«Όχι» στην χρήση πιστωτικών στα ιατρεία λέει ο πρόεδρος της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρείας

Η πρόθεση του υπουργείου Οικονομικών να επιβάλλει την υποχρεωτική χρήση πιστωτικής κάρτας για όλες τις ιατρικές εξετάσεις στα ιατρεία έχει προκαλέσει την αντίδραση του ιατρικού κόσμου.

Με άρθρο του στο www.protothema.gr, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρείας Γρηγόρης Λέων εκφράζει την άρνησή του στο ενδεχόμενο χρήσης πιστωτικών καρτών από τους γιατρούς και αναδεικνύει μια σημαντική παράμετρο: Αυτήν του ιατρικού απορρήτου. 

«Όταν υπάρξει μία ηλεκτρονική καταγραφή μέσω κάποιας τράπεζας, πώς εξασφαλίζεις τον άνθρωπο που πάσχει από κατάθλιψη, το θύμα ενδοοικογενειακής βίας ή τη νεαρή κοπέλα που αποφασίζει τη διακοπή μίας ανεπιθύμητης κύησης ότι θα τηρηθεί το απόρρητο; Γιατί σε πολλές περιπτώσεις η διατήρηση του απορρήτου είναι πιο σημαντική και από την ίδια την ιατρική πράξη» επισημαίνει ο κ. Λέων και συμπεραίνει: «Το δίλημμα λοιπόν είναι: θα θυσιάσουμε το ιατρικό απόρρητο λόγω της ανεπάρκειας των ελεγκτικών μηχανισμών ή θα δώσουμε τη δυνατότητα στον Έλληνα ασθενή να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του;».
 
Ακολουθεί το άρθρο του ιατροδικαστή Γρηγόρη Λέων, προέδρου της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρίας για την χρήση της πιστωτικής κάρτας στην ιατρική πράξη

«Διαβάζουμε αυτές τις ημέρες πληθώρα δημοσιευμάτων για την υποχρεωτική χρήση των πιστωτικών καρτών στα ιατρεία. Αρκετά από αυτά που γράφονται ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Για παράδειγμα κάποιοι δηλώνουν ότι με αυτό τον τρόπο θα υπάρξει άμεση απόδοση ΦΠΑ την ώρα που, βάση ευρωπαϊκής οδηγίας,οι ιατρικές πράξεις δεν υπόκεινται σε ΦΠΑ. Σε αυτό προφανώς συνέβαλε και η μάλλον άστοχη αρχική ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών το περιεχόμενο της οποίας στηριζόταν σε οικονομοτεχνικά θέματα και όχι επιστημονικά. Αυτό που πρέπει να μελετήσουμε είναι κατά πόσο μία τέτοια ενέργεια δύναται να σταθεί επιστημονικά και κυρίως κατά πόσο μπορεί τελικά να μην παραβιάσει το δικαίωμα του κάθε ασθενούς, αλλά κυρίως την απαραβίαστη υποχρέωση κάθε ιατρού, περί τήρησης του ιατρικού απορρήτου. Για να γίνει αντιληπτό θα αναφερθούμε σε τρεις περιπτώσεις.

Πρώτη περίπτωση, αρκετά συνηθισμένη, είναι αυτοί που πάσχουν από κάποιο ψυχιατρικό νόσημα. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που ακόμα και για απλές τέτοιες νόσους όπως η κατάθλιψη, αρχικά με δυσκολία φτάνουν στο ιατρείο του ψυχιάτρου, αλλά και όταν φτάνουν θέλουν αυτό να παραμείνει ως ένα επτασφράγιστο μυστικό. Υπάρχουν σύζυγοι που δεν θέλουν να μοιραστούν το πρόβλημα με το ταίρι τους, εργαζόμενοι που δεν θέλουν να το μάθει ο εργοδότης τους ή και νεαρά άτομα που δεν επιθυμούν να το μάθουν οι γονείς τους. Αρκετοί από αυτούς αρνούνται ακόμα και η συνταγογράφηση να γίνει με τον επίσημα καταγεγραμμένο τρόπο και προτιμούν οι ίδιοι να χρεωθούν το σύνολο του φαρμακευτικού κόστους προκειμένου να μην υπάρχουν «ίχνη» της ασθένειάς τους.

Δεύτερη περίπτωση οι γυναίκες που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας και που δεν επιθυμούν με το πρώτο επεισόδιο να υποβάλλουν μήνυση. Η μόνη αξιόπιστη λύση που έχει μία τέτοια γυναίκα, για την πιστοποίηση των σωματικών βλαβών, είναι αυτή του ιδιώτη ιατροδικαστή. Πράγματι με αυτή την επιλογή εξασφαλίζεται ένα ιατρικό πιστοποιητικό με το ίδιο κύρος και την ίδια νομική ισχύ ως προς τις νόμιμες χρήσεις ενώπιον όλων των αρχών και υπηρεσιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις κλείνουν ένα συνήθως «κρυφό» ραντεβού και γνωρίζουν ότι τόσο το πιστοποιητικό όσο και η όλη ιατρική πράξη θα παραμείνουν απόρρητα, καθώς ο ιατροδικαστής δεσμεύεται από τις σχετικές διατάξεις περί τήρησης ιατρικού απορρήτου και ιατρικών αρχείων. Αυτές οι γυναίκες τις αποδείξεις πληρωμής που λαμβάνουν μαζί με τη σχετική ιατροδικαστική έκθεση, τις κρύβουν σε απίθανα σημεία μέχρι να πάρουν τις οριστικές τους αποφάσεις.

Τρίτη περίπτωση τα νεαρά συνήθως κορίτσια που μετά από κάποια σεξουαλική επαφή διαπιστώνονται σε εγκυμοσύνη και αποφασίζουν να προχωρήσουν σε διακοπή της κύησης. Το νεαρό της ηλικίας συνήθως έχει να κάνει με μικρή οικονομική δυνατότητα και σε αυτή την περίπτωση συνήθως το κόστος επιμερίζεται στη μητέρα της κοπέλας ή στο σύντροφο. Πράγματι τα κορίτσια αρκετές φορές εκμυστηρεύονται την ιστορία στη μητέρα τους και τη διατηρούν κρυφή από τον πατέρα. Αποτέλεσμα η μητέρα πέρα από την ίδια την πράξη προσπαθεί να κρατήσει μυστικό και το οικονομικό κόστος αυτής, κρύβοντας ή ακόμα και καταστρέφοντας την απόδειξη πληρωμής.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι η ιατρική πράξη δεν είναι μία εμπορική συναλλαγή παρότι περιέχει οικονομικό αντάλλαγμα. Ο ασθενής έχει το δικαίωμα να πληρώσει το αντίτιμο, να λάβει την νόμιμη απόδειξη και να τη χρησιμοποιήσει όπως ο ίδιος θέλει. Ο ιατρός από τη μεριά του, έχει την υποχρέωση να εκδώσει την απόδειξη όμως παράλληλα θα πρέπει την ιατρική πράξη (και βάση της δεοντολογίας του) να την διατηρήσει απολύτως απόρρητη.

Όταν λοιπόν σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις υπάρξει μία ηλεκτρονική καταγραφή μέσω κάποιας τράπεζας, πώς εξασφαλίζεις τον άνθρωπο που πάσχει από κατάθλιψη, το θύμα ενδοοικογενειακής βίας ή τη νεαρή κοπέλα που αποφασίζει τη διακοπή μίας ανεπιθύμητης κύησης ότι θα τηρηθεί το απόρρητο; Γιατί σε πολλές περιπτώσεις η διατήρηση του απορρήτου είναι πιο σημαντική και από την ίδια την ιατρική πράξη. Το δίλημμα λοιπόν είναι: θα θυσιάσουμε το ιατρικό απόρρητο λόγω της ανεπάρκειας των ελεγκτικών μηχανισμών ή θα δώσουμε τη δυνατότητα στον Έλληνα ασθενή να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του;».