Γιάννης Σερέτης

Είναι μια νίκη που θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό! Όπως του Γουέμπλεϊ! Ας ελπίσουμε να μην κάνει κακό στην εθνική Ελλάδας, όπως εκείνος ο αφιερωμένος στη μνήμη του Τζορτζ Μπάλντοκ θρίαμβος, ο οποίος είχε κάνει παίκτες και προπονητικό τιμ να πιστέψουν ότι η ομάδα είναι πολύ καλύτερη απ΄ αυτό που στην πραγματικότητα είναι.

Θα τη θυμόμαστε, ασφαλώς λόγω του τρόπου με τον οποίο επιτεύχθηκε. Μ’ αυτή την καταπληκτική γκολάρα του Δουβίκα που βρέθηκε ακριβώς εκεί όπου έπρεπε μετά από το απίστευτο σπριντ (πάσα βαθιά Μιχαηλίδη) και το υπέροχο γύρισμα και το τρομερό σπριντ του Κώστα Τσιμίκα στο 95’! Τι buzzer beater και πόσο δύσκολο γκολ μετά από τόσα πολύ πιο «εύκολα» χαμένα και στο πρώτο και στο δεύτερο ημίχρονο! Κυρίως στο πρώτο, στο οποίο η Ελλάδα με κινητήριους μοχλούς Τζόλη (κυρίως) – Καρέτσα (δευτερευόντως), σωστή στήριξη/κάλυψη από Τσιμίκα - Βαγιαννίδη και τον Κωστούλα να ανακατεύει την σμπαραλιασμένη άμυνα των Σέρβων, η Ελλάδα δικαιούταν τουλάχιστον δύο γκολ. Δεν βρήκε ούτε ένα…

Κακές τελικές προσπάθειες, άλλοτε βιαστικές με μπόλικο άγχος, άλλοτε επιπόλαιες και απρόσεκτες, σε συνδυασμό με διάφορων τύπων κόντρες της μπάλας και τη σταθερότητα των Σέρβων όταν η μπάλα υψωνόταν (το απεχθάνεται ο Γιοβάνοβιτς, αλλά έτσι μπήκε το 1-2!), άφησαν την εθνική μας ομάδα στο μηδέν στο α’ ημίχρονο. Και οι Σέρβοι; Παθητικοί, αλλά με ορισμένα μεγάλα παιδιά που ξέρουν πολλή μπάλα, έχουν τόνους ποδοσφαιρικής εξυπνάδας, όχι όμως και τις κατάλληλες αντοχές για να αντιμετωπίσουν τα τρεξίματα της Ελλάδας! Ενας εξ’ αυτών, ο Λούκα Γιόβιτς, έχασε την τεράστια ευκαιρία για το 2-0 στο 30’ (πάλι από ελληνικά διαδοχικά σφάλματα, από τα οποία είχε προκύψει και το 1-0 του Ζίφκοβιτς στο 3’) και… έδωσε το δικαίωμα στην εθνική μας να μείνει μέσα στο ματς.

Στο β’ μέρος οι Σέρβοι κάπως ισορρόπησαν βγάζοντας έναν επιθετικό και προσθέτοντας έναν χαφ για να ανασχηματίσουν τη διάταξή τους σε 3-6-1 από 3-5-2. Όμως πάλι η δική μας εθνική ήταν καλύτερη, πιο παραγωγική, πιο επιθετική, πιο γρήγορη. Και για να τα καταφέρει είχε δύο αφανείς και υποτιμημένους πρωταγωνιστές. Τον Δημήτρη Κουρμπέλη και τον Χρήστο Ζαφείρη που έχουν κάνει σπουδαίο παιχνίδι! Οι δυο τους, μαζί με τους Παυλίδη – Τζόλη και τους Βάγια – Τσιμίκα κράτησαν το τέμπο όταν άρχισαν να κουράζονται ο Καρέτσας με τον Κωστούλα. Κι όταν ήρθε η ισοφάριση του κορυφαίου Ελληνα παίκτη, όλοι πιστέψαμε ότι μπορούμε την ολική ανατροπή στα τελευταία 20 λεπτά. Αλλωστε με Τεττέη, Δουβίκα, Ιωαννίδη, ο Γιοβάνοβιτς είχε φροντίσει να ανανεώσει το ντεπόζιτο! Νέες δυνάμεις, φρέσκα πόδια, πολλή δύναμη, καινούρια σπριντ.

Όμως ποιος να φανταζόταν ότι θα χρειαζόταν η απίθανη απόκρουση του Κωνσταντή Τζολάκη στο 93’ ως «διαβατήριο» για τη μεγάλη νίκη στο φινάλε; Πρώτα στο δοκάρι η μπάλα, μετά στο κεφάλι του Σέρβου επιθετικού, ενστικτώδης έκταση του αριστερού ποδιού από τον τερματοφύλακα της Χαλ που κινούνταν προς την αντίθετη φορά… πάμε για ακόμα μία ευκαιρία!

Τι θα γινόταν άραγε αν είχε μπει αυτό το 2-1 ε; Τι θα έγραφαν τα media και τα social media… Πόσοι «κεραυνοί» θα είχαν πέσει στο κεφάλι του προπονητή και των παικτών! Και τι γράφαμε όλοι μετά τη λήξη του αγώνα τελικά! Για να το σκεφτούμε όλο αυτό λιγάκι, γιατί κάτι κάνουμε λάθος όταν βασιζόμαστε μόνο στο αποτέλεσμα: η εικόνα της εθνικής έχει συγκεκριμένα (αμέτρητα) επιθετικά πλεονεκτήματα και συγκεκριμένες αμυντικές αδυναμίες, αυτό δεν αλλάζει εύκολα ως «ταυτότητα» της σημερινής ομάδας.

Αν και πώς θα μπορέσει να «καμουφλάρει» ή και να μειώσει τις αδυναμίες της διατηρώντας παράλληλα τα αναμφισβήτητα ταλέντα της στο γρήγορο, φαντεζί, δημιουργικό ποδόσφαιρο, θα το δούμε απέναντι και σε ομαδάρες επιπέδου Γερμανίας (του Κλοπ) και της Ολλανδίας (του Τσάβι)! Προς το παρόν ας απολαύσουμε το κεκτημένο όφελος της 3ης θέσης που πιθανότατα εξασφαλίζει αυτή η ομάδα στον όμιλο του Nations League. Θέση η οποία ίσως να μας οδηγήσει και σε μια καλή, προνομιακή, ευνοϊκή κλήρωση στα προκριματικά του Euro…