Δημήτρης Δανίκας

Oπως ο τίτλος θρυλικού γουέστερν του μακαρίτη Σέρτζιο Λεόνε: «The Good the Bad and the Ugly».

Είναι σε όλους γνωστό. Κάθε προεκλογική περίοδος το εφαλτήριο λαϊκισμού. Απ’ όλες τις παρατάξεις. Προς ικανοποίηση της πελατείας.

Ως εκ τούτου, ο Χρήστος Σταϊκούρας έτριξε τα δόντια στους τραπεζίτες. Από κοντά και ο Τσίπρας. Σιγά που το «αριστερό αγόρι» θα έχανε τέτοια ευκαιρία. Και περίπου διεμήνυσε, απειλητικά και κοφτά: εγώ θα τους καταβρόχθιζα για breakfast.

Προς τι όλα αυτά; Μα φυσικά προς όφελος των δανειοληπτών. Με τη γνωστή και διαχρονική πονηρία: δανείζομαι, αγοράζω, δεν πληρώνω. Και γιατί δεν πληρώνεις; Επειδή δεν έχω. Μα έχεις. Ναι, σου λέει, αλλά αυτά τα κρατάω για μια ώρα ανάγκης. Ποια ανάγκη; Να σπουδάσω τα παιδιά μου στην Αγγλία και να δώσω το κατιτίς στην κόρη μου!

Στην πραγματικότητα πολλοί εξ αυτών των «αδέκαρων» σκέφτονται ως εξής: θα διαπραγματευτώ και με την τράπεζα αλλά και με την κυβέρνηση και στο τέλος κάτι θα κερδίσω. Πονηρός ο βλάχος.

Η μεν τράπεζα μπορεί να υποχωρήσει. Η δε κυβέρνηση, καθώς και η αντιπολίτευση, προκειμένου να κερδίσουν την ψήφο μου, κάτι θα κάνουν. Ποιο το αποτέλεσμα; Στο τέλος βγαίνουν δικαιωμένοι. Κάπου η τράπεζα υποχωρεί και οι δόσεις «κονταίνουν». Και κάπου, προεκλογικά, τα κόμματα διαγκωνίζονται μεταξύ τους, ποιο θα κερδίσει τους περισσότερους με τις υποσχέσεις που θα δώσει.

Ως εκ τούτου, χαμένοι όλοι οι άλλοι. Οι συνεπείς. Που τις δόσεις τους πληρώνουν. Χαμένοι και οι άλλοι. Ποιοι «άλλοι»; Οσοι δεν δανείστηκαν. Οσοι δεν έχουν ακίνητη ιδιοκτησία. Οσοι δεν ακολούθησαν την πατρική συμβουλή «φρόντισε, παιδάκι μου, να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου».

Το αποτέλεσμα; Μα φυσικά οι αθώοι πληρώνουν τα σπασμένα των συστηματικών κοπανατζήδων. Αμ ποιος θα πληρώσει; Ο Σταϊκούρας; Ο Τσίπρας; Ο Βαρουφάκης; Ολοι αυτοί έχουν δεμένο τον γάιδαρό τους. Οι αθώοι πληρώνουν τον λογαριασμό.

Ποιος ο λογαριασμός; Ας πούμε, ένα μικρό παράδειγμα, η αύξηση στα ασφάλιστρα των τραπεζών. Γιατί αυτό; Επειδή, σου λέει, οι κοπανατζήδες εν Ελλάδι είναι πολλοί, εξ όλων των κομμάτων, γι’ αυτό και τα ασφάλιστρα ανεβαίνουν. Τι σημαίνει αυτό; Το επιτόκιο σκαρφαλώνει.

Ποιος ο λογαριασμός; Μα φυσικά οι ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών. Συνεισφέρουμε (έτσι το λένε) όλοι μαζί. Και οι κοπανατζήδες και οι αθώοι. Η γνωστή οριζόντια εξίσωση. Το προσφιλές σπορ της Σωρρακώσταινας. Πλήρωσε κι εσύ μακάκα. Μα εγώ δεν έχω δανειστεί. Μα εγώ ουδέποτε πήρα δάνειο στεγαστικό ή και καταναλωτικό. Ουδεμία σημασία. Αφού είσαι μακάκας, καλά να πάθεις. Πλήρωσε κι εσύ. Μα γιατί; Για τη σωτηρία της πατρίδας.

Η σωτηρία της πατρίδας άρρηκτα κολλημένη με την οικονομία. Η οικονομία με τις τράπεζες. Οι τράπεζες με τα δάνεια. Και τα δάνεια με τους κοπανατζήδες. Ωραία, λες εσύ. Τότε γιατί το ψηφιακό κράτος του Κυριάκου Πιερρακάκη δεν έχει φροντίσει να βγάλει στη σέντρα όλους αυτούς με τα ονόματά τους;

Α, δεν γίνεται, σου λέει. Και γιατί δεν γίνεται; Μα επειδή είναι προσωπικά δεδομένα. Και επειδή οι τράπεζες δεν μπορούν να δημοσιοποιήσουν προσωπικά στοιχεία. Τέλεια. Τότε οι κοπανατζήδες προστατευμένοι. Ακόμα και από τα πρωινάδικα. Φερ’ ειπείν και από τον αειθαλή Γιώργο Παπαδάκη. Υπέρ λαϊκισμού κι αυτοί. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους κάθε πρωί. Κάτω τα χέρια από τους «φτωχούς» και απροστάτευτους ιδιοκτήτες κατοικιών.

Με απλά λόγια. Για τις τρύπες της φοροδιαφυγής πληρώνουν οι γνωστοί μακάκες. Για τα υψηλά επιτόκια οι γνωστοί μακάκες. Για τις ανακεφαλαιοποιήσεις, οι γνωστοί μακάκες. Για όλα οι αθώοι και συνεπείς.

Με τις πολιτικές, τις παροχές, τις διευκολύνσεις και τις ψηφοθηρικές υποσχέσεις τους, όλες οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει για δύο πράγματα: να επιβραβεύουν την παραβατικότητα και τη λαμογιά και να τιμωρούν τους αθώους και συνεπείς. Ο θρίαμβος μιας χώρας που μαϊμουδίζει ευρωπαϊκά και πορεύεται αφρικανικά!