Θάνος Καλλίρης: Ο παλιός είναι αλλιώς - και τώρα είναι καλύτερος

«Το νέο αυτό κομμάτι είναι γεμάτο θετική ενέργεια. Τη μουσική έγραψε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος και τους στίχους η Βίκυ Γεροθόδωρου. Είναι το comeback μου στη δισκογραφία». «Μα πότε λείψατε, κύριε Καλλίρη;». «Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω σταματήσει λεπτό τις ζωντανές εμφανίσεις. Τα τελευταία τρία χρόνια έχω κάνει πάνω από 300 live, ωστόσο δίσκο έχω να βγάλω από το 2004. Θα σας πω κάτι όμως: για έναν καλλιτέχνη που δεν έχει το σουξέ της εποχής το να λαμβάνει τόση αγάπη από τον κόσμο στις εμφανίσεις του είναι μεγάλη χαρά».

Η αλήθεια είναι ότι κάπου, κάπως, κάποιο βράδυ πρέπει να έχεις βρεθεί σε ζωντανή εμφάνισή του. Απορείς με δύο πράγματα. Πώς είναι δυνατόν 18χρονες κοπέλες να ξέρουν τα κομμάτια του και τι συμφωνία έχει κάνει με τον διάβολο και παραμένει αγέραστος. «Υπερβολές. Απλά ίσως σε σχέση με τους συνομηλίκους μου φαίνομαι κάπως νεότερος. Δεν κάνω δίαιτες. Δεν ξημεροβραδιάζομαι στα γυμναστήρια. Δεν καπνίζω. Δεν θα φάω υπερβολικές ποσότητες και περπατάω πολύ».

Πώς έζησε τα 90s και τι διαφορετικό είχαν τότε τα μαγαζιά της νύχτας; «Δούλευαν έξι μέρες την εβδομάδα και κάθε μέρα ήταν σαν Σάββατο. Παίρναμε ρεπό για να ξεκουραστούμε, όχι γιατί δεν γέμιζαν τα μαγαζιά. Φυσικά εμφανιζόμουν και σε πίστες. Εβγαινα πριν από τον Πασχάλη Τερζή όταν είχε κάνει επιτυχία τεράστια με το “Παλιόκαιρος”. Θυμάμαι μέσα σε μια σεζόν, σε ένα άλλο μαγαζί της Θεσσαλονίκης, είχα υπογράψει δέκα χιλιάδες αυτόγραφα».



«Τη ζήσαμε τη φάση “λιμουζίνα στο Χόλιγουντ”. Βγήκαμε στο ιαπωνικό CNN και δώσαμε συναυλίες μπροστά σε μεγάλο κοινό στην Ιαπωνία. Γιατί επιστρέψαμε στην Ελλάδα; Είχαμε υπογράψει στην A&M Records - εκεί ήταν ο Στινγκ να φανταστείς! Αυτή όμως εξαγοράστηκε από την PolyGram και μια τόσο μεγάλη εξαγορά σημαίνει και απολύσεις» 

Μα δεν ήταν ποτέ λαϊκός, πώς βρέθηκε στις πίστες; «Με τους Bang εμφανιστήκαμε σε δύσκολη εποχή. Τα τραγούδια τότε τα μάθαινες στην “Αυτοκίνηση”. Ούτε από το ραδιόφωνο, ούτε από την τηλεόραση. Εμείς θέλαμε να κάνουμε μουσική στο ύφος των Wham και των Duran Duran. Φαντάσου, το πιο light τραγούδι στα μαγαζιά τότε (σ.σ.: μέσα δεκαετίας ’80) ήταν το “Ζήλεια μου” της Αλεξίου. Επανάσταση; Μπορείς να το πεις κι έτσι. Φαντάσου ότι το δικό μας κλιπ στη Eurovision ήταν γυρισμένο σε green room με γραφικά από υπολογιστή. Ξέρεις τι βιντεοκλίπ στέλναμε στον διαγωνισμό πριν από εμάς; Τουριστικές βόλτες στο Σούνιο και την Ακρόπολη.

Ναι, είχαμε βάλει πλώρη για το εξωτερικό. Πήγαμε και στην Αμερική. Συνεργαστήκαμε με τους παραγωγούς της Μαντόνα και του Τζορτζ Μάικλ. Τη ζήσαμε τη φάση “λιμουζίνα στο Χόλιγουντ”. Βγήκαμε στο ιαπωνικό CNN και δώσαμε συναυλίες μπροστά σε μεγάλο κοινό στην Ιαπωνία. Γιατί επιστρέψαμε στην Ελλάδα; Είχαμε υπογράψει στην A&M Records - εκεί ήταν ο Στινγκ να φανταστείς! Αυτή όμως εξαγοράστηκε από την PolyGram και μια τόσο μεγάλη εξαγορά σημαίνει και απολύσεις. Χάσαμε πολλούς ανθρώπους που πίστευαν σε εμάς. Μετά πήγαμε στη Sony. Εκεί μιλούσα μονάχα με τον Δουλάμη, τον Πολυχρονίου και τον Δόξα. Ηρθαμε στην Ελλάδα και γνωρίσαμε την επιτυχία.

Ημασταν δύο γνωστοί αλλά εντελώς άφραγκοι τραγουδιστές. Ξέρεις τι σημαίνει να κυκλοφορείς με μια βαλίτσα στο χέρι και να μην έχεις μία; Ναι, ΟΚ, κάναμε χειραψίες στο Ανατολικό Βερολίνο με τον Μπον Τζόβι. Αλλά το γεγονός ότι ήμασταν άφραγκοι ήταν μια πραγματικότητα. Ετσι, λοιπόν, επιστρέψαμε. Και το 1991 ξεκίνησα τη σόλο καριέρα μου».

Ηταν το κομμάτι «Το νου σου κύριε οδηγέ» το soundtrack των ελληνικών 90s; «Εμένα με σημάδεψε. Εκανα βέβαια κι άλλες επιτυχίες, αλλά αυτό το κομμάτι έγινε διαχρονικό. Ξεπερνά όλα τα άλλα. Ακόμη και σήμερα με παίρνουν χορωδίες παιδιών επτά και οκτώ χρόνων να το τραγουδήσουν. Ακου την ιστορία. Είχα δεσμό τότε με τη Ναταλία Γερμανού, ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός και συζούσαμε. Είχα ακούσει ένα ιταλικό τραγούδι στο ραδιόφωνο που μου άρεσε. Επιστρέφοντας σπίτι βλέπω ότι της έχουν στείλει το καινούριο CD της Λάουρα Παουζίνι. Το έβαλα και το άκουσα. Στο δεύτερο τρακ ανακαλύπτω ότι λέει το κομμάτι a capella και αμέσως παίρνω τηλέφωνο τον Γιάννη Δόξα. Του είπα ότι θέλω να κάνω την ελληνική διασκευή και μου έστειλε σε Fax τους στίχους. Με το που το τραγούδησα έβαλα τα κλάματα. Χωρίς καν να έχω παιδιά, κόλλησα με τον στίχο».



Πόσο δύσκολο ήταν για ένα ποπ είδωλο να κάνει οικογένεια; «Πολύ. Βάλλεσαι από παντού. Απλά όταν πεις “ήρθε η ώρα μου”, όταν βαρεθείς να είσαι εργένης, τότε αλλάζεις. Η γυναίκα μου έτσι με γνώρισε. Ημουν επώνυμος από το 1987 και το 1999 γεννήθηκε ο γιος μου. Είχα συνηθίσει σε αυτό που λέμε “αναγνωρισιμότητα”. Τι σήμαινε τότε η επωνυμία; Οτι μπορεί να επιστρέφεις σπίτι σου την ώρα που σχόλαγε το σχολείο της γειτονιάς σου και έτσι να σε πάρουν στο κατόπι εκατοντάδες κοριτσόπουλα φωνάζοντας το όνομά σου. Ακόμα το θεωρώ πολύ γλυκό όταν μου γράφουν στα social media ότι ήμουν αφίσα στο παιδικό δωμάτιό τους. Τελικά, όμως, δεν τα κατάφερα. Χωρίσαμε με τη γυναίκα μου. Ευτυχώς, πολιτισμένα, φιλικά». Τον πιάνει κατάθλιψη όταν σκέφτεται τις αμοιβές του παρελθόντος σε σύγκριση με τις σημερινές; «Δεν είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη. Δεν με πιάνει όμως κατάθλιψη. Τότε γέμιζα ένα στάδιο, σήμερα ένα μικρό μαγαζί της γειτονιάς. Εγώ είχα μπάντες από το 1984. Είμαι γιος μουσικού.

Δεν ήμουν ένα φτωχό άσημο παιδάκι που έγινε εν μια νυκτί γνωστός και τρελάθηκε. Τώρα έχω έρθει στο ένα μέτρο κοντά στο κοινό, τότε με έβλεπαν ως μια μικρή κουκκίδα από απόσταση. Από τις αρχές του 2000 είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι δεν είχα την ίδια ανταπόκριση από τον κόσμο. Δεν έγινα παράφωνος σε ένα βράδυ, δεν έλεγα χάλια κομμάτια ξαφνικά. Γύρισε στο πιο λαϊκό πρόγραμμα η διασκέδαση. Ημουν όμως προετοιμασμένος και γι’ αυτό. Δεν πεινούσα, αλλά φρόντισα να μπορώ να ζω με λιγότερα χρήματα. Ολα, αν έχεις την κατάλληλη παιδεία, μπορείς να τα διαχειριστείς. Με ρωτούσε ο περιπτεράς της γειτονιάς “πού είσαι, ρε Θάνο, γιατί χάθηκες;” - επειδή δεν ήμουν στα περιοδικά και στην τηλεόραση. Πίστευε ότι δεν εμφανίζομαι πουθενά και εγώ μπορεί να γέμιζα το “Χίλια χείλια”, το καλύτερο μαγαζί στη Λάρισα».

Και πώς επανήλθε; «Από το Facebook. Με ακολουθεί 70.000 κόσμος. Μάλλον αναρωτιόταν “πού χάθηκε ο Καλλίρης;”. Οταν είδαν ότι δεν έκανα καράφλα και κοιλιά αλλά εμφανίζομαι σε μαγαζιά άρχισαν να τα γεμίζουν. Από τα highlights της σεζόν που μας πέρασε ήταν η συνεργασία με τον Λάμπη Λιβιεράτο. Ηθελα να τον βοηθήσω έμπρακτα μετά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε».

Πώς νιώθει σήμερα για την επιστροφή με ένα καινούριο κομμάτι; «Αγχωμένη αισιοδοξία. Εχουν αλλάξει τα πράγματα και περιμένω με μεγάλη αγωνία να δω την ανταπόκριση του κόσμου στο κομμάτι. Θα βγω πάλι, σαν χίπης, με τη βαλίτσα στο χέρι, περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο».