Σταύρος Σουντουλίδης

Στο Φάληρο χθες το βράδυ απέναντι στον Ολυμπιακό, ο ΠΑΟΚ δεν πήρε τη νίκη. Θα μπορούσε να το είχε κάνει, ο Αλέσιο Λίσι, όμως, πήρε κάτι που είχε μεγάλη ανάγκη: μια εμφάνιση που δικαίωσε το σχέδιό του και έδειξε ότι οι ποδοσφαιριστές του εξακολουθούν να τον πιστεύουν και να τον ακολουθούν.

Στον ΠΑΟΚ, μετά την απομάκρυνση του Ραζβάν Λουτσέσκου, η μέχρι τώρα πορεία φαίνεται πως επιμήκυνε τον δρόμο και διαπλάτυνε το έδαφος. Απ' τις ομάδες αιχμής της χώρας, οι «ασπρόμαυροι» έχουν ακόμα τον πιο πολύ (δρόμο) να διανύσουν.

Και το πιο πολύ (χαμένο έδαφος) να υπερκαλύψουν. Για να επανέλθουν, κατ' αρχήν σε θέση ισορροπίας με τους άλλους τρεις (Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και ΑΕΚ). Σε θέση ισχύος, το βλέπουμε αργότερα.

Το ξέραμε, ήταν η κοινή λογική, προτού καν εκκινήσει το πρωτάθλημα. Η μέχρι τώρα διαδρομή με ουκ ολίγους τριγμούς εντός αποδυτηρίων, απλώς, το επιβεβαιώνει. Οχι το αποτέλεσμα του ντέρμπι (με την ιταλική λογική, εάν πλησιάζεις πιο κοντά στην ήττα παρά στη νίκη, η ισοπαλία είναι έξοχη κατάληξη) όσο η εικόνα. Γιατί ο ΠΑΟΚ έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι μπορούσε να φύγει από το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» με το διπλό στις αποσκευές του για τη Θεσσαλονίκη.

Στα καλά του ντέρμπι είναι τα εξής:

• Ο Μοναστηρλής έδωσε σε υψηλό επίπεδο (διότι στην Κ19, και στις δεύτερες ομάδες, όλοι καλοί μοιάζουν) ένα πρώτο πειστικότατο δείγμα «ασφαλών χεριών».

• Ο Ελουστόντο θύμισε τον ποδοσφαιριστή που πριν μερικούς μήνες μάρκαρε ως δεξί μπακ της Ρεάλ Σοσιεδάδ τον Βινίσιους και τον Ραφίνια.

• Με τον Σανταμαρία αποδεικνύεται ότι οι καλοκαιρινές υποσχέσεις δεν ήταν κάποιο κόλπο-δέλεαρ. Το τσαγανό του Γάλλου χαφ τις άξιζε.

• Η παρουσία του Ζίβκοβιτς προσφέρει το αναμενόμενο. Ειδικά όταν απέναντι του βλέπει ερυθρόλευκες φανέλες. Για τον ΠΑΟΚ ο αρχηγός του μοιάζει να είναι το σπρέι που χρωματίζει την άτονη ατμόσφαιρα, ανακατεύει τα δεδομένα, ανεβάζει το τέμπο, φθείρει τον αντίπαλο.

• Ο Ζαφείρης παίζοντας σε μια θέση που δεν έχει ξαναπαίξει έκανε ματσάρα. Κι ας έχασε τη μεγάλη ευκαιρία στο πρώτο ημίχρονο. Κι ας αστόχησε ξανά απέναντι στον Ορτέγκα και στο δεύτερο ημίχρονο. Η στατιστική κατέγραψε 10 (!) ανακτήσεις της μπάλας. Ο νέος ρόλος του 23χρονου διεθνή έφερε, επίσης, ασταμάτητο τρέξιμο, 9/14 επίγειες μονομαχίες, 14/17 πάσες, 3/4 ντρίμπλες, 4 κερδισμένα φάουλ, 3 κλεψίματα.

Ανάμεσα στα καλά και στα κακά νέα, η βεβαιότητα είναι οι προθέσεις των «ασπρόμαυρων», η πηγαία διάθεσή τους απέναντι στον Ολυμπιακό, να κάνουν τα πράγματα καλά. Το α' ημίχρονο μαρτύρησε πόσο εύθραυστες μπορεί να είναι οι καλές προθέσεις. Στο τετ α τετ του Ζαφείρη. Το πάθος, στο β' ημίχρονο, μαρτύρησε δίψα ν' αλλάξουν τη μοίρα τους. Η αγκαλιά Ζίβκοβιτς - Λίσι μπροστά στον πάγκο, ίσως να είναι, το μεγαλύτερο παράσημο της χθεσινής βραδιάς.

Τα περισσότερα (ποδοσφαιρικά) ερωτήματα θ' απαντηθούν, εν καιρώ. Ισως, τον Δεκέμβριο! Κάθε ερώτημα θα ισούται με μία ελπίδα για το (κάτι) καλύτερο. Το αρνητικό είναι ότι, ώσπου ν' απαντηθούν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, αυτή η μερίδα που αποτελεί το δύσπιστο κοινό του ΠΑΟΚ... δεν περιμένει. Τουλάχιστον, και τούτο ήταν πανεύκολο να το ψυχανεμιστείς την Κυριακή το βράδυ στις ασπρόμαυρες σελίδες, δεν περιμένει με ευμενή (προ)διάθεση.

Ο Αλέσιο Λίσι πήγε στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» γνωρίζοντας ότι κάθε του επιλογή θα περνούσε από κόσκινο. Πέριξ της Τούμπας η πίεση ήταν αφόρητη, η κριτική είχε αρχίσει να γίνεται καθημερινότητα και οι βαθμολογικές απώλειες δεν του άφηναν πολλά περιθώρια. Κι όμως, ο Ιταλός δεν πήγε στον Πειραιά για να «απολογηθεί» για τις επιλογές του. Πήγε για να τις υπερασπιστεί μέσα στο γήπεδο. Επέμεινε στο 4-4-2, χωρίς τον βασικό δεξιό μπακ του, τον Κένι, και με τον Ζαφείρη σε έναν ρόλο που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ στην καριέρα του. Θα μπορούσε να επιλέξει κάτι πιο συντηρητικό, να προσαρμοστεί ακόμη περισσότερο στον αντίπαλο, να περιορίσει το ρίσκο. Προτίμησε να εμπιστευτεί αυτό που δουλεύει καθημερινά.

Και για πρώτη φορά έπειτα από αρκετό καιρό, είδαμε έναν ΠΑΟΚ που ήξερε ακριβώς τι ζητούσε από το παιχνίδι. Πού έπρεπε να πιέσει, πότε να περιμένει, πώς να καλύψει τους χώρους και με ποιον τρόπο να βγει στην επίθεση. Ο Λίσι είχε διαβάσει σωστά τον Ολυμπιακό. Δεν τον ενδιέφερε να κερδίσει την κατοχή, τον ενδιέφερε να περιορίσει την ουσία της. Κι αυτό το πέτυχε για μεγάλα διαστήματα.

Η εικόνα του ΠΑΟΚ ήταν η απάντηση του Ιταλού στην αμφισβήτηση. Μια απάντηση, βέβαια, που χρειάζεται συνέχεια. Γιατί ένα καλό ντέρμπι δεν διαγράφει όσα προηγήθηκαν, όπως και μια σειρά κακών αποτελεσμάτων δεν μπορεί να ακυρώνει κάθε σωστή προσπάθεια.

Βλέποντας το παιγνίδι από τα δημοσιογραφικά θεωρεία του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» εκείνο που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ανταπόκριση των ποδοσφαιριστών. Όταν μια ομάδα ακολουθεί τόσο πιστά το σχέδιο του προπονητή της, κάτι λέει αυτό για τη σχέση που αρχίζει σιγά-σιγά να υπάρχει μέσα στα αποδυτήρια.

Ο Λίσι μίλησε για την ισορροπία, επιμένοντας ότι αυτή είναι η λύση, ανεξάρτητα από το σύστημα. Μίλησε και για την ενότητα του γκρουπ. «Πιστεύω κάθε μέρα θα είμαστε καλύτεροι και αυτό φαίνεται στο γήπεδο. Κυρίως φαίνεται η ενότητα του γκρουπ και στα αποδυτήρια», είπε. Δεν ξέρω πόσους έπεισε με τα λόγια του. Ξέρω, όμως, ότι το βράδυ της Κυριακής είχε να παρουσιάσει και κάτι χειροπιαστό.

Γι' αυτό επιστρέφω στην αγκαλιά του Ζίβκοβιτς με τον Λίσι μετά το 1-1. Ο Σέρβος αρχηγός, λίγες ημέρες μετά την υπογραφή του νέου συμβολαίου του, έτρεξε στον πάγκο και αγκάλιασε τον προπονητή του. Ο Ιταλός πανηγύριζε με υψωμένες γροθιές. Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι μια αγκαλιά λύνει τα προβλήματα μιας ομάδας ή αποδεικνύει ότι όλα λειτουργούν ιδανικά στα αποδυτήρια. Αλλά ούτε μπορούμε να προσπεράσουμε μια τόσο αυθόρμητη αντίδραση, ειδικά όταν εδώ και εβδομάδες αμφισβητούνται σχεδόν τα πάντα. Ο αρχηγός πήγε στον προπονητή του. Κι αυτή η κίνηση, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είχε τη δική της σημασία.

Ο Λίσι εξακολουθεί να μιλά για πρωτάθλημα. Παραδέχεται ότι ο ΠΑΟΚ βρίσκεται ακόμη «υπό κατασκευή», αναγνωρίζει πως πληρώνει προηγούμενα στραβοπατήματα, με πιο χαρακτηριστικό εκείνο απέναντι στην Καλαμάτα, και πιστεύει ότι υπάρχει χρόνος να καλυφθεί το χαμένο έδαφος. Το ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι να επαναλαμβάνει τον στόχο. Είναι να δείξει ότι η ομάδα του μπορεί να αποκτήσει σταθερότητα. Να μη χρειάζεται ένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό για να εμφανίσει την πειθαρχία, την ένταση και τη συγκέντρωση που είδαμε στο Φάληρο.

Η 10η αγωνιστική δεν έφερε τρεις βαθμούς στον ΠΑΟΚ. Έδωσε, όμως, στον προπονητή του έναν σοβαρό λόγο να επιμείνει και στους ποδοσφαιριστές του ένα σημείο αναφοράς για τη συνέχεια. Για τον Λίσι, το δύσκολο αρχίζει τώρα. Να αποδείξει ότι αυτό που είδαμε στο Καραϊσκάκης δεν ήταν μια μεμονωμένη αντίδραση στην πίεση, αλλά η εικόνα μιας ομάδας που αρχίζει επιτέλους να βρίσκει τον δρόμο της.