό Λέοντα της Βενετίας αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό βραβείο, το οποίο στο παρελθόν έχουν λάβει κορυφαίες προσωπικότητες, όπως ο Φελίνι, ο Κουροσάβα και η Λίντελ.

Η απόφαση ελήφθη από το Διοικητικό Συμβούλιο της La Biennale di Venezia, έπειτα από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Τμήματος Θεάτρου, Γουίλιαμ Νταφόε.

Ποιος είναι ο Μάριο Μπανούσι

Ο Μάριο Μπανούσι είναι σκηνοθέτης και performer. Γεννήθηκε το 1998 και έζησε στην Αλβανία έως τα έξι του χρόνια, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα.

Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 2020. Την ίδια χρονιά δημιούργησε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, με τίτλο PRANVERA, η οποία συμμετείχε το φθινόπωρο του 2021 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου TIFF.

Το 2017 εργάστηκε ως βοηθός του Ευριπίδη Λασκαρίδη στην performance THIRIO, που παρουσιάστηκε στην Μπιενάλε της Αθήνας.


Από το 2020 δραστηριοποιείται ενεργά στον χώρο των παραστατικών τεχνών, ενώ η πιο πρόσφατη συνεργασία του ήταν με τους Nova Melancholia στο έργο «Marcel Duchamp» (2022).

Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν η performance RAGADA, μέρος της οποίας παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ ROOMS2022, σε διοργάνωση του Γεράσιμου Καππάτου, και στη συνέχεια στο Θέατρο Στη Σάλα.

Ακολούθησε το «GOODBYE LINDITA», που ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ η τρίτη του δουλειά, «TAVERNA MIRESIA – MARIO BELLA ANASTASIA», και τελευταίο μέρος της τριλογίας, παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2023 στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Ο Μάριο Μπανούσι είναι Onassis AiR Fellow για τη σεζόν 2023-24 μέσω του Dramaturgy Fellowship και για τη σεζόν 2025-26 στο πλαίσιο της συνεργασίας του Onassis AiR με το NTCH.

Σε συνέντευξή του στη Lifo το 2023 είχε δηλώσει για την επιτυχία και την αναγνώριση: «Η επιτυχία έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με το αν είσαι ειλικρινής, με κάποιον τρόπο αυτό βρίσκει ανταπόκριση».

«Πολλοί δάσκαλοι μου έλεγαν ότι θα αποτύγχανα»

Την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου, ο Μπανούσι προχώρησε σε μία συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, μέσα από την οποία εξέφρασε την αδυναμία του να πιστέψει ότι τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα, βλέποντας το όνομά του ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Φελίνι και ο Κουροσάβα. 

Παράλληλα, τόνισε  ότι το βραβείο του υπενθυμίζει από πού προέρχεται, τις θυσίες των γονιών του, τη δύσκολη παιδική του ηλικία και την αγάπη για τη δημιουργία. Κλείνοντας ευχαρίστησε τους συνεργάτες και το κοινό του, δηλώνοντας περήφανος που είναι ο νεότερος που παίρνει το βραβείο.


Όπως έγραψε στη λεζάντα της δημοσίευσής του: «Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω, βλέποντας τη λίστα των ανθρώπων που έχουν τιμηθεί με τον Αργυρό Λέοντα: Φελίνι, Λίντελ, Κουροσάβα, Μπιάνκι, Γκουαντινίνο κ.λπ. Πλέον βλέπω και το δικό μου όνομα. Αυτό το βραβείο θα μου υπενθυμίζει ότι οι γονείς μου περπάτησαν και μετανάστευσαν αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, φτωχοί, χωρίς να γνωρίζουν πού θα κατέληγαν, με μόνο οδηγό την ελπίδα. Θα μου υπενθυμίζει τον εαυτό μου στο σχολείο, όταν ονειρευόμουν τη ζωή που ζω σήμερα, ενώ πολλοί δάσκαλοι μου έλεγαν ότι θα αποτύγχανα. Θα μου υπενθυμίζει από πού προέρχομαι, και το μικρό, φτωχικό σπίτι μου στην Αλβανία, που ήταν γεμάτο από αγάπη. Θα μου υπενθυμίζει ότι υπάρχει λόγος που δημιουργώ».

Δείτε την ανάρτησή του


Στη συνέχεια πρόσθεσε:  «Θα μου υπενθυμίζει τους ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά μου, αλλά και εκείνους που τη μισούν, γιατί είναι αδύνατον να τους ευχαριστήσεις όλους (ευτυχώς). Τώρα, πέρα από τη γάτα μου, που αγαπώ απερίγραπτα, θα έχω ένα ακόμα μικρό λιοντάρι που θα μου υπενθυμίζει πολλά πράγματα. Σας ευχαριστώ πολύ για τα μηνύματά σας και για την αγάπη που δείχνετε για το έργο μου. Μου δίνει δύναμη να συνεχίζω. Ευχαριστώ όλους όσοι υπήρξαν μέχρι σήμερα συνεργάτες μου, που με αποδέχτηκαν και με βοήθησαν να κάνω πραγματικότητα ακόμα και τα πιο τρελά όνειρά μου. Ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας την επόμενη δουλειά μου (και πολλές ακόμα). Δημιουργώ με τη μεγαλύτερη έμπνευση που έχω νιώσει ποτέ… θα είναι τόσο κόκκινη όσο το χαλί στη Βενετία. Σε ευχαριστώ, Μπιενάλε της Βενετίας! Νιώθω επίσης περήφανος που είμαι ο νεότερος στην ιστορία που θα λάβω τον Αργυρό Λέοντα! Η απονομή, τον Ιούνιο. Μαμά, μπαμπά, βραβεύτηκα με τον Ασημένιο Λέοντα! Αααχ!».

«Όταν ήμουν περίπου ενός έτους, η μητέρα μου αναγκάστηκε να με αφήσει στη γιαγιά μου, στην Αλβανία, και να φύγει»

Η παράσταση ΜΑΜΙ έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στις 6 Φεβρουαρίου, πριν ξεκινήσει το διεθνές της ταξίδι.

Ο Μάριο Μπανούσι, που ήδη περιοδεύει παγκοσμίως με τα πρώτα του έργα, Goodbye, Lindita (2023) και Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia (2023), φαίνεται ότι συνεχίζει την τελετουργική προσέγγιση που είχε παρουσιάσει στο Goodbye, Lindita. Εκεί είχε εξερευνήσει τον αποχαιρετισμό, τη μνήμη και τις ρίζες του, μέσα από το πρίσμα της μετανάστευσης και της οικογένειας.

Στο ΜΑΜΙ, το επίκεντρο μετατοπίζεται στη μητρότητα, διατηρώντας όμως τη βαθιά σύνδεση με το παρελθόν, τις σχέσεις και την ταυτότητα.

Δημιουργός μιας εντελώς δικής του σκηνικής γλώσσας, ο 26χρονος χαιρετίζεται διεθνώς ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού θεάτρου. Ενώ στις προηγούμενες παραστάσεις του κυρίαρχο θέμα ήταν το πένθος, στο ΜΑΜΙ το κέντρο είναι η πηγή της ζωής. Στην προσωπική του μυθολογία, οι σχεδόν ομόηχες λέξεις «μάμι» και «μαμ» ταυτίζονται: Μάμι, ως μητέρα. Μαμ, ως φαΐ. Κάποιος προσφέρει την καρδιά του στον άλλον όπως ένα ζεστό καρβέλι ψωμί.

Ο Μάριο Μπανούσι έχει δηλώσει για την παράσταση: «Όταν ήμουν περίπου ενός έτους, η μητέρα μου αναγκάστηκε να με αφήσει στη γιαγιά μου, στην Αλβανία, και να φύγει. Μέχρι τα δεκατρία μου, “μάμι” φώναζα τη γιαγιά μου. Όταν πια η μητέρα μου με πήρε μαζί της στην Αθήνα, μεγάλωσα στο διαμέρισμα πάνω από τον φούρνο όπου εργαζόταν, με τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού. Μεγάλωσα με πολλές γυναίκες. Μεγάλωσα με νέες και ηλικιωμένες γυναίκες. Μεγάλωσα με περισσότερες από μία μητέρες. Αυτή η παράσταση είναι για εκείνες: μια ευχή, μια προσευχή στο βάρος που κουβαλάει η λέξη “μαμά”, τόσο για εκείνη που το ακούει όσο και για εκείνον που το λέει. Ποιος φροντίζει ποιον – δεν κατάλαβα ποτέ αυτήν την περίπλοκη σχέση. Κι ούτε θα την καταλάβω. Αλλά προσπαθώ να την ξετυλίξω σαν έναν ομφάλιο λώρο, σαν το σπλάχνο που συνδέει τη ζωή με τις ρίζες της».