«The Art of Making Movies: Gus Van Sant», βιβλίο για έναν από τους πιο δημιουργικούς σκηνοθέτες των ΗΠΑ
Αναλύει τον τρόπο με τον οποίο ποσεγγίζει και συνδυάζει τις διαφορετικές μορφές τέχνης - Αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο
Τα τελευταία 40 χρόνια ένας μικρός αριθμός σκηνοθετώνείχε το δημιουργικό εύρος του Γκας Βαν Σαντ.
Από το Mala Noche (1986) στο Good Will Hunting (1997), Pyscho (1998) στο Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot (2018) ο Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός δημιούργησε ταινίες που άλλοτε εξόργιζαν και άλλοτε γοήτευαν τους κριτικούς.
Για μία βαθύτερη διείσδυση στο μυαλό του σκηνοθέτη, o εκδοτικός οίκος Laurence King Publishing θα κυκλοφορήσει βιβλίο με τίτλο «The Art of Making Movies: Gus Van Sant».
Η συγγραφέας Κάτια Τάιλιβιτς συγκέντρωσε αποκλειστικές εικόνες και αδημοσίευτες συνεντεύξεις, μαζί με υπερβατική ταινία και προβάλλει το έργο του ως καλλιτέχνη, φωτογράφου και συγγραφέα.
Το βιβλίο για τον σκηνοθέτη που είναι γνωστός για την εστίαση σε περιθωριακούς και απομονωμένους χαρακτήρες θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.
«Καταξιωμένος τόσο ως ανεξάρτητος όσο και ως δημοφιλής σκηνοθέτης, είναι επίσης καλλιτέχνης, φωτογράφος και συγγραφέας. Βασισμένο σε εντελώς νέες και αποκλειστικές συνεντεύξεις και εικόνες που δεν έχουν δημοσιευθεί, αυτό το βιβλίο είναι μία διεισδυτική ματιά για το πώς ο Βαν Σαντ προσεγγίζει με επιτυχία αυτές τις διαφορετικές μορφές τέχνης», αναφέρεται στην περίληψη του βιβλίου, στην οποία ο Γκας Βαν Σαντ χαρακτηρίζεται ένας από τους πιο σημαντικούς επαγγελματίες του πολιτισμού και δημιουργούς στις ΗΠΑ.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.