Αγγελική Κανελλακοπούλου

Έχουν περάσει ήδη εννέα δύσκολοι μήνες από τότε που ο Covid-19 μπήκε στη ζωή μας και τα σάρωσε όλα. Η αισιοδοξία με την οποία ατένιζα την εξ αποστάσεως εκπαίδευση στην αρχή της πανδημίας έχει δώσει τη θέση της σε καθημερινό προβληματισμό. Ναι, οι οικογένειες ήρθαν πιο κοντά, ναι το στοίχημα του καθημερινού διαδικτυακού μαθήματος μπορεί να κερδήθηκε -μάλλον ευκολότερα στα ιδιωτικά σχολεία, ίσως λίγο δυσκολότερα στα δημόσια, ναι η ύλη προχωρά…

Μετά από τριάντα χρόνια στην εκπαίδευση νιώθω ότι μπορώ να απευθύνω λίγα λόγια – στο όνομα πολλών συναδέλφων – προς τους πανικοβλημένους γονείς που εδώ και πάνω από μια εβδομάδα πολεμάνε καθημερινά με τα παιδιά τους στο σπίτι.

Όταν τη δεκαετία του ’70 κυκλοφόρησε η κινηματογραφική εκδοχή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Αυστριακού Πέτερ Χάντκε σε σκηνοθεσία του (Δυτικο)γερμανού Βιμ Βέντερς ως παιδί εντυπωσιάστηκα από τον τίτλο του.

Αγγελική Κανελλακοπούλου. Μια συνηθισμένη γυναίκα. Γύρω στα 50. Εργαζόμενη, εκπαιδευτικός συγκεκριμένα. Μητέρα. Που συνεχίζει μανιωδώς να σπουδάζει. Που της αρέσει να ταξιδεύει. Που αγαπά το θέατρο και το σινεμά.