Γιώργος Ευγενίδης

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς θαυμαστής του Γεραπετρίτη και της ελληνικής διπλωματίας για να καταλάβει ότι οι κορώνες εσωτερικής φύσεως δεν προσφέρουν τίποτα στα εθνικά συμφέροντα, πέρα από επιχειρήματα στην Τουρκία που παρακολουθεί τα εσωτερικά μας δράματα, ενδεχομένως μειδιώντας.

Σταχυολογώ απλώς ορισμένες απόψεις που ακούγονται στον δημόσιο διάλογο. «Δυστυχώς η εξωτερική πολιτική του κ. Μητσοτάκη έχει αποτύχει οικτρά και έχει καταστήσει τη χώρα ανήμπορη να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην περιοχή και να αναγκάζεται να ζητάει την άδειά της ή τη συναίνεση της Τουρκίας προκειμένου να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Και αυτό συνιστά, κατά την άποψη μου, μια μείζονα υποχώρηση», τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας στο ITV των Ιωαννίνων. Θυμίζω, έχει διατελέσει πρωθυπουργός σε κρίσιμες εθνικές στιγμές. ««Αυτό που ήθελε η Τουρκία στην Κάσο το 2024 από την Ελλάδα, βάλατε να το κάνει η Γαλλία εκ μέρους μας το 2026», είπε ο Νίκος Ανδρουλάκης χθες στη Βουλή. Δέκα χρόνια ευρωβουλευτής ο κ. Ανδρουλάκης, με εμπειρία στα διεθνή και ένα θεσμικό προφίλ. «Εάν η κυβέρνηση φοβάται να ποντίσει ένα καλώδιο και κρύβεται πίσω από τους Γάλλους, φανταστείτε τι θα γίνει με τις εξορύξεις», είπε ο Κυριάκος Βελόπουλος που έχει, ας πούμε, μεγαλύτερες πατριωτικές ευαισθησίες από όλους τους άλλους. Δεν συνεχίζω, αλλά καταλάβατε: εθνική ήττα.

Υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψεις και απόψεις στην εξωτερική πολιτική. Με βάση τη μια, η NAVTEX είναι αρκετή προς ενημέρωση όλων των παράκτιων κρατών για πάσης φύσεως δραστηριότητες και δεν χρειάζεται τίποτα πέραν αυτού. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση διαφιλονικούμενης θαλάσσιας περιοχής; Και τι συμβαίνει όταν το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον γύρω μας είναι σε φάση πλήρους αναδιάταξης; Θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε ένα έργο, για το οποίο ξοδεύτηκαν πολλή ενέργεια, πολύ πολιτικό κεφάλαιο και αρκετά χρήματα;

Η δημόσια κριτική που ασκείται προς την κυβέρνηση για την υπόθεση «μπάζει» με βάση ένα θεμελιώδες ερώτημα: γιατί να θέλει μια κυβέρνηση, οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, να κάνει μια σκόπιμη και κεφαλαιώδη υποχώρηση έναντι της Τουρκίας; Τι έχει να κερδίσει; Χρησιμοποιείται ένα διπλωματικό μέσο, αυτό της ρηματικής διακοίνωσης, προκειμένου να γίνει μια ενημέρωση, με τη ρητή αναφορά ότι αυτό δεν συνιστά αίτημα αδειοδότησης από κάποιον άλλον πέραν της Ελλάδος και της Κύπρου που είναι τα ενδιαφερόμενα μέλη και ως εκ τούτου εκδίδουν τις NAVTEX. Γιατί αυτό συνιστά εθνική υποχώρηση, προδοσία ή κάτι άλλο;

Όσοι έχουν κυβερνήσει γνωρίζουν ή θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι μια ρηματική διακοίνωση δεν ισοδυναμεί με αναγνώριση κυριαρχικών δικαιωμάτων και δεν παράγει έννομο αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ακόμα και κρίσιμα εθνικά θέματα που θα έπρεπε να προστατεύονται με κάποιον τρόπο από την ένταση της δημόσιας συζήτησης μπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη και καθίστανται αντικείμενο σφοδρής κόντρας. Η ελληνική ιδιαιτερότητα μεταφράζεται σε μια άφατη ελαφρότητα ακόμα και για θέματα που θα έπρεπε να μένουν προστατευμένα και σε καμία περίπτωση να μην γίνονται εργαλείο ψηφοθηρίας.

Κάποιοι, ιδίως στην αντιπολίτευση, φαντασιώνονται προδοσίες σε απευθείας μετάδοση, καθώς τα κανάλια μετέδιδαν τον απόπλου του Abeille Marengo. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζουν. Απλώς, μην απορούν μετά γιατί «ταβανιάζουν» και αδυνατούν να δουν πέρα από τη σκιά τους. Και κυρίως, ας μην απορούν γιατί δεν μπορεί εύκολα κανείς να τους φανταστεί να κυβερνούν.