Τζία Κόπολα: Στον δρόμο που χάραξε ο διάσημος παππούς της

Γεννημένη ως Τζιανκάρλα Κόπολα προς τιμήν του πατέρα της Τζιανκάρλο που πέθανε προτού γεννηθεί, η Τζία είναι εγγονή του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ανιψιά της Σοφία και του Ρόμαν, αλλά και, μην ξεχνιόμαστε, του Νίκολας Κέιτζ και του Τζέισον Σβάρτσμαν. Με τέτοιο αίμα στις φλέβες της δεν ακούγεται διόλου απίθανη η συνάντησή σου με τον Τζέιμς Φράνκο σε ένα πάρτυ, αλλά και η επερχόμενη επικοινωνία σας με e-mail γιατί έτσι θέλησες.

Κάπως έτσι προέκυψε το σκηνοθετικό ντεμπούτο «Palo Alto» της φωτογράφου Τζία, το οποίο βασίζεται στην ομότιτλη συλλογή από διηγήματα του Φράνκο που περιγράφουν διαφορετικές ιστορίες εφήβων και το οποίο παίχτηκε μόλις και στις «Νύχτες Πρεμιέρας». Ευτυχώς, οι όποιες ομοιότητες με το σινεμά της Σοφία Κόπολα, την οποία η Τζία θεωρεί κάτι σαν μεγάλη της αδελφή, είναι αμυδρές και θέλουμε να ελπίζουμε προσωρινές. Περισσότερο άξια προσοχής είναι μια ευαισθησία, συγγενής με εκείνη του «Elephant» του Γκας Βαν Σαντ.

Η Κόπολα διάλεξε κάποιες από τις ιστορίες που την ενέπνεαν: «Στο βιβλίο πολλοί χαρακτήρες πηγαίνουν από τη μία ιστορία στην άλλη, εμφανίζονται εδώ κι εκεί. Διάλεξα κυρίως τις ιστορίες με τις οποίες είχα μια προσωπική σύνδεση». Ηταν το συναίσθημα και ο τόνος των ιστοριών που τράβηξαν την προσοχή της: «Νομίζω ότι συλλαμβάνουν μια συναρπαστική ηλικία την οποία αναπολείς. Αυτή η αγωνία της εφηβείας είναι κάτι που καταλαβαίνουν όλοι - την έλλειψη στόχου, το να προσπαθείς να βρεις τι σε ενδιαφέρει, να μην ξέρεις πού ανήκεις, να είσαι πολύ νέος για να καταλάβεις τον ενήλικο κόσμο, αλλά πολύ μεγάλος για να μην είσαι πια παιδί. Ολοι τα έχουν αυτά τα συναισθήματα».

Για να προετοιμαστεί είδε ταινίες όπως η «Τελευταία παράσταση», το «American Graffiti» και το «Outsiders, επαναστάτες χωρίς αύριο». «Νιώθω ότι μεταφέρουν το πώς νιώθεις όταν είσαι νέος, να μην κάνεις τίποτα παρά να οδηγείς τριγύρω», λέει και σημειώνει: «Η “Τελευταία παράσταση” με εντυπωσίασε περισσότερο, όχι μόνο για τις εικόνες της -τα παιδιά είναι πανέμορφα- αλλά για τα συναισθήματα που περνά. Αυτό το κενό που δημιουργείται όταν ζεις στη μέση του πουθενά, όπου δεν έχεις τίποτ’ άλλο να κάνεις από το να πειραματίζεσαι».

Ο ρεαλισμός (με μια δόση αιθέριου) κερδίζει πόντους στην ταινία της Κόπολα. «Οι περισσότερες νεανικές ταινίες, είτε στην τηλεόραση είτε στο σινεμά, παρουσιάζουν εμφανώς 25χρονους ηθοποιούς με τέλεια μαλλιά, δέρμα, μακιγιάζ και ρούχα που δεν έχουν να κάνουν με τον τρόπο που ντύνονται οι έφηβοι», παρατηρεί η Κόπολα. «Ηθελα να δω μια ταινία που να μοιάζει αληθινή, με εφήβους που να είναι 17 και ντύνονται με δικά τους ρούχα. Ηθελα το “Palo Alto” να μοιάζει σύγχρονο και διαχρονικό ταυτόχρονα», τονίζει. Βοηθάνε και οι ηθοποιοί της, όπως ο Τζακ Κίλμερ (γιος του Βαλ), ο οποίος είναι σαν να βγήκε όντως μόλις από το σχολείο (οι δυο τους πήγαιναν μάλιστα στο ίδιο σχολείο, εκείνη τέλειωνε το δημοτικό όταν εκείνος πήγε στο νηπιαγωγείο και οι γονείς τους έκαναν παρέα).  Η Κόπολα, η οποία πλέον έχει δώσει και το όνομά της σε ένα κρασί της οινοπαραγωγής του παππού της, παρομοιάζει την εμπειρία της πρώτης της σκηνοθετικής προσπάθειας με την εφηβεία: «Το να κάνεις ταινία για πρώτη φορά είναι σαν να είσαι έφηβη κατά κάποιον τρόπο: το δέρμα σου σκάει, νιώθεις αμήχανη, ανασφαλής και ευέξαπτη». Δεν ανησυχούμε, σύντομα θα ενηλικιωθεί.