Δημήτρης Παγαδάκης

Εν μέσω ριπών στερεοτυπικού αντιμιλιταρισμού, μεταξύ άλλων, διατεινόταν ότι πάλευε για «την ακύρωση της συμμετοχής του ελληνική στρατού σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και φυσικά την καταστολή των λαϊκών αγώνων». Ως προς το πρώτο σκέλος τα αναλυτικά της εργαλεία δεν προέβλεπαν ότι ο Πούτιν θα ξεκινούσε βάρβαρη εισβολή στην Ουκρανία.

Αναγκαστικά, πιστή στο διακηρυγμένο αντιιμπεριαλιστικό της αγώνα επέμενε με βεβαιότητα στην αποχή του στρατού από τις συρράξεις των «δυο ιμπεριαλισμών». Όρο που διατύπωσε υπό το εξισωτικό δόγμα της ουδετερότητας απέναντι σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους και ένας ευρωβουλευτής του κόμματος της.

Ως προς το δεύτερο, όμως, σκέλος της εσωτερικής καταστολής λησμόνησε ότι κατά τη διακυβέρνηση της πρώτης φορά αριστερά, ο δεξιός συγκυβερνήτης της και υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος δήλωνε σοκαριστικά ότι «ο στρατός διασφαλίζει τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας!» Τότε η ίδια αδάμαστη νεολαία δεν έβγαλε τσιμουδιά, πήγε πάσο στη προσβολή της δημοκρατίας και χαλαρά τη προσπέρασε.

Εσχάτως, μετά από το υποχρεωτικό ρεπό από βολικά κυβερνητικά πόστα η ρωμαλέα αυτή νεανική οργάνωση θυμήθηκε πια τα ριζοσπαστικά της αιτήματα. Και έμπλεη φολκλορικού πασιφισμού ζήτησε «την άμεση μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 6 και σταδιακά στους 3 μήνες». Θεωρώντας πιθανόν μέσα στην ιδεοληπτική της μέγγενη ότι η Ελλάδα είναι κάτι ανάμεσα σε Ανδόρα, Λιχτενστάιν και Μονακό.

Παραμελώντας επίσης ότι ήδη ο Ερντογάν είχε θέσει επίσημα θέμα αποστρατικοποίησης των ελληνικών νησιών. Με αποτέλεσμα αν το αίτημα της αποδυνάμωσης σε έμψυχο υλίκο των ενόπλων δυνάμεων γινόταν αποδεκτό, αυτό θα συμβαδίζει με τα επιθετικά νυχτερινά γούστα του νεοσουλτάνου.

Εκείνα τα φεγγάρια, ωστόσο, η ανακοίνωση της δεν έγινε αντιληπτή από τα καθεστωτικά τουρκικά ΜΜΕ ώστε να την εγκωμιάσουν. Ήρθε, όμως, σχεδόν επετειακά ένα χρόνο μετά ο ενήλικας, μεστός και επίσημος ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει εκείνο το χειροκρότημα που δεν χάρισε η Άγκυρα στην ορμητική νεολαία του.

Με πρωτοφανή αγωνία για την τύχη των αμερικανικών μαχητικών τα F-16 που διεκδικούν οι Τούρκοι διέγνωσε σοβαρή ήττα του Μητσοτάκη. Του, κατά την εμμονική συλλογιστική τους, «πιστού και προβλέψιμου συμμάχου που τα δίνει όλα, χωρίς να διεκδικεί τίποτα».

Αιτία, η τροπολογία Μενέντεζ που στηρίζει τα ελληνικά συμφέροντα, η οποία τέθηκε εκτός του νομοσχεδίου της Γερουσίας για τον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ. Στη πραγματικότητα η τύχη των τροπολογιών είναι υπό εκκρεμότητα. Η διαμόρφωση της τελικής τους εκδοχή θα αποφασιστεί κατά την διαπραγμάτευση που θα γίνει μεταξύ της Βουλής και της Γερουσίας.

Αναμφίβολα αυτή η αναμονή συμφέρει την Ελλάδα. Εφόσον, βέβαια, συνοδευτεί από σημαντικούς περιορισμούς και αυστηρές δεσμεύσεις για τη τουρκική πολεμική αεροπορία που παραβιάζει διαρκώς ασύστολα τον εθνικό μας εναέριο χώρο.

Τίποτε όμως, δεν εμπόδισε τη βιαστική Κουμουνδούρου να καταλήξει με ασυλλόγιστη πρεμούρα σε ανακοίνωση που διατύπωνε αυθαίρετα ότι η κυβέρνηση «καθίσταται ολοένα και πιο επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα». Αναπόδραστα, την επαίνεσε ανεπιφύλακτα η απέναντι πλευρά του Αιγαίου που βρίσκεται σε άτυπο αμερικανικό εμπάργκο προμήθειας οπλικών συστημάτων.

Από τη πλευρά τους τα μηντιακά τσιράκια του Ερντογάν ερμήνευσαν ότι η στάση της ελληνικής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν προσφέρει την απαιτούμενη σύγκλιση στην αμυντική και συστοίχιση στη εξωτερική της πολιτική της χώρας.

Πρόκειται για την ίδια στάση που για μικροκομματικούς λόγους λέει όχι στον φράχτη του Έβρου, και όχι στους Γάλλους και τα Ραφάλ τους. Αρνείται ακόμη στους Αμερικάνους τη μακροχρόνια συμφωνία στα θέματα των εγχώριων βάσεων τους. Χωρίς να προβάλλει στους πολίτες κάποιο σχέδιο πίεσης προς τους συμμάχους της άλλης πλευράς του Ατλαντικού ώστε να μας κάνουν τα χατίρια.

Να κόψουμε για παράδειγμα τις συνδρομές στο Νέτφλιξ; Να επιβάλλουμε αιφνιδίως περιορισμό στις βίζες των αμερικανών τουριστών; Να θέσουμε , λόγου χάρη, εμπάργκο στα ξυραφάκια που εξάγουμε στις ΗΠΑ; Τρίχες. Όλος αυτός γεωπολιτικά μάταιος βερμπαλισμός εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας χαβαλεδιάρικης αντιπολιτευτικής επικοινωνίας με το εθνικό ακροατήριο.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Προφανώς και κάθε κόμμα δικαιούται να επιλέγει την αντιπολιτευτική µμετωπική του στρατηγική. Όχι, όμως, σε βάρος της αταλάντευτης προσήλωσης στην υπεράσπιση των εθνικών θέσεων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Σύμφωνοι, η διαφορετική οπτική είναι απολύτως αποδεκτή στο πλαίσιο του πολιτικού παιχνιδιού. Τα διφορούμενα, όμως, ρητορικά μηνύματα επί εθνικών θεμάτων που εκπέμπουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στις δημόσιες παρεμβάσεις τους δεν τα καθιστούν αξιόπιστα.

Ασφαλώς και η πατριωτική τους συνείδηση δεν αμφισβητείται. Αλλά η υλικά βιωμένη πατρίδα δεν είναι αποκλειστικά ο κομματικός τους μικρόκοσμος. Ούτε μια υπερβατική κατασκευή που χρησιμοποιείται σαν καταφύγιο μιας φαντασιακής κοινότητας φορέων ατομικών δικαιωμάτων, ταξικού διεθνισμού και πολυπολιτισμικότητας.

Κανείς δεν ξεχνάει ότι έχουν προϋπηρεσία στη διακυβέρνηση της χώρας. Η νοοτροπία, η αντίληψη και το φρόνημα τους είναι διαπιστωμένα και καταγραμμένα στους πολίτες. Ενόσω το νπρόσφατο διαχειριστικό παρελθόν τους δεν αποτελεί λευκή σελίδα στην ιστορία του τόπου. Την υπέγραψαν επωνύμως.

Οπότε, υπό τη σημερινή θολούρα της δημοσκοπικής τους καθήλωσης -την ώρα που η κυβέρνηση δεν βρίσκεται στα καλυτέρα της- δεν δικαιολογείται καμιά αξίωση από μεριάς τους για υποτιθέμενες ορθολογικές παρεμβάσεις.

Γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι ο ρεαλισμός στα εθνικά θέματα είναι πέραν των δυνατοτήτων τους. Ειδικότερα όταν συνεχίζουν απτόητοι να περιφέρονται ζαλισμένοι μακριά από το έδαφος. Ως δορυφόροι στο απώτερο διάστημα. Κόμμα και νεολαία επιβάτες του ίδιου Σπούτνικ.