Γιάννης Ράζος

Με ξεκάθαρο τρόπο επιχειρήθηκε η ανάδειξη συγκεκριμένων διλημμάτων με την υπενθύμιση ότι από τη στιγμή που η ΝΔ αναδείχθηκε ως η καλύτερη διαχειρίστρια σε κρίσιμες στιγμές του παρελθόντος (υγειονομική , ενεργειακή, οικονομική κρίση, μεταναστευτικό κρίσεις με την Τουρκία) και βέβαια είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός της αντιπολίτευσης που στάθηκε όρθιος μετά τη λαίλαπα του Μνημονίου αυτό θα της διασφαλίσει εκλογική και πολιτική κυριαρχία τα επόμενα χρόνια. Κάτι που κατά την ίδια άποψη καθίσταται βεβαιότητα από τη διαχρονική αδυναμία της αντιπολίτευσης να παράξει ένα πειστικό και ελκυστικό λόγο.

Άλλωστε λεφτά υπάρχουν (τα υπέρ πλεονάσματα μόνο των τελευταίων ετών ανέρχονται σε αρκετά δις ευρώ), κάτι που επιτρέπει τις στοχευμένες παροχές, αλλά και την ενίσχυση της αγοράς, άρα την ανανέωση της σχέσης εμπιστοσύνης με την επιχειρηματική κοινότητα.

Η επικέντρωση στις δάφνες του παρελθόντος και στην αδυναμία των πολιτικών αντιπάλων μπορεί να αποτελέσει μια επιτυχημένη συνταγή για την πρωτιά στις εκλογές, από την άλλη δεν ενισχύει την μακροπρόθεσμη προοπτική και το θετικό αφήγημα της κυβερνώσας παράταξης.

Το γεγονός ότι σταθερά το 65 με 70% ζητάει αλλαγή της κυβέρνησης, εξηγείται από τη θεωρία της κόπωσης, λόγω δεύτερης τετραετίας.

Η κατάρρευση της ΝΔ στους νέους και στις ηλικίες μέχρι 45 ετών ερμηνεύεται ως αντισυστημική λογική, που λόγω της απουσίας εναλλακτικής λύσης δεν θα στοιχίσει πολύ. Άλλωστε οι νέοι συνήθως απέχουν, άρα κανένα πρόβλημα(;).

Το γκριζάρισμα τις εικόνας μια παράταξης που διαχρονικά ξεχώρισε για τις αρχές της σε ζητήματα πολιτικού ήθους και διαφάνειας ερμηνεύεται αποκλειστικά ως αποτέλεσμα της τοξικότητας των πολιτικών αντιπάλων.

Το ζήτημα της αδυναμίας μιας αντικειμενικά ικανής διαχειριστικά κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το δομικό πρόβλημα των καρτέλ και των ολιγοπωλίων που νοθεύουν τον πραγματικό ανταγωνισμό και επιτείνουν την ακρίβεια, που αποτελεί το βασικότερο παράγοντα αφαίμαξης των οικογενειακών προϋπολογισμών ξεπερνιέται από τις αυξήσεις των μισθών και της μείωσης των φορολογικών συντελεστών. Η κυβέρνηση είναι απόλυτα συνεπής και στις αυξήσεις μισθών και στις μειώσεις των φόρων, αλλά οι πολίτες κρίνουν με βάση το τελικό τους αποτύπωμα στην τσέπη τους στο τέλος του μήνα.

Το τεράστιο ζήτημα του ελλείμματος στέγης που έχει τεράστιο κοινωνικό κόστος αντιμετωπίζεται αποσπασματικά από προγράμματα που στο τέλος δεν οδηγούν στη μεγαλύτερη προσφορά κατοικιών.

Η μείωση των ποσοστών της ΝΔ στην ελληνική περιφέρεια και στις αγροτικές περιοχές εκτιμάται ότι θα αντιμετωπιστεί με την προεκλογική συσπείρωση και την κινητοποίηση του κομματικού μηχανισμού. Το κρίσιμο όμως στοίχημα παραμένει μια ολοκληρωμένη και στοχευμένη πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης και στήριξης του πρωτογενούς τομέα.

Συμπερασματικά προτάσσεται η λογική ότι η πολιτική ηγεμονία διασφαλίζεται από την πρωτιά στις εκλογές και τη δυνατότητα να είναι ξανά η ΝΔ ο βασικός πυλώνας της νέας κυβέρνησης. Πιθανώς ο πρώτος στόχος θα επιτευχθεί, απλά με αυτούς τους όρους οι προσδοκίες θα είναι πολύ χαμηλές και η νέα κυβέρνηση συνεργασίας κινδυνεύει να έχει μειωμένη κοινωνική αποδοχή και πιθανότητα μειωμένη δυνατότητα μεταρρυθμιστικών αλλαγών, που τόσο έχει ανάγκη η Ελλάδα του 2040. Γιατί ο στόχος των κομμάτων που θέλουν να έχουν μέλλον είναι οι επόμενες γενιές και όχι οι επόμενες εκλογές.

Η ΝΔ μπόρεσε και επιβίωσε για δεκαετίες γιατί ακόμα και στα πιο δύσκολα χρόνια πολλοί πολίτες είχαν ταυτιστεί μαζί της σε αξιακό και κοινωνικό επίπεδο.

Γιατί τολμούσε να μιλήσει για αυτά που χρειάζεται η Πατρίδα, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους.

Γιατί επέλεγε να δίνει ιδεολογικές μάχες ανεξαρτήτως δημοσκοπήσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων.
Γιατί είχε πολιτικό προσωπικό που είχε προσωπικές φιλοδοξίες και ατζέντες, αλλά όλοι μάτωναν τη φανέλα γιατί πίστευαν σε κοινό πολιτικό και αξιακό πλαίσιο.

Γιατί είχε δυναμική και ανατροφοδοτούμενη σχέση με τους νέους και τα δυναμικά μεσοστρώματα της ελληνικής κοινωνίας ως βασικός εκφραστής της ανάπτυξης και της παροχής περισσότερων ευκαιριών.

Οι πολίτες ανανεώνουν τα συμβόλαια με τους πολιτικούς σχηματισμούς όταν έχουν σταθερές προσδοκίες για το παρόν και κυρίως για το μέλλον. Εάν η ΝΔ καταφέρει αυτό να το κατανοήσει ως δύναμη πραγματικής προόδου και ανάπτυξης για τους πολλούς θα διασφαλίσει ακόμα μια κυρίαρχη παρουσία στο πολιτικό σκηνικό της χώρας τα επόμενα χρόνια.

Εάν επιλέξει το εύκολο αφήγημα του «μη χείρον βέλτιστον» ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών θα υπονομεύσει ακόμα και την ίδια τη μελλοντική της ύπαρξη ως κεντρικής πολιτικής δύναμης . Δεν είναι κάτι περίεργο και απίθανο. Πολλά μεγάλα κεντροδεξιά κόμματα σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες παρά την παράδοση δεκαετιών και το ισχυρό πολιτικό τους αποτύπωμα τίθενται σταδιακά στο περιθώριο. Γιατί κανένα ένδοξο παρελθόν δεν αποτελεί εγγύηση για ένα ισχυρό πολιτικό μέλλον, εάν δεν ανανεώνονται οι σχέσεις εμπιστοσύνης και προσδοκίας με τους πολίτες.