Γιάννης Σερέτης

Τώρα, βιαστικά ίσως, όλοι τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Δικαίως! Ο Παναθηναϊκός βελτιώνεται, ΑΕΚ και Ολυμπιακός συνεχίζουν τα «δώρα» (από δύο «γκέλες» σε τέσσερα παιχνίδια), ο ΠΑΟΚ τώρα ετοιμάζεται να χτιστεί για τη σεζόν με τις καινούριες μεταγραφές του, να’ σου οι Πράσινοι ως… φαβορί για τον τίτλο! Όχι δα, είναι μια ομάδα με 13 μεταγραφές και εννιά νέους παίκτες στην ενδεκάδα!

Όχι φαβορί, αλλά σίγουρα διεκδικητής, ειδικά βάσει και της εικόνας των ανταγωνιστών του.

Το ματς με τον Παναιτωλικό, μάλιστα, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ήταν και το πιο πειστικό της καινούριας πορείας του Παναθηναϊκού στην εφετινή σεζόν, η οποία ουσιαστικά βρίσκεται στο δεύτερο κύκλο της. Ο πρώτος ήταν τα προκριματικά του Conference League, o δεύτερος είναι αυτός που εξελίσσεται μέχρι και τη διακοπή του πρωταθλήματος, δηλαδή μέχρι και το παιχνίδι με την Καλαμάτα την Κυριακή στη Νίκαια. Ο τρίτος είναι αυτός που θα ξεκινήσει από το ντέρμπι στην επανεκκίνηση του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης».

Αν νικήσει στο Φάληρο η κουβέντα μπορεί να αλλάξει από πολύ νωρίς και ο Παναθηναϊκός να ισχυροποιήσει την εικόνα της ομάδας - «τρένο», αλλά ακόμα είναι πολύ νωρίς. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε ότι έχει έξι (και όχι οκτώ) ευρωπαϊκά ματς στη League Phase και μάλιστα στο επίπεδο του Conference League. Δεν παίζει ούτε με Ρεάλ, ούτε με Σίτι, Nτόρτμουντ, Ρόμα, Γαλατά όπως η ΑΕΚ, ούτε έχει αντιπάλους επιπέδου Μίλαν και Μαρσέιγ όπως ο Ολυμπιακός.

Και επιπρόσθετα, μ’ αυτό το αήττητο σερί του, ο Παναθηναϊκός κέρδισε παιχνίδι με παιχνίδι αυτό που συνήθως του έλειπε συγκριτικά με τους ανταγωνιστές του. Τη θετική ενέργεια και την αισιοδοξία των οπαδών του, σε συνδυασμό με την πίστη και την αυτοπεποίθηση των παικτών του.

Προφανώς ο οργανισμός θα κριθεί σοβαρά όταν έρθουν οι ήττες, αλλά όσο χτίζει μαξιλαράκια αντίστασης στην εσωστρέφεια τώρα που όλα βαίνουν καλώς, τόσο περισσότερα αντισώματα θα έχει διαθέσιμα στις «στραβές». Κι όλο αυτό που χτίζει αυτή την περίοδο, αξιοποιώντας το πρόγραμμά του και τα εντός έδρας παιχνίδια του, στηρίζεται στο ποδόσφαιρο και μόνο στο ποδόσφαιρο. Πουθενά αλλού.

Εναντίον του Παναιτωλικού είδαμε τον Νίστρουπ να αλλάζει διάταξη: 4-2-3-1 από 4-3-3. Να αφήνει στον πάγκο τον καλύτερο παίκτη του τον τελευταίο μήνα (Κινγκς Κάνγκουα) και το επιθετικό δίδυμο Λιβάι – Τεττέη. Να βάζει για πρώτη φορά βασικό τον Ουναΐ μαζί με τον Λουζά (έτσι ζήτησε να τον αποκαλούμε και να τον γράφουμε ο Μαροκινός, με τον τονισμό στη λήγουσα) και σέντερ φορ τον Ντέσερς μετά από ανόητη αποβολή εναντίον του ΠΑΟΚ. Κι όλα αυτά μαζί να του βγαίνουν! Να του βγαίνουν για ματς 5-0 ή 6-0, όχι για 3-0 με πέναλτι του Καλάμπρια στο 93’.

Ηταν πολύ άστοχος με τους Αγρινιώτες ο Παναθηναϊκός, αλλά αυτή ήταν η μοναδική κηλίδα του σε μια υπέροχη βραδιά...

Σε μια βραδιά που είδαμε κάποιες φοβερές υπεραριθμίες με πέντε – έξι παίκτες σε λίγα τετραγωνικά της αριστερής πτέρυγας στο πρώτο 20λεπτο (Ουναΐ – Ταμπόρδα είχαν ελεύθερο ρόλο), είδαμε πολλά κλεψίματα με pressing σωστό στη μεσαία γραμμή (από το οποίο «γεννήθηκε» η ομορφιά του Ουναΐ για το 2-0), είδαμε τον Αντίνο να ωριμάζει και να καταθέτει προσωπικότητα, τον Ταμπόρδα να ηγείται ξανά όντας τραυματίας (!), τους Καμαρά – Λουζά να μην επιτρέπουν συζήτηση για την «ξεκούραση» του Κάνγκουα, τον οδωστρωτήρα Τεττέη να κάνει άνω – κάτω το ματς μετά το 65’, τον Γιάγκουσιτς και τον Κοντούρη να μένουν πάλι στον πάγκο παρότι το τρίποντο έδειχνε δεδομένο από νωρίς…

Mε 11 γκολ σε τέσσερα ματς, πολλές καλές επιλογές μεσοεπιθετικά κι έναν προπονητή που προσπαθεί να βάλει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πίεση στους παίκτες, διατηρώντας τους και φρέσκους, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε μετά από σχεδόν τρία χρόνια μόνος στην κορυφή, αλλά ακόμα έχει να αποδείξει πολλά. Ειδικά στη μεσοαμυντική λειτουργία του, το ξέρει και ο Νίστρουπ. Γι’ αυτό και σπανίως αλλάζει πεντάδα.

Θα το κάνει με Τσάπρα και Σαλάχ – Εντίν, αλλά οι δυο Ολλανδοί δεν θα βγαίνουν… ποτέ. Ούτε ο Καμαρά εδώ που τα λέμε, αλλά με τέσσερις κίτρινες σε ισάριθμα (!) ματς πρωταθλήματος, υποχρεωτικά θα πάρει κάνα ρεπουδάκι…