Δημήτρης Δανίκας

Οι τάχα μου λεβέντες από την Πάτρα. Και απ’ αλλού. Το σπορ είναι διαδεδομένο σε όλα τα γεωγραφικά σημεία της επικράτειας. Ας πούμε, σύμφωνα με την καταγγελία του τελευταίου θύματος. Ο αγαπημένος και λατρεμένος σύντροφος προτείνει και εκείνη το δέχεται να αποτυπωθεί σε βίντεο η σεξουαλική τους ευχαρίστηση. Και όταν κάποια στιγμή ο τάχα μου λεβέντης βρεθεί με τα παπούτσια στο χέρι, τότε το βίντεο ανεβάζει και την εκδίκησή του παίρνει.

Το αποτέλεσμα θλιβερό και ανατριχιαστικό. Εντελώς κλασικό αποτύπωμα μιας κουλτούρας τόσο καθυστερημένης, τόσο σεξιστικής, τόσο φαλλοκρατικής και τόσο μουσουλμανικής, επιπέδου Ιράν, όσο ο νους στοιχειωδώς λογικού, δημοκρατικού και κανονικού ανθρώπου δεν μπορεί να το χωρέσει.

Το κορίτσι, ηλικίας είκοσι και τεσσάρων Μαΐων, αναγκάζεται να αυτοσφραγιστεί εντός της οικίας της για περίπου τέσσερις μήνες. Ολοι οι υποψήφιοι εργοδότες κλείνουν την πόρτα. Ο χλευασμός και η περιφρόνηση χορεύουν παρέα με γελάκια, υπονοούμενα και πάσης φύσεως «στολίδια». Οπως «τσούλα», «πορνίδιο» και άλλα τέτοια.

Και γενικά, το θύμα έχει καταλήξει με την πλάτη στον τοίχο. Να τη σχολιάζουν, να τη δακτυλοδείχνουν, να την «πυροβολούν» και να τη «σταυρώνουν». Εκείνη και όχι τον τάχα λεβέντη. Εκείνη ο θύτης, ο ένοχος και ο εγκληματίας. Εκείνος ο μάγκας. Τα πάνω κάτω.

Ποιο το έγκλημα και ποια η ενοχή; Ο έρωτας. Η σεξουαλική πράξη. Η στοιχειώδης, η ευλογημένη και η εντελώς ανθρώπινη στιγμή απόλαυσης. Ο έρωτας στο απόσπασμα. Και γιατί; Επειδή το κορίτσι εκτέθηκε. Επειδή συναίνεσε στην επιθυμία του αγαπημένου της. Επειδή με επιπολαιότητα πορεύτηκε.

Ωραία! Και ο τάχα μου λεβέντης; Αυτός στο απυρόβλητο. Αυτός ο τάχα μου μεγάλος εραστής. Αυτός λαμβάνει επαίνους από το σινάφι του. Ελα, ρε, είσαι μεγάλος! Αυτός σαν κορδωμένο σκεπάρνι. Είδε η ψείρα αλώνι, περπατεί και καμαρώνει.

Α, ναι, σου λέει. Αυτός είναι άνδρας. Είναι αφέντης. Αυτός είναι κυνηγός. Αυτός καλά έκανε ώστε το θήραμά του να γλεντήσει, να εκθέσει και στη συνέχεια η κοινωνία να το κατασπαράξει.

Πού παραπέμπουν όλα αυτά; Μα, φυσικά, σε προηγούμενες δεκαετίες. Οπου όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα και όλα τα πλάκωναν η καθυστέρηση και οι τριτοκοσμικές προκαταλήψεις. Μα, τώρα; Το 2022; Ναι, τώρα. Και μάλιστα από εκπροσώπους της νέας γενιάς. Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Το σεξ υπό απαγόρευση. Περίπου κάτι σαν βρωμιά. Από τα έγκατα. Από τον υπόνομο. Ο έρωτας και η σεξουαλική πράξη, το καμάρι των αρσενικών και το έγκλημα των θηλυκών. Πού παραπέμπουν όλα αυτά; Μα, φυσικά, στην ανισότητα. Η γυναίκα το συνώνυμο της αμαρτίας. Η γυναίκα στο περιθώριο. Η γυναίκα υποχείριο των ανδρών. Η γυναίκα με αόρατη μπούρκα χριστιανικής προελεύσεως και ευρωπαϊκής κοπής.

Ετσι, από τη μια υποτίθεται ότι η ελληνική κοινωνία έχει εκσυγχρονιστεί και εξοικειωθεί με προχωρημένες και απελευθερωμένες αντιλήψεις. Και από την άλλη, η παρθενορραφή κυριαρχεί στις πεποιθήσεις μιας μάζας που, ανεξάρτητα από ηλικίες, επαγγέλματα και ιδεολογικές προτιμήσεις, εξακολουθεί να πορεύεται αλληθωρίζοντας προς το παρελθόν, την καθυστέρηση και έναν αόρατο πλην ακατανίκητο χριστιανο-μουσουλμανισμό.

Να μην έχουμε την παραμικρή αυταπάτη. Οτι δηλαδή κριτήριο είναι τα πτυχία και οι πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες του καθενός. Λάθος μεγάλο και ασυγχώρητο. Κριτήρια είναι η κουλτούρα, οι δημοκρατικές αξίες και ο σεβασμός. Το αυτονόητο εδώ είναι κάτι ξένο και εχθρικό.

Επομένως, ο υπόγειος, ο κρυφός μουσουλμανισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Αυτοί συγκροτούν τις μάζες της καθυστέρησης και της τριτοκοσμικής ντροπής! Ολοι αυτοί, οι βίαιοι, βρώμικοι, σιχαμένοι και κακοί.