Άγγελος Μόσχοβας

Η ζωή τα έφερε έτσι, που χρόνια αργότερα, το 1991 τον γνώρισα από κοντά. Εγώ ξεκινώντας τη δημοσιογραφία στον Flash 9,61 κι εκείνος καταξιωμένος ήδη επί πολλά χρόνια, να κάνει ραδιοφωνική εκπομπή. Απλός, σοφός, γελαστός σου μιλούσε σαν να ήταν στον αέρα, με εκείνες τις επιτηδευμένες παύσεις κι εκείνα τα υπέροχα ελληνικά. Είχε απομυθοποιήσει ήδη πολλά και πολλούς.

Θυμάμαι το γέλιο που ρίχναμε με τον Γιώργο Σταματόπουλο, όταν μας διηγούνταν πώς ξεφορτώνονταν κάποιον ψωνισμένο πολιτικό. Τον κορόιδευε στα μούτρα, αλλά με τόσο γλυκό τρόπο που εκείνος δεν το καταλάβαινε. «Σε παρακολουθώ, πας πολύ καλά!» του έλεγε. Ή μετά από κάποιο τηλεοπτικό debate «Εξήλθες νικητής!» κι εκείνος κορδωνόταν.

Κάπου στο 1996-97, παρακολουθούσα την εκπομπή του στο Mega και μου έφυγαν τα σαγόνια. Έχει πάρει συνέντευξη από τον Στέλιο Καζαντζίδη και είχε πλάνα μέσα από το στούντιο την ώρα που τραγουδούσε ο «θεός». Ζήλεψα, έσκασα. «Αχ να ήμουν εκεί!» έλεγα. Το 2000, πήγα όντως συνεργάτης του στο κανάλι. Άψογος, βοηθητικός, κύριος. Κάποιο απόγευμα μου λέει: «Βρε Άγγελε μπορείς να πας να πάρεις μια συνέντευξη γιατί έχω πήξει;». «Φυσικά, από ποιον;» «Από τον Στέλιο. Τον Καζαντζίδη.  Κάνει δημοπρασία προσωπικά του αντικείμενα για να βοηθήσει από τα έσοδα τους πληγέντες από τον περσινό (1999) σεισμό της Αθήνας».

Μόνο που δεν λιποθύμησα. Πήγα στη Νίκαια, έκανα τη συνέντευξη, έσφιξα το χέρι του υπέρτατου τραγουδιστή. Τον ευγνωμονούσα πάντα τον Νάσο, γι' αυτή την ευκαιρία.

Θυμάμαι με σκανταλιάρικο ύφος να με παίρνει παράμερα και να μου εξηγεί πώς ξέφευγε απ' όλα: Μετά την πρωινή εκπομπή στο Mega, χειμωνιάτικα έπαιρνε το αμάξι και πήγαινε Παρνασό για σκι και το βράδυ επέστρεφε. «Μόνο καθημερινές, φίλε. Μαγεία, τα ξεχνάς όλα εκεί πάνω! Είσαι εσύ και ο ουρανός». 

Ήταν μάστορας στο γυαλί, πρωτοπόρος άλλωστε των live εκπομπών. Τα ευτράπελα πολλά, όσο κι εκείνα τα άγνωστα που δείχνουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Όπως εκείνος ο υποψήφιος που στις εκλογές του 2000 ήρθε στην τελευταία εκπομπή... χωρίς να έχει προσκληθεί. Ή ένα θέμα που ακουμπούσε έναν εκ των εκδοτών του μεγάλου καναλιού και ο Αθανασίου είπε: «Θα το παίξουμε και αύριο».

Αγαπητός και πασίγνωστος, είχε προτάσεις από τα μεγάλα τότε κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να κατέβει υποψήφιος βουλευτής. Και πότε; Όταν τα κανάλια ήταν μόνο δύο. Επιτυχία σίγουρη, λόγω δημοφιλίας. Αλλά αρνήθηκε. Δέχθηκε να ασχοληθεί με την πολιτική με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατέβηκε, βγήκε βουλευτής στην ανατολική Αττική, όπου έμενε, αλλά δέχθηκε πόλεμο από το περιβάλλον της τότε ηγεσίας για να σπρώξουν άλλους, πιο εύπεπτους, πιο εύκαμπτους. Στο τέλος τον εγκατέλειψαν πολλοί. Είχε μια πίκρα. Δεκαετίες μορφή της δημοσιογραφίας και μάλιστα της τηλεοπτικής, λεφτά δεν έβγαλε σε αντίθεση με άλλους. Μιλούσε πάντα με αγάπη και καμάρι για την υπέροχη οικογένεια που είχε φτιάξει: την γυναίκα του Εύη και τα παιδιά τους Τίμο και Ελένη.

Νάσο μου, καλό ταξίδι, εσύ «εξήλθες νικητής» στ' αλήθεια...