Σε προηγούμενο άρθρο, παρουσιάστηκε ανάγλυφα, το πως μεγάλες αλλά και αναδυόμενες οικονομίες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ινδία και η Τουρκία, αξιοποιούν τον επιχειρηματικό πατριωτισμό (μέσω κρατικών παρεμβάσεων, δασμών και ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής) για την προώθηση των εθνικών τους συμφερόντων
Σε έναν κόσμο όπου η παγκοσμιοποίηση κυριάρχησε στη μεταπολεμική οικονομική σκέψη, η έννοια του εθνικού σχεδιασμού συχνά στιγματιζόταν ως οπισθοδρομικός προστατευτισμός, εμπόδιο στην παγκόσμια ανάπτυξη και την ειρήνη
Τις ημέρες αυτές, οι Έλληνες διαπιστώνουμε «εμβρόντητοι», ότι όσα θεωρούμε ως εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα δεν αντιμετωπίζονται ως τέτοια από τις υπόλοιπες χώρες – ακόμη και από τους συμμάχους μας στην ΕΕ. Οι μόνες ρητές αντιδράσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας (αναιμικές και αυτές), αφορούν μόνο στην Κύπρο, για τις γεωτρήσεις νότια του νησιού και το άνοιγμα των Βαρωσίων. Τίποτε για τις έρευνες στο Αιγαίο, τίποτε για την επιθετική αμφισβήτηση του Καστελόριζου.
