Ανδρέας Ζούλας

Το «φαινόμενο Καρυστιανού» άρχισε να αυτο-απομυθοποιείται με τις πρώτες γενικές-πολιτικές δηλώσεις

Ο «ΚΙΜΩΝ» έπλευσε στην θάλασσά μας και αγκυροβόλησε στα νερά της Σαλαμίνας, όπου η ελληνική ναυτοσύνη νίκησε τον Ανατολικό δεσποτισμό και έσωσε για πάντα την Ιδέα της Ελευθερίας και τον δυτικό πολιτισμό

Η αποκάλυψη του «τελικού στόχου» της κυρίας Καρυστιανού φαίνεται ότι αφυπνίζει και κινητοποιεί τους συγγενείς των Νεκρών του δυστυχήματος των Τεμπών. Και θα ήταν ευχής έργο αν – έστω και τώρα – αφύπνιζε και την κοινή γνώμη, ώστε να πει «Αρκετά»

Θα ήθελα, ειλικρινά, να έγραφα κάτι χαρμόσυνο και γιορτινό, για τον καινούργιο χρόνο, αλλά η σημερινή πολιτική κατάσταση στην χώρα μας με υποχρεώνει να παραφράσω το λεχθέν από τον Καρτέσιο «cogito, ergo sum», το οποίο στα καθ’ ημάς σημαίνει «Σκέπτομαι, άρα υπάρχω»

Τελικώς η Αντιπολίτευση έρχεται αντιμέτωπη με το «κόμμα Καρυστιανού», όπως ακριβώς ο Φράνκεστάιν με το πλάσμα που ο ίδιος δημιούργησε

Καθώς φεύγει το 2025 δημιουργείται αυτομάτως διάθεση «απολογισμού», αλλά και - κυρίως - συλλογισμού για τα μέλλοντα, τα πολιτικά, τα οποία μάλιστα δεν είναι «μελλοντικά», αλλά άμεσα

Οι Άγιες Ημέρες των Εορτών Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς ήταν, παλιά, το χρονικό πλαίσιο των «εορταστικών» χρονογραφημάτων

«Για όσα ως Κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος. Είμαι υπερήφανος»

Όσοι από τον αριστερό πολιτικό χώρο, αλλά και όσοι άλλοι που για ιδίους λόγους, πίστευαν ή ήλπιζαν σε … επανάκαμψη του κ. Τσίπρα, γνωρίζουν τώρα, μετά την «Ιθάκη», ότι «Αλέξης» σημαίνει ακρισία και αναξιοπιστία

Την περασμένη Πέμπτη κατατέθηκε στην Βουλή ο Προϋπολογισμός του 2026

Οι δράσεις, επιλογές και δηλώσεις τριών βασικών - έστω και ονομαστικώς - συντελεστών της πολιτικής μας σκηνής ξεπέρασαν τις ημέρες αυτές τα όρια της συνήθους γι’ αυτούς παραδοξολογίας

Τα γεγονότα που συνέβησαν τις τελευταίες αυτές ημέρες και οι συμφωνίες που υπεγράφησαν με τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς, με την έλευση στην Αθήνα ογδόντα περίπου κορυφαίων πολιτικών και μεγάλων επιχειρηματιών των Ηνωμένων Πολιτειών, δίδουν το μήνυμα ότι: Σημαίνει η μεγάλη ώρα της Ελλάδος

Το πιο σημαντικό, αλλά και πολυσήμαντο, εύρημα των τελευταίων δημοσκοπήσεων είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θέλει μονοκομματική κυβέρνηση και όχι κυβέρνηση συνεργασίας

Η υπονόμευση του αρχηγού είναι μόνιμη, ενδημική, κατάσταση στην Νέα Δημοκρατία

Η πολύμηνη κομματική και άλλης μορφής και σκοπιμοτήτων διατεταγμένη, αλλά και … «αυτόβουλη», ηλεκτρονική, παραπληροφόρηση για το δυστύχημα των Τεμπών έχει ένα σταθερό, πρώτο, στόχο: Να πληγεί η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός

Φίλος από τα μαθητικά χρόνια, κεντρώος όσο δεν γίνεται περισσότερο, με λαμπρή – και πανέντιμη – σταδιοδρομία στο Δημόσιο, συνταξιούχος πια και πανταχόθεν καταπιεζόμενος, μού έλεγε, παραμονές των εκλογών που έφεραν στην εξουσία, για πρώτη φορά, την Αριστερά: Τι περισσότερο θα μού κάνει ο Τσίπρας;

Με το νέο και τελικό (;) ως φαίνεται τελεσίγραφο Τραμπ προς την Χαμάς αρχίζουμε να μετράμε κρίσιμες ώρες

Οι σημερινοί αρχηγοί των κομμάτων της Αντιπολίτευσης αποτελούν μοναδικό, θλιβερό, παράδειγμα πολιτικών σε ολόκληρη την μεταπολιτευτική περίοδο και όχι μόνο…

Η ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι σκάνδαλο. Είναι καρκίνωμα

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την, ούτως ή άλλως, επισφαλή εκεχειρία για την οποία - τη επινεύσει Τραμπ - συμφώνησαν Ισραήλ και Ιράν, οι πάντες εύχονται να είναι «αρχή ειρήνης», όσο και αν φοβούνται ότι μπορεί να αποτελέσει «ανάπαυλα πολέμου»

Η πολιτικά αλλοπρόσαλλη σύμπραξη Τσίπρα – Καμμένου κατά την μαύρη και αλήστου μνήμης κυβερνητική τους συνεύρεση ήταν το πλαίσιο της τραγωδίας που ζήσαμε πριν από δέκα χρόνια

Και η «Εναλλακτική» της συμφοράς

Το τελευταίο θέμα που θα μπορούσε, κατά την γνώμη μου, να αποτελέσει αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης – και μάλιστα μεταξύ της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας αφενός και αφετέρου του ΠΑΣΟΚ και του (στενού και … ευρύτερου) Σύριζα, είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ

Μέχρι τώρα λέγαμε ότι «δεν υπάρχει Αντιπολίτευση». Να όμως που τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα