Γιώργος Ευγενίδης

Με αυτό τον τρόπο, ο Κίσινγκερ ήθελε να αναδείξει την απουσία μιας συνεκτικής δομής και συγκεκριμένων προσώπων αναφοράς στο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης που την εποχή εκείνη ήταν περισσότερο μια όμορφη ιδέα, παρά μια εφαρμοσμένη πραγματικότητα.

Στα της ελληνικής πραγματικότητας, το ερώτημα ισχύει για την κυβέρνηση που έχει κλείσει επτά χρόνιας ζωής και μπήκε στον όγδοο. Αν έχεις ένα σοβαρό πρόβλημα ή εκτιμάς ότι κάτι πρέπει να λυθεί, πριν γίνει τεράστιο και θηριώδες, ποιον παίρνεις τηλέφωνο; Ποιος είναι ο άνθρωπος που θα διαχειριστεί κρίσεις και θα αποσοβήσει κραδασμούς, πριν αυτοί πλήξουν ευθέως τον πρωθυπουργό;

Η περασμένη εβδομάδα είναι μια ενδεικτική περίπτωση αποδιοργάνωσης του συστήματος. Ο πρωθυπουργός απουσίαζε για πάνω από μια εβδομάδα στις ΗΠΑ για τις επαφές του στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και στην Αθήνα γινόταν ο κακός χαμός. Επί μέρες το πολιτικό σύστημα συζητούσε ποιοι έχουν καβαλήσει τα καλάμια, όπως διαπίστωνε η Ντόρα Μπακογιάννη που σπανίως μιλάει τυχαία, ένας παγκοσμίως άγνωστος βουλευτής της ΝΔ από την Πιερία αποφάσιζε να μετρήσει την κοινωνική ευημερία με γνώμονα την κίνηση στη Συγγρού, ενώ ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης μιλούσε για κόμμα νοικοκύρηδων και κακομοίρηδων. Τώρα, ποιος είναι ο νοικοκύρης και ποιος ο κακομοίρης, είναι μεγάλη συζήτηση, πάντως ο κ. Θεοχάρης έκανε μεγάλη ζημιά γιατί επέτεινε την κριτική περί αλαζονείας από μέρους της ΝΔ.

Την ίδια ώρα ώρα, στο επιχειρηματικό πεδίο μαίνονται άγριες συγκρούσεις και μάλιστα με διεθνείς προεκτάσεις, ενώ υπάρχουν και αρκετά τοπικής εμβέλειας επεισόδια, όπως η συζήτηση για τις επενδύσεις σε μπαταρίες στη Δυτική Μακεδονία. Και αν αυτά σας φαίνονται σύνθετα και κάπως εξεζητημένα, στα πιο «μικρά», αλλά εξίσου σημαντικά, κάτοικοι της Κυψέλης που έχουν μείνει εδώ και μήνες επί ξύλου κρεμάμενοι, μετά τις ρωγμές στα σπίτια τους ως αποτέλεσμα των εργασιών για τη Γραμμή 4 του μετρό, ψάχνουν να βρουν άκρη, ενώ οι αγρότες αγωνιούν αν θα μπορέσουν τελικά να κάνουν τις αιτήσεις τους για να λάβουν την τακτική επιδότηση που τους αναλογεί μετά από μια περίοδο άγριας σύγκρουσης. Επίσης, τα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν με αγωνία την προοπτική του χειμώνα, κάνοντας λογαριασμούς για το πώς θα ζεστάνουν τα σπίτια τους, ενώ ακούν από διάφορα στελέχη της Κομισιόν ιστορίες γι’ αγρίους περί περιορισμού της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Μέχρι τότε, όμως, καμία παρέμβαση για να μην παγώσουν οι πολίτες.

Το ερώτημα που απομένει είναι απλό: ποιος ασχολείται με όλα αυτά, τα μικρά και τα μεγάλα, προκειμένου να μην χρειάζεται να ασχολείται με το κάθε τι ο πρωθυπουργός; Ποιος αποσοβεί κρίσεις και ποιος προλαβαίνει τα μικρά να μην γίνουν μεγάλα και δημιουργήσουν δυσανάλογη του αναμενομένου ζημιά στο κυβερνών κόμμα; Ποιος «πιάνει θερμοκρασία» της κοινωνίας, ποιος καταγράφει τις υπόγειες δυναμικές που μπορεί να αναπτύσσονται εκτός του περιβάλλοντος των δημοσκοπήσεων και των focus groups που είναι προφανώς χρήσιμα εργαλεία, αλλά ανεπαρκή για να έχει ένα σύγχρονο κυβερνητικό επιτελείο την πλήρη εικόνα;

Αν δεν απαντήσει πειστικά σε αυτά τα ερωτήματα, ενόψει του πολύ δύσκολου χειμώνα που έρχεται, η κυβέρνηση θα θυμίζει την «κουτσή κιθάρα» που τραγουδούσε και η Δήμητρα Γαλάνη.